writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Charlie Daniels, Privé-detective (8)

door koyaanisqatsi

Charlie vervloekte zichzelf. Door haar opgekropte woede om de onbehouwen ontvangst in het wachtlokaal had ze verzuimd haar werk goed te doen.
'Kan je je voorstellen,' sakkerde ze binnensmonds, 'dat ik die onbeschofte vlerk niet eens de foto van Stan Taliban onder zijn neus heb geduwd.'
Nu was het te laat. Ze was al een heel eind gevorderd over een lang, min of meer recht lopend pad van fijn grind, langs weerszijden omzoomd met rijen platanen, dennen, varens, zompige bosgrond en moerasachtige beken.
Boven haar hoofd kleurde de hemel alsmaar donkerder, vooral door de gestage opeenstapeling van onaangekondigde, vette, bijna zwarte wolken.
Als het zo doorgaat, dacht Charlie, zie ik binnen de kortste tijd geen hand meer voor m'n ogen.
Er ging dan ook een zucht van opluchting door haar heen toen in de verte eindelijk een teken van leven opdaagde: een oude man in een lange, grijze winterjas, met een krant onder de rechterarm geklemd, die met een opvallend gezwinde pas dichterbij kwam.
'Aah, bezoek,' zei hij van zodra hij op gehoorafstand van Charlie was.
'Als u het zo kunt noemen,' antwoordde Charlie met ingehouden glimlach.
De oude man wees in de richting van waar Charlie was gekomen en zei: 'Kan niet anders, als je van daar komt.'
'Als u het zegt,' reageerde Charlie onverschillig.
'Ik ben Dickie, rondlopende wegwijzer,' stelde de oude man zich voor terwijl hij zijn hand uitstak.
'Charlie Daniels, privé-detective.'
Charlie wilde de man de hand schudden, maar die voelde zo slap en broos aan dat ze vreesde ze tussen haar vingers te verpulveren, en dus hield ze het bij een vluchtige aanraking die een geamuseerde grijns op de man zijn lippen legde.
'Kan ik u van dienst zijn?' vroeg hij.
Charlie trok haar wenkbrauwen op, maakte een blazend geluidje en antwoordde: 'Tja, da's moeilijk te zeggen. Ik ben naar iemand op zoek waarvan verondersteld wordt dat hij zich hier ergens bevindt.'
Dickie, de rondlopende wegwijzer, trok zijn gezicht in enkele wantrouwige plooien en vroeg: 'En wat mag ik verstaan onder "hier ergens"?'
'In de Onderwereld natuurlijk,' bromde Charlie.
'Oh,' zei Dickie, 'maar da's nog wel een eind verder. 'Je bevindt je momenteel nog in het Niemandsland. Hier is niets te vinden. Behalve rondlopende wegwijzers zoals ik, komt hier haast geen mens, met uitzondering van passanten zoals u natuurlijk.'
'Kan u me dan misschien vertellen of het nog ver is, naar de Onderwereld?' vroeg Charlie met een zucht. Ze was niet gewend aan lange wandelingen en haar voeten begonnen pijn te doen.
Dickie knikte.
'Afstand is een relatief begrip natuurlijk,' zei hij. 'Wat voor de ene een gezondheidswandelingetje is, is voor de andere een calvarietocht.'
'De afstand volgens het metriek stelsel dan!' gromde Charlie, die een hekel had aan vage antwoorden -die kreeg ze beroepshalve al meer dan genoeg te horen. Maar tot haar grote ergernis antwoordde Dickie, weliswaar met duidelijke spijt, daarop: 'Dat is nu het enige niveau waarop ik u het antwoord moet schuldig blijven.'
Charlie maakte een ruw keelgeluid, hief haar handen ten hemel en zuchtte: 'Wat dan ook! Probeer dan maar op je eigen manier duidelijk te maken hoe lang ik nog moet stappen…'
Dickie haalde opgelucht adem, knikte, schraapte zijn keel en zei: 'Kijk, je loopt gewoon verder het pad af tot je aan een splitsing komt. Daar zal je twee pijlen vinden, één naar rechts en één naar links. Op de rechtse pijl staat: Naar de Onderwereld, op de linkse: Terug naar Huis. Een goed verstaander zal daaruit opmaken dat, nadat hij daar zijn keuze heeft gemaakt, er geen weg terug is. Ofwel waagt hij zich in de Onderwereld ofwel ziet hij er definitief van af.'
'Ja, en?'
'Dat is het,' zei Dickie. 'Meer kan ik ook niet kwijt. De rest zal zich vanzelf wel uitwijzen.'
Charlie had zin om de oude man een optater te verkopen, maar omdat ze zich op onbekend terrein bevond hield ze zich in. Ze verbeet opnieuw haar woede, haalde Stan Talibans foto tevoorschijn en hield ze voor zich uit.
'Toevallig deze man hier niet gezien?'
Dickie schudde het hoofd en haalde de schouders op.
'Nee, het spijt me,' zuchtte hij.
'Mij ook,' mompelde Charlie, waarna ze zonder nog een woord aan Dickie, de rondlopende wegwijzer, te verspillen haar weg vervolgde.

 

feedback van andere lezers

  • Pake
    'De afstand volgens het metriek stelsel*s dan!'
    De rest zal zich vanzelf wel *uitwijzen.
    Die Charlie is me er wel eentje zeg...
    koyaanisqatsi: Zeg dat wel. ;-)
  • greta
    Dit is zéker geen standaard detecvice-verhaal. Echt heel leuk om te lezen K.
    Wat handig, rondlopende wegwijzers haha.
    koyaanisqatsi: Ja, die moesten ze meer hebben, aangezien het meestal toch ergens laat afweten. ;-)
  • Mistaker
    Doe mij ook zo'n wegwijzer, dan flikker ik die TomTom de deur uit.

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: De tomtom... Da's toch dat machientje dat de weg naar alle adressen kent behalve hetgene waar jij naar moet, niet?
Er zijn 10 bezoekers online, waarvan 0 leden: .