writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (38 Het Touw)

door koyaanisqatsi

'Toen de man zijn gebed beŽindigd had, kwam hij kreunend overeind. Hij klopte het zand van zijn knieŽn, keek even met een half dichtgeknepen rechteroog in het rond, stak zijn kin naar me uit en vroeg: "Heb je het gezien?"
"Heb ik wat gezien?" vroeg ik op mijn beurt.
"Het touw natuurlijk, wat anders?"
Ik had er geen flauw idee van wat de man bedoelde en bleef dan ook plompverloren staan.
"Je hebt het dus niet gezien," zuchtte de man daarop.
"Ik vrees van niet," mompelde ik.
De man schudde het hoofd, plukte opnieuw aan zijn baard, pakte me bij de hand -wat voelde de zijne griezelig benig aan- en trok me mee naar de rand van het ravijn. Daar liet hij zich, precies op de plaats waar ik me even voordien had neergelegd, op zijn knieŽn zakken en gebood me hetzelfde te doen.
"Hier," zei hij, in de afgrond wijzend, "je kan er amper naast kijken."
Ik boog voorzichtig voorover en moest toen mijn schaamte vaststellen dat er vlak voor mijn neus een dik trouw, vastgemaakt aan een in de ravijnwand geschroefde haak, bungelde.
De man met de tulband beantwoordde mijn verstomde blik met een grappige grijns, trok zijn bovenlip naar binnen en zei: "Waar wacht je nog op, jongen? Dit is je kans."
"Mijn kans?" vroeg ik.
De man knikte en antwoordde: "Niet iedereen krijgt de kans langs dit touw af te dalen hoor. Het hangt hier maar enkele dagen per jaar, op willekeurige tijdstippen. De mannen die het komen bevestigen en weghalen zijn immers rondzwervende ambtenaren van het allang teloorgegane Ottomaanse Rijk. Het is te zeggen: het zijn mannen die ervan dromen een radertje te zijn uit dat gigantische imperium. Te gek voor woorden natuurlijk, maar ja, ik heb me laten vertellen dat er ook mannen zijn die graag indiaan of cowboy willen zijn, en zich ook inbeelden in die vergane wereld te leven. DusÖ Maar kom, da's een ander verhaal. Jij, jongeman, krijgt de kans langs het touw af te dalen. Dus waarom aarzelen?"
"Waarom gaat u niet?" vroeg ik, met enige achterdocht.
"Ik?" vroeg de man, bijna geschokt.
"Ja, waarom niet?" herhaalde ik met iets meer nadruk, omdat zijn reactie me nog achterdochtiger maakte.
"Omdat ik een stokoude vent ben," antwoordde hij bijna lachend. "Mijn versleten knoken zouden snel begeven. Bovendien, jongeman, staat het zo niet geschreven. Afdalen langs het touw behoort niet tot mijn lot. Wel tot het uwe."
"En waarom bent u daar zo zeker van, van dat laatste?" vroeg ik, al was mijn wantrouwen door zijn logische antwoord danig getemperd.
"Ah," zei hij, de handen heffend, "waarheen zou je anders gaan? Er is geen enkele andere uitweg hier, voor een jongen als jij."
"U moet hier toch ook weg geraken?" vroeg ik, ervan overtuigd hem schaakmat te zetten.
"Maak je over mij maar geen zorgen," zei hij op vaderlijke toon, "ik ben een man die leeft voor het hogere. Ik kom heus wel goed terecht."
Ik probeerde even na te denken maar het touw had zich ondertussen meester van mijn gedachten gemaakt.
"En wat staat me dan te wachten, als ik langs het touw afdaal?" vroeg ik, in de hoop wat wijzer te worden.
"Dat weet alleen God," antwoordde de man. "Maar nu moet ik gaan, mijn jongen. En jij ook. Want hier blijven hangen is nergens goed voor. Hier kan je alleen maar omkomen van honger en dorst."
"U kan me dus niet garanderen dat het onderweg, of daar beneden, niet fout met me afloopt?" vroeg ik, tegen beter weten in.
De man schudde het hoofd.
"Ik zou liegen als ik zei van wel, mijn jongen. En Allah houdt niet van leugenaarsÖ"
Ik keek even in het rond en moest toegeven dat de eindeloze vlakte geen greintje enthousiasme opriep om daar mijn weg vervolgen. Ik zoog mijn longen vol lucht, ademde krachtig uit langs mijn neus en zei:: "Goed, dan ga ik maar."
Waarop de man met de tulband tevreden knikte, erop toekeek hoe ik me voorzichtig langs het touw de diepte in liet zakken, me een veilige reis wenste en uit zicht verdween.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Soms hangt de oplossing voor je neus en zie je niets...
    Mooi weer
    koyaanisqatsi: Kan idd gebeuren. ;-)
  • greta
    Dit is bizar. Komt hij dan weer veilig terug omhoog? Het lijkt een test te zijn. Wat een beproeving.
    Zien we hier de afdalende mensheid, het ravijn is ons falen?
    (Ik ga weer te diep ... )
    koyaanisqatsi: U gaat idd wel erg diep. Maar zo geen we u ondertussen. ;-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .