writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Charlie Daniels, Privé-detective (2)

door koyaanisqatsi

'De baas verwacht je, Charlie.'
'Oké, Cindy,' glimlachte Charlie. Ze bleef van oordeel dat het meisje veel te verlegen was voor de job van secretaresse, maar het was een schatje en ze begreep dat meneer Asmospol het niet over zijn hart kreeg haar de laan uit te sturen, ook al was ze behalve te schuchter ook veel te verstrooid en vreselijk nonchalant. Het enige waarin ze op een echte secretaresse geleek was haar voorkomen, dat met haar modieuze bril, in een knotje opgestoken haren, witte blouse en zwarte rok als prototype onmogelijk kon overtroffen worden.
Charlie klopte aan. De deur trilde, als altijd, omdat ze veel te los in haar hengsels zat.
'Binnen!'
De basstem van Aaron Asmospol boorde zich door de deur en galmde verder door de gang alsof ze uit een dikke wolk van geluid bestond.
Charlie duwde de deur open, ergerde zich eraan dat ook de deurknop rammelde en ging binnen.
'Ah, Charlie."
'Baas.'
Aaron Asmospol leunde achterover in zijn tot op de draad versleten kantoorstoel. Het leer van de bekleding was op verschillende plaatsen gebarsten en aan de randen van de leuningen gescheurd waardoor de vulling aan weerskanten uitpuilde.
Over Aaron Asmospol zat een magere man in een te groot maatpak, zenuwachtig in de handen te wrijven. Hij had een bange blik en tussen zijn korte, rechtopstaande haren zaten haarschilfers die koppig weerstand hadden geboden aan de antirooslotion die met zijn penetrante geur de hele kamer vulde.
Aaron Asmospol wees Charlie de stoel naast die van zijn bezoeker aan en zei: 'Charlie, mag ik je voorstellen aan meneer Materazzi. Meneer Materazzi, dit is Charlie, Charlie Daniels. Mijn beste detective, mijn veruit beste detective.'
Meneer Materazzi veerde recht om Charlie de hand te schudden en gaf een hoofdknikje. Charlie groette terug en schudde zijn hand maar heel kort omdat ze trilde als een espenblad en ze de man niet in verlegenheid wilde brengen.
'Koffie zeker, Charlie?'
'Pikzwart, als altijd, baas,' antwoordde Charlie terwijl ze haar handtas naast zich op de grond zette.
'U nog koffie, meneer Materazzi?' vroeg Aaron Asmospol, maar zoals Charlie had verwacht bedankte de man, die al nerveus genoeg was.
Aaron Asmospol stond recht en liep naar zijn gesofisticeerde koffiezetapparaat, dat in één van de hoeken van de kamer op een laag, van de dossiers barstend rek was gezet. Hij stond erop zijn koffie zelf te zetten omdat hij naar eigen zeggen de beste koffiezetter van het hele kantoorgebouw was. Bovendien serveerde hij een zelfgemaakte mélange van uitgeselecteerde arabicasoorten, die hij in kleine hoeveelheden aankocht en liet branden bij een bevriende koffiebrander.
Nadat hij zichzelf en Charlie een kopje had voorgezet, liet hij zich terug in zijn armstoel vallen en schoof hij een foto over het bureaublad naar Charlie toe.
'Je weet wie dat is?'
Charlie knikte, ze hoefde niet na te denken om Stan Taliban, 's land beste komiek te herkennen.
'Volgens meneer Materazzi is Stan Taliban vijf dagen geleden spoorloos verdwenen. En hij kan het weten, want hij is zijn manager en had zo goed als dagelijks contact met hem.'
Charlie peilde meneer Materazzi's houding. Er stonden tranen in zijn ogen en het had er alle schijn van dat hij op het punt stond om in te storten. Waar of niet, de man leefde in alle geval in de overtuiging dat zijn melkkoe vermist was.
'De reden, Charlie, waarom meneer Materazzi nog niet naar de politie is gestapt, is omdat hij vreest dat zijn, protégé zullen maar zeggen, ontvoerd is door moslimextremisten. Het zal je wel geen geheim zijn dat Stan Taliban onder andere bekend staat als een eerstegraads moslimbasher, dus… Trouwens, laten we wel wezen: voor Stan Taliban bestaan er geen heilige huisjes. Hij trekt alles in het belachelijke, zonder enige schroom of angst voor de consequenties. Maar met moslimfundamentalisten valt er dus niet te spotten, dat is het probleem.
Nu, meneer Materazzi is ook van oordeel -en daar kan ik hem alleen maar gelijk in geven- dat naar de politie stappen een fatale vergissing kan zijn. Voor je het weet wordt er vanuit het politieapparaat naar de pers gelekt en staat het hele land op stelten. Kan je je voorstellen, Charlie, wat daar de gevolgen van kunnen zijn? Ik zie het al voor me: een stel gemaskerde wacko's stuurt videobeelden de ether in waarin ze Stan Taliban bij wijze van afscheid een Arabisch kleedje passen en vervolgens in koelen bloede zijn strot oversnijden.'
Charlie voelde de koude rilling die door meneer Materazzi's magere lichaam schoot bijna in het hare overgaan. Ze nipte van haar koffie, vond dit zo opeens een beetje misplaatst en schoof het kopje en de tas bij wijze van afkeuring van haar handeling wat verder voor zich uit.
'Ik begrijp het,' zei ze, 'hoe minder ruchtbaarheid, hoe beter.'
'Precies!' zei Aaron Asmospol, 'want daar is het die smeerlappen toch maar om te doen: publiciteit.'
Charlie draaide zich naar meneer Materazzi en vroeg: 'Zijn er specifieke dingen die we moeten weten, meneer Materazzi? Had meneer Taliban soms op regelmatige tijdstippen medicatie nog? En…'
'Ik heb alles al genoteerd, Charlie,' onderbrak Aaron Asmospol terwijl hij zijn notablok omhoog stak, 'meneer Materazzi heeft me alles wat van belang kan zijn al verteld.'
Meneer Materazzi haalde opgelucht adem, knikte en schraapte zijn keel.
'Als u me niet meer nodig hebt…' stamelde hij met trillende stem.
Aaron Asmospol schudde het hoofd.
'U kan gaan, meneer Materazzi. Zoals afgesproken houden we u op de hoogte. Niet om de haverklap, zoals sommige blaaskaken van detectives doen, maar enkel wanneer nodig, het is te zeggen: wanneer er schot in de zaak komt. Natuurlijk mag u ons altijd zelf contacteren, zeker wanneer u nog iets mocht te binnen schieten dat zou kunnen helpen om meneer Taliban terug te vinden, maar hoe dan ook staat onze deur altijd voor u open.'
Meneer Materazzi schoof zijn stoel onder zich uit, veegde met enige schaamte de tranen uit zijn ogen, schudde Aaron Asmospol en Charlie de hand, dankte hen bij voorbaat voor hun steun en hulp en vertrok; min of meer als een gebroken man.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Flink wat ontwikkeling al. 'Stan Taliban' .. haha. En ..'mélange laten branden bij bevriende koffiebrander'. Leuke details die de film goed laten beginnen.
    koyaanisqatsi: En het moet nog beginnen... :-)
  • Mistaker
    Ik hou van aparte namen, nou die vind ik hier wel!
    Zeer graag gelezen.

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: Maak er altijd een sport van leuke namen te bedenken. Daar vond ik Kafka ook zo schitterend in... (maar nu spreken we wel over een ander NIVEAU natuurlijk)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .