writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (34 De Hemel)

door koyaanisqatsi

Het schemerde al toen we na een niet ongevaarlijke, steile afdaling een laatste kloof bereikten die ons uiteindelijk uit het gebergte moest leiden.
"We overnachten aan het einde van de kloof," zei de ruiter, "daar blijven we beschut tegen de koude winden die 's nachts over het niets razen."
Wat kon ik anders doen dan instemmen?
Voor het eerst in mijn bestaan zou ik de nacht onder een blote hemel doorbrengen. De ruiter legde me uit hoe ik me het best kon installeren en raadde me aan mijn hoofd zoveel mogelijk te bedekken.
"Het is niet omdat de kloof je tegen de wind beschermd, dat de kou geen vat op je zal hebben," zei hij, en natuurlijk had hij gelijk.
We aten nog een beetje, in het donker, want de ruiter wilde niets of niemands aandacht trekken door een vuur te maken. Nadien legden we ons neer maar ondanks mijn vermoeidheid slaagde ik er niet in de slaap te vatten.
Als een toverlamp verlichtte een volle maan hemel en aarde terwijl ontelbare sterren als stralende speldenkopjes voor een prachtig decor zorgden.
"Het heelal lijkt wel op een kunstwerk van de hand van een geniaal kunstenaar," dacht ik.
Plots schoten er griezelige wezens voor de zilveren maanschijf. Het duurde even voor ik door had dat het vleermuizen waren die zich overdag schuil hielden in de tientallen grotten en spelonken van het gebergte.
Ik dacht opnieuw aan de woorden van de ruiter: "Tussen mijn woonplaats en het gebergte is er niets. Absoluut niets," en probeerde me voorstellen wat het niets kon betekenen. Zouden we door een zwart gat trekken, een oneindige afgrond instorten of door een koude mist gaan dwalen? En wat voor vat zou het niets op mijn lichaam hebben? Of op mijn geest? Mezelf ieder antwoord schuldig blijvend draaide ik me om en trok mijn deken helemaal over mijn hoofd. Ik begon te luisteren naar de stilte die zich als een enorm deken om ons heen had uitgespreid en verwachtte ieder ogenblik een geluid te horen dat de stilte ongegeneerd zou doorbreken. Maar alles bleef muisstil, tot zelfs het paard, dat blijkbaar eveneens van menig was dat het voor vandaag welletjes was geweest en dat slaap de enige overblijvende oplossing was om de volgende uren door te brengen.
En dus sloot ik maar de ogen, begon schaapjes te tellen en viel even later, dan toch, in een diepe slaap.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Weer met gouden pen ...
    (mijn schaapjes willen
    slechts over de dam na
    een berg temazepam)
    x
    koyaanisqatsi: xxx
  • greta
    Heel rustig deel. Schrijf eeuwig door, alsjeblieft.

    koyaanisqatsi: Eeuwig??!!! Nee, ooit geef ik de pijp aan Allah hoor... ;-)
  • Dora
    In de hemel, maar deze zin snap ik niet:
    "Het is niet omdat de kloof je tegen de wind beschermT, dat de kou geen vat op je zal hebben,"
    koyaanisqatsi: Het is omdat ze 'uit de wind liggen' dat de koude nachttemperaturen geen vat op hen zullen hebben. :-)
  • mephistopheles
    schaapjes tellen in die omgeving? Misschien beter ratelslangen
    koyaanisqatsi: Daar valt een mens moeilijker van in't slaap natuurlijk.
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .