writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Charlie Daniels, Privé-detective (4)

door koyaanisqatsi

Stan Taliban was de fortuinlijke bezitter van een luxueuze loft, wat geen verrassing was voor iemand die zich de meest succesvolle lolbroek van het land mocht noemen.
De woning lag er verzorgd bij wat ongetwijfeld de verdienste was van de poetsvrouw wiens naam en telefoonnummer op een briefje op een prikbord in de keuken hing.
Veel wijzer werd Charlie niet. Voor een beroepskomiek bleek Stan Taliban erg weinig te lezen, want er waren nauwelijks kranten of magazines en al helemaal geen boeken te vinden. Charlie ging er dan maar van uit dat hij zijn inspiratie vooral op de televisie, op straat en uit zijn verbeelding haalde, ook al omdat er geen pc aanwezig was waarop materiaal voor een optreden kon worden opgeslagen.
Sporen van 's mans sexuele voorkeur waren al even onbestaande. Charlie dacht zelfs eerder met een monnik te maken te hebben, want ook van beeldend naakt of eender wat dat naar pornografie kon ruiken viel geen spoor te bekennen.
'Leeft die vent eigenlijk wel?' vroeg ze zich luidop af, nadat ze ook de inhoud van de ijskast had gecontroleerd. De man leek te zich staande te houden op een dieet van verse groenten, fruit en bronwater…
Geen foto's van familieleden of vrienden, geen adresboekje, geen notities met afspraken. Leefde Stan Taliban als een zonderlinge asceet of zeulde hij precies een zodanig geheim met zich mee dat hij geen enkele risico nam zijn privé-leven er mee te besmeuren? Beroepshalve was Charlie geneigd voor het tweede te opteren, ook al kon ze nog steeds moeilijk inkomen in de stelling van Aaron Asmospol.
Hoe dan ook, ontgoocheld omwille van het nutteloze gesnuffel, verliet ze in alle stilte de loft en draaide ze deur de deur opnieuw in het dubbele slot met haar loper.
'Bent u de nieuwe poetsvrouw?'
Charlie's hart vergat een fractie van de seconden te slaan. Ze draaide zich om en stond oog in oog met een oude vrouw met gitzwart geverfde haren, opgestoken in een bijenkorfkapsel en een pastelroos mantelpakje aan.
'Euh, ja, dat ben ik, inderdaad,' blufte ze.
'Zoekt u nog posten?' vroeg de vrouw, 'want de mijne heeft er ook de brui aan gegeven.'
'Euh…'
'Ik woon hieronder. Misschien heeft meneer Stan al wel over me gesproken. We zijn goeie maatjes. Drinken zo nu en dan een biertje, samen, hier, in de trapzaal. Grappige man natuurlijk, meneer Stan, maar dat wist u al, nietwaar?'
Charlie knikte.
'Het spijt me,' zei ze, 'mijn agenda is al vol. Meneer Taliban is echt de laatste klant die ik er kan bijnemen.'
'Ik begrijp het,' antwoordde de vrouw, 'goeie poetsvrouwen zijn goud waard en moeilijk te vinden. Meneer Stan boft maar, met zo'n lekker stuk als u, die zijn stulpje komt schoon maken. Jammer dat hij…'
'Dat hij wat?' vroeg Charlie, die meteen lont rook.
'Oh, ja, dat… Ja, dat mag ik eigenlijk niet zeggen. Trouwens, ik kan het niet bewijzen.'
'Wat kan u niet bewijzen?' Charlie trok opzettelijk een zo bezorgd mogelijk gezicht, alsof ze de vrouw wilde laten geloven dat haar vage woorden haar hadden bang gemaakt.
'Och, meisje, de mensen zeggen zo veel. Je moet daar niks achter zoeken. En zoals ik zei, er is geen enkel bewijs voor.'
Charlie kuchte.
'Neem me niet kwalijk dat ik aandring, mevrouw,' zei ze, 'maar u zal toch ook wel begrijpen dat iemand als ik niet kan gaan werken op een plek waar mogelijk gevaar dreigt. Als meneer Taliban een handtastelijke rokkenjager is, dan zou ik dat graag weten, voor er ongelukken gebeuren.'
De vrouw leek even na te denken, klakte met haar tong, zuchtte en antwoordde: 'Maar dat is precies wat ik me bijna liet ontvallen… Meneer Stan vertoont zo goed als geen interesse op dat vlak. Zowel het vrouwelijke als het mannelijke laat hem steenkoud.'
"Steenkoud," lachte Charlie binnensmonds, Aaron Asmospols theorie in gedachten.
'Ik heb hem ooit eens gevraagd: Meneer Stan, waarom zoekt u niet eens een goed meisje, of... Een jongen?' maar daar reageerde hij zo gegeneerd op, met rode kaken en onverstaanbaar gemompel, dat ik het onderwerp maar meteen naar de prullenmand heb verwezen.'
'In dat geval,' zei Charlie, 'hoef ik me dus zeker geen zorgen te maken.'
'Nee, zeker niet,' schudde de vrouw ontgoocheld het hoofd waarop Charlie haar nog een prettige dag wenste en zich haastig uit de voeten maakte.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Charlie hoeft zich geen zorgen te maken? Daar ben ik niet zo zeker van. Stan verbergt ongetwijfeld van alles, ook emotie. Das niet best.
    koyaanisqatsi: De dingen zijn niet altijd wat ze lijken, zeker niet in de verhalen van Koyaan... :-p
  • Mistaker
    Intrigerend type die Stan.

    Ik kan me nog goed herineren dat ik The devil went down to Georgia voor het eerst hoorde, in de Avondspits was dat. Het was daar ook Steunplaat volgens mij, en terecht!

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: Kan je alleen maar bijtreden. Is een schitterend nummer.
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .