writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (23 Het Derde Cijfer)

door koyaanisqatsi

"En wat krijgt mama voor het cadeautje?" vroeg de vrouw met een betuttelend stemmetje. Ze boog zich voorover, trok een pruimenmond en tikte met een wijsvinger op haar rechterwang. De geur van haar vette, rode lipstick, haar overdreven aangebrachte, beige gelaatspoeder, dat haar gezicht bleker moest maken dan het was, en scherp parfum deed me achteruit deinzen. Maar het mens griste me bij de pols, trok me naar zich toe en dwong me haar stinkende wang te kussen, wat opnieuw een daverend applaus veroorzaakte.
"En als Ismael dan nu het cijfer in ontvangst mag nemen," zei Mustapha Ali, op een toon die enig ongeduld verraadde.
De vrouw stak het briefje naar me uit maar toen ik het wilde pakken trok ze giechelend haar hand terug, wat hier en daar wat onnozel gelach opleverde. Mustapha Ali daarentegen zag er niks grappigs in. Zijn gezicht sloeg om in onweer terwijl hij de microfoon beetpakte alsof hij het ding wilde wurgen en zei, met moeite zijn kalmte bewarend: "Ismael heeft nu echt wel het cijfer nodig, lieve dame", maar ik durf er mijn kop op verwedden dat hij dacht: "Geef nu verdomme dat briefje af of ik knijp je strot dicht, onnozel wijf."
Maar de vrouw had de boodschap begrepen. Ditmaal legde ze met een plechtige beweging het briefje in mijn opengevouwen handpalm waarna ze met haar neus in de lucht onder applaus het podium verliet. Uit wraak omdat Mustapha Ali me met zoveel leedvermaak het podium op had gedwongen begon ik het briefje tergend langzaam open te vouwen. Een steelse blik leerde me dat er eindelijk enige tekenen van transpiratie op zijn voorhoofd verschenen.
Drie, was het derde cijfer dat ik mijn geheugen diende op te slaan. Maar wat nu? De angst, heel even uit mijn gedachten verbannen, keerde als een kwelduivel terug en maakte me al op voorhand wanhopig. Wat er ook verwacht mocht worden van een economisch wonderkind, ik was niet in staat eender welke prognose te doen uitkomen.
Mustapha Ali stapte op me toe, hurkte neer en fluisterde me nog maar eens in het oor: "Zo, mijn jongen, mijn taak zit erop: ik moest jou naar hier brengen en deze bende leeglopers jouw nummer afhandig maken, wat dus bij deze gebeurd is. Van nu af aan sta je er alleen voor. Succes nog."
Hij gaf me een zwartgallig schouderklopje, liep het podium af, gaf nog een knipoog en maakte zich uit de voeten. Tegen de tijd dat ik goed en wel besefte wat die linkerd me flikte had de smalle man de stand van de microfoon aan mijn lengte aangepast en hield zowat de hele tent zijn adem in. Alle oren en ogen waren nu duidelijk enkel en alleen op mij gericht en ik had geen flauw benul van wat ik in hemelsnaam moest uitkramen.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    003 1? Oef jongens wat een avontuur...
    koyaanisqatsi: Maak je geen zorgen, hij woont niet in Nederland... :-)
  • greta
    Neergezet als Economisch Wonderkind en dan met afgebeten tong op het podium.
    Gaat hij het redden, de arme ziel?



    koyaanisqatsi: Als de nood het hoogst is...
  • mephistopheles
    Ik moest rillen bij die vette rode lipstick, ronduit vies is dat. Snap niet wat die wijven daar zo mooi aan vinden. Vuiligheid is het, en ze moesten eens weten hoe en van wat het gemaakt wordt!
    koyaanisqatsi: Dat spul kan dus echt ook nog eens flink stinken...
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 1 lid: pieter.