writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (43 De Oprisping)

door koyaanisqatsi

Daar zat ik dan, met geen enkel doel meer voor ogen als met de passiviteit van een kamerplant te wachten tot iemand mij verloste door het vijfde cijfer van het begeerde telefoonnummer te bezorgen.
De derwisjen trachtten me regelmatig te overhalen een studie aan te vatten, waarbij ze zich telkens weer bereid verklaarden me bij te staan, maar ik had echt geen zin om ganse dagen met mijn neus in de boeken te zitten -ik ben nu eenmaal niet literair aangelegd.
Zoals de oude derwisj had gezegd, daagden er zo nu en dan één of meerdere meisjes op, maar nu het mysterie ontrafeld was vond ik ze weinig meer dan irritante in de weg loopsters. Er was er nochtans eentje bij dat me wel beviel: een fijn, tenger meisje, met haar haren in een strak knotje, gekleed in een eenvoudig mouwloos kleedje tot net onder de knie, waarin ze van de ene zuil naar de andere huppelde, tenminste wanneer ze zichtbaar was. In tegenstelling tot de andere meisjes, die ofwel onnozel giechelden ofwel een kinderachtig "Joehoe" kwetterden, hield ze de lippen met een serene glimlach op elkaar. Ik had altijd de indruk dat ze met gelukzalige gedachten in haar hoofd zat, dat ze tevreden was met het leven zoals het haar was aangeboden, en dat ze barstend van vertrouwen haar toekomst tegemoet zag, maar het ontbeerde me de moed om het haar te vragen. Trouwens, net zoals alle anderen, deed ze er alles aan om ongrijpbaar te blijven.
De tijd schreed ondertussen voort, met de traagheid van een stervende schildpad. Het nietsdoen maakte me aartslui terwijl de conditie die ik als "tijdelijke woestijnjongen" had opgebouwd wegsmolt als sneeuw voor de zon. Op de duur kwam ik nog nauwelijks mijn bed uit, tenzij om te eten, te drinken of naar de plee te gaan, en ik begon me dan ook met reden zorgen te maken gek te zullen worden van verveling.
Op zekere dag vond ik dat het welletjes was geweest. Ik raapte al mijn moed en het beetje energie dat nog in mijn lijf resteerde bijeen en sleepte me naar de bibliotheek. Daar viel ik bijna letterlijk met de deur in huis en vroeg ik de bibliothecaris, volkomen buiten adem hijgend als een afgemat paard: "Osman, geef me alsjeblief iets omhanden, voor ik letterlijk de muren oploop."
Aangenaam verrast keek Osman me aan.
"Kom maar mee," zei hij, "ik heb een interessant karweitje voor je."
Hij leidde me naar één van de verste hoeken van de bibliotheek en schoof daar een kleine kast opzij waarachter een smal deurtje tevoorschijn kwam. Dat duwde hij voorzichtig open, waarna hij een peervormig lampje aanknipte.
"Kom maar binnen," zei hij.
Ik gehoorzaamde, ging hem achterna en kreeg al meteen spijt van mijn oprisping van levenslust.


 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Er rispt mij niets op, kom, vertel, wat wacht hem daar?!
    x
    koyaanisqatsi: wist ik het maar...
  • Dora
    met het gebakken peertje?
    koyaanisqatsi: Die ken je toch wel, die oubollige peervormige lampjes uit de goeie ouwe tijd? ;-)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .