writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (32 Het Vierde Cijfer)

door koyaanisqatsi

De volgende ochtend volgde dus het afscheid van Ibn Ibrahim en de zijnen. Abzul prees mijn rustige gezelschap, die volgens hem verre van vanzelfsprekend was voor een jonge knaap afkomstig uit een vreemd land, en wenste me met nog iets meer nadruk dan zijn reisgenoten een voorspoedig leven.
De karavaan vertrok in noordelijke richting. Ik bleef ter plaatse, met voldoende proviand voor enkele dagen, ook al drukte Ibn Ibrahim me net voor zijn vertrek nogmaals op het hart dat ik nog diezelfde dag zou worden opgepikt door een ruiter.
Met enige weemoed staarde ik de reizende kooplui na, tot ze verdwenen achter een glooiende heuvelrug. Toen keerde ik me om, met mijn gezicht naar de bergketen vanwaar ik hoopte spoedig een ruiter te zien verschijnen.
Die hoop was verre van ijdel want de karavaan was nog maar net aan het oog onttrokken of er kwam vanuit de verte, uit een zandkleurige stofwolk, in volle galop een witte, Arabische volbloed aandraven. Zijn berijder was helemaal in het wit gekleed hetgeen zijn gitzwarte tagelmust deed afsteken als de zuiverste steenkool.
"Salaam aleikum!" riep hij al van ver, zijn stem half gesmoord in zijn sluier.
"Wa'aleikum salaam!" beantwoordde ik zijn groet.
In de veronderstelling dat ik achterop moest meerijden pakte ik mijn zak met proviand op maar toen de ruiter tot vlakbij genaderd was zei hij; "Wacht daar nog even mee."
Verbaasd liet ik mijn zak terug in het zand vallen terwijl de ruiter zijn linkerarm in een schuine L-vorm vouwde, op schouderhoogte hief en zijn vuist balde.
Heel even schoot de gedachte door mijn hoofd dat hij van lotje getikt was, maar toen kreeg ik in de gaten dat er vanuit de richting van de bergketen een vogel kwam aangevlogen die langzaam maar zeker in dalende lijn recht op ons af kwam. Het beest wisselde sierlijke fladderbewegingen af met evenwichtsoefeningen met behulp van horizontaal gestrekte vleugels, tot hij in n vloeiende duikbeweging neerstreek op de onderarm van de ruiter, om zich te presenteren als een trotse jachtvalk.
De ruiter streek de vogel heel even over zijn kop, peuterde een piepklein kokertje uit een touwtje dat aan de rechterpoot van de valk was vastgemaakt en stak het prul uitnodigend naar me uit.
"Voor jou," zei hij, om er zeker van te zijn dat ik het begrepen had.
Ik nam het kokertje, dat uit vakkundig genaaid, stevig leer bleek te bestaan, in ontvangst, trok niet zonder enige moeite het dopje eraf en vond een flinterdun, opgerold papiertje.
"Je vierde cijfer," zei de ruiter terwijl hij zijn ietwat nerveus wordende paard in bedwang hield.
Ik trok het papiertje uit de koker, rolde het open en las het nummer drie. Vervolgens stak ik het papiertje terug in het kokertje, dat ik opnieuw afsloot en terug aan de ruiter gaf.
"Heb je het?" vroeg hij, terwijl hij met een wijsvinger tegen zijn slaap tikte.
Ik knikte, waarop hij het kokertje terug aan het touwtje rond de poot bond en met een korte, heffende beweging van zijn arm de valk terug de lucht in stuurde.
"Kom," zei hij daarop, waarop hij naar me toe boog en een hand uitstak, "pak je spullen en spring achterop."
Ik liet het me geen twee keer zeggen. Niet alleen omdat ik maar al te blij was zo gauw te zijn opgepikt maar ook omdat ik langzaam maar zeker het gevoel had gekregen een spannend avontuur tegemoet te gaan gaan.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Mooi! Ik ga mee :)
    x
    koyaanisqatsi: Ik ook. ;-)
  • Dora
    0033
    Ik realiseer me dat de jongen groot zelfvertrouwen heeft
    Wat een mooie weg wordt afgelegd, ik blijf meegaan
    vanuit de verte, (van)uit een zandkleurige stofwolk,
    ietwat nerveus (paard) wordende paard in
    koyaanisqatsi: ;-)
  • greta
    Godsamme wt een mooie scne, dit:
    ".. vanuit de verte, uit een zandkleurige stofwolk, in volle galop een witte, Arabische volbloed aandraven. Zijn berijder was helemaal in het wit gekleed hetgeen zijn gitzwarte tagelmust deed afsteken als de zuiverste steenkool."
    Zulke mannen zijn er in het westerse niet helaas...

    koyaanisqatsi: Tja... Weinig bergen ook natuurlijk... :-p
  • mephistopheles
    Had vroeger een kameraad die een valk had. Knappe beesten!
    koyaanisqatsi: Volkomen mee eens. Ooit met een valkenier zitten babbelen. Zeer interessante job, maar die gast zat dus bijna letterlijk met handen en voeten aan dat beest gebonden.
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .