writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (50 Het Afscheid)

door koyaanisqatsi

Ismael dacht te hallucineren. De donkere gezichten die de bezorgd kijkende winkelier omringden kwamen hem zonder uitzondering volkomen onbekend voor. Hij kreeg het afwisselend koud en warm, ademde moeilijk en onregelmatig en voelde hoe er constant speeksel langs zijn mondhoek weg sijpelde. Hij wilde zijn hand wel optillen om het speeksel weg te vegen maar dat lukte niet en hij was dan ook de oude vrouw, die naast hem op de rand van het bed zat, dankbaar omdat ze het slijm zoveel mogelijk in een vochtig doekje opving. Zijn borstkas begon steeds feller op en neer te gaan en de tussenpozen waarop het leek alsof iemand zijn luchtpijp dichtkneep werden alsmaar frequenter.
'Het spijt ons verschrikkelijk, mijn broer,' zei de winkelier met tranen in de ogen, 'maar wij hebben geen middelen om u te redden. We hebben onze beste en snelste fietser erop uit gestuurd om een dokter te halen maar de tijd is bezig ons te verslaan. Waarom geef je me niet gauw het telefoonnummer dat je moest bellen? Ik veronderstel dat aan de andere kant van de wereld je familie op je wacht. Ik kan niet beloven hen te kunnen bereiken, maar ik zal mijn uiterste best doen.'
Ismael opende moeizaam zijn mond. Het leek alsof zijn tong langs weerskanten bleef kleven, waardoor hij meer lispelde dan sprak.
'Hoeft niet meer, mijn broer,' kreunde hij. 'Ik was nog geen twaalf toen de woestijnstorm mij en mijn familie overviel. Ik heb bijna zeven jaren rondgezworven alvorens ik alle cijfers van het telefoonnummer had verzameld. Ik heb immense woestijnen doorkruist, bergen beklommen en ravijnen getrotseerd; heb in kloosters, tempels en moskeeën verbleven, ben getuige geweest van stammenoorlogen en bloedige twisten in duistere kroegen in havenbuurten. Ik ben geconfronteerd geworden met het alledaagse en het mystieke, met gastvrijheid en achterdocht. Ik heb prinsen en haveloze zwervers ontmoet en tussen schatrijke kooplui en berooide mislukkelingen vertoefd. Dat alles heeft van mij een rusteloze ziel gemaakt, in die zin dat ik me onmogelijk kan inbeelden de rest van mijn dagen te slijten tussen de muren van een gezinsleven. Alleen hieraan denken, geeft me nu al het gevoel te stikken."
Maar stikken was wat Ismael daadwerkelijk deed. De mamba had hem niet fataler kunnen treffen. Ze had hem recht in een slagader gebeten, waardoor haar gif in een mum van tijd zijn hele lichaam had veroverd. Het was nog maar een kwestie van minuten voor het leven zijn lichaam zou verlaten.
'Het… Het spijt me,' stamelde hij terwijl hij de hand van de winkelier vastpakte, 'dat ik mijn niet verhaal heb mogen afmaken. Mijn broer was een dankbaar luisteraar, die het verdiende het hele verhaal te horen.'
De winkelier veegde enkele tranen van zijn gezicht en zei: 'Maak je daarover maar geen zorgen, mijn broer. Sommige verhalen zijn nu eenmaal niet bestemd om helemaal gehoord te worden.'
Ismael glimlachte nog een laatste keer, zag plots vanuit de hoogte een gigantische zandwolk op hem afkomen waarin hij de gezichten van zijn ouders en zusje leek te ontwaren, en blies zijn laatste adem uit.
EINDE

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Nou ja!!! Pats boem uit?
    Poehee, maar ja, dat is altijd zo met een goed eind van een boek.
    Genoten van alle omzwervingen
    koyaanisqatsi: Tja, in het andere geval kon het nog lang duren. Dus dacht ik: effe een slangetje de boel laten verpesten... :-)
  • greta
    Ik vreesde het al. Heer K., complimenten vppr deze prachtige afronding als slot. Niet leuk of een happy end maar toch niet té dramatisch. Het is acceptabel, Ismael heeft genoten en sterft in vrede, herenigd met familie.
    Ik zou het zo wensen ...
    koyaanisqatsi: Ja, geen Amerikaanse sterftaferelen van een kwartier lang, overgoten met liters stroop, bij deze jongen.
  • Wee
    Mooi slot.
    (Al was ik het nog niet zat hoor.)
    x
    koyaanisqatsi: Ik kreeg het gevoel tot in de eeuwigheid te kunnen doorgaan en besloot dan maar een draai aan de eeuwigheid te geven. Hartelijk dank voor het lezen.
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .