writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (24 De Vlucht)

door koyaanisqatsi

Toen kwam een goede raad, gekregen van iemand die ik me niet meteen kon herinneren, als een ster uit de hemel gevallen.
"Eerlijk duurt het langst," orakelde een geluidloze stem in mijn hoofd en dus besloot ik eenvoudigweg de waarheid op te biechten.
Ik schraapte mijn keel, veegde een zoveelste zweetdruppel uit mijn gezicht en zei: "Beste mensen, er moet hier sprake zijn van een spijtig misverstand. Ik ben helemaal geen economisch wonderkind. Ik ben een eenvoudige jongen van vlees en bloed, onderweg om cijfers te verzamelen die een telefoonnummer vormen dat me moet toelaten mijn ouders te contacteren; mijn ouders, die ik tijdens een mysterieuze zandstorm in de woestijn ben kwijtgeraakt. Werkelijk, ik begrijp er even veel of even weinig van als jullie. Mogelijk had Mustapha Ali jullie iets mee…"
"Wij begrijpen het maar al te goed!" onderbrak een man, die recht sprong alsof hij uit de loop van een kanon werd geschoten. "Wij zijn opgelicht! Wij hebben veel geld neergeteld om hier aan deze rijk gevulde tafels te mogen bijschuiven, enkel en alleen om wijze raad van het Economisch Wonderkind te krijgen, want ons volvreten kunnen we overal! En wat is er nu gebeurd? Je gewiekste makker, waarmee je deze zwendel hebt opgezet, is er als een dief in de nacht vandoor gegaan waardoor jij geen andere kans meer ziet dan je hachje proberen te redden door ons wat flauwekul op de mouw te spelden. Wel, snotaap, da's in alle geval al één vlieger die niet opgaat. En dat ga jij aan den lijve ondervinden, want dit is wat wij doen met oplichters."
Een seconde later vloog er een grote lap vlees -vraag me niet van welk beest afkomstig- rakelings langs mijn oren. Groenten, sauzen, rijst en aardappelen volgden. Ik dook in mekaar, slaagde er als bij wonder in een eerste salvo, op een paar spatjes vet en saus na, te ontwijken en zocht ondertussen naar een uitweg.
De smalle man wilde me bij de kraag vatten maar kreeg de rekening die voor mij bedoeld was gepresenteerd. Een stuk vlees trof hem vlak in het gezicht, een hele pot saus spatte uiteen op zijn frele borstkas.
Het volk, dat ik tegen de herhaalde waarschuwingen van Mustapha Ali in, als beschaafd had beschouwd, bleek te bestaan uit ordinaire vandalen. Letterlijk alles wat ze te pakken kregen werd richting podium geslingerd. Zigzaggend en kromgebogen, m'n hoofd zo goed mogelijk met mijn handen afschermend, struikelde ik naar het trapje waarlangs ik het podium was opgekomen. Helaas stonden mijn eerder nog zo vriendelijke tafelgenoten me daar met overvloedig gevulde vleesschotel op te wachten. Gauw maakte ik rechtsomkeer, naar ik vreesde een gewisse dood tegemoet, maar daar stond, aan de overkant, zowaar Najib naar me te zwaaien.
"Vlug, langs hier!" riep hij boven het tumult uit.
Klodders saus, brokken samengebalde rijst en groenten herschiepen mijn smoking in het veelkleurige kostuum van een harlekijn terwijl ik me naar de andere kant van het podium haastte.
"Spring!" riep Najib, "zo hoog is het niet!"
Ik liet het me geen twee keer zeggen.
"Erachteraan!" gilde iemand, "die kleine rotzak glipt ons door de vingers!"
"Had mij laten doen, in plaats van met jullie vreten te beginnen smijten!" schreeuwde de smalle man, nog aan het bekomen van zijn vlezige optater.
Najib had net achter het podium een groot gat in de tent gesneden.
"Komaan," zei hij, "jij eerst. Want als ze jou te pakken krijgen…"
Ik schoot als een pijl uit een boog door het gat en begon zonder omkijken de ziel uit mijn lijf te lopen, eerst bergopwaarts tot over een grote heuvelkam, dan bergafwaarts langs een nietig, in een brede bedding opdrogend bergriviertje, en vervolgens doorheen een vlakte van struiken en cactussen, tot ik de grens van de woestijn bereikte. Daar draaide ik me om, hijgend en slijm spugend van het rennen, om vast te stellen dat Najib, rustig een deuntje fluitend, op zijn dooie gemak achter me kwam aangewandeld.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Wat een wending weer. Door het gat in de tent en rennen ... wat nu, die ander wandelt? Ik blijf volgen, zeker weten.
    koyaanisqatsi: een djinn heeft natuurlijk bijzondere krachten... ;-)
  • greta
    Getver, gooien en smijten met voedsel!
    Najah... het is een verhaal. En nog lang geen happy end in zicht.
    koyaanisqatsi: Het gebeurd dagelijks, niet op dezelfde manier, in feite nog waanzinniger...
  • mephistopheles
    Het wordt heftig ginder, al hou ik er niet van als mensen met hun eten beginnen te gooien. Beetje vies
    koyaanisqatsi: Degoutant ook. Met eten smijten terwijl zoveel sukkelaars verrekken van de honger. Als ik boeren hun aardappelen wegens protest op straat zie uitkieperen krijg ik het al.
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .