writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Charlie Daniels, Privé-detective (9)

door koyaanisqatsi

Nauwelijks een goeie honderd meter verder maakte het pad een scherpe bocht naar links om te eindigen in de splitsing die Dickie, de zogenaamde rondlopende wegwijzer, had aangekondigd.
Charlie's keuze was vanzelfsprekend: ze sloeg rechtsaf en vervolgde haar weg, op een pad dat hobbeliger, kronkeliger en nauwer werd.
Ondertussen was de hemel pikzwart geworden en was het onmogelijk uit te maken of het al avond was. Charlie keek op haar horloge, een zilveren Esprit die ze voor haar zesentwintigste verjaardag had cadeau gekregen van Chaz. Ze had er lang over nagedacht of ze het kostbare relikwie al dan niet zou meenemen maar omdat ze Chaz, al was het maar symbolisch, dicht bij zich wilde hebben, had ze uiteindelijk besloten het om haar pols te doen.
De wijzers van het horloge wezen acht uur, wat Charlie vreemd vond omdat ze rond twee uur thuis vertrokken was en het erg onwaarschijnlijk leek dat ze al zes uur onderweg was. De duisternis daarentegen gaf het horloge overschot van gelijk.
Dat Charlie nog steeds zag waar ze liep of stond had ze te danken aan de zo goed als onzichtbaar en zuinig in de bomen aangebrachte lantaarns die, toeval of niet, precies op het ogenblik dat ze Dickie tegen het lijf was gelopen, ontstoken waren.
Een kleine boogbrug manifesteerde zich als een welkome afwisseling voor het eindeloos lijkende grindpad en het bord dat Charlie even later passeerde, waarop in slordige zwarte letters 'Grenspost binnen driehonderd en vijf meter' stond geschilderd, deed haar een zucht van opluchting slaken, ook al had ze er het raden naar wat ze precies aan die grenspost zou aantreffen.
Die leek op het eerste gezicht op één uit een dozijn. Een half neergehaalde slagboom, een onbemand wachthokje aan de ene kant van de weg, en een als grenskantoor dienstdoende barak aan de andere.
Charlie wilde onder de slagboom doorlopen maar werd plots de weg versperd door een vanachter het wachthokje tevoorschijn springende jongeman, in een donkerblauw, met goudkleurige epauletten versierd uniform.
'En waar denk jij naar toe te gaan?' vroeg hij, terwijl hij haastig de ritssluiting van zijn broek omhoog trok.
Charlie zag dat er enkele druppels vocht op de tip van zijn rechterschoen en -broekspijp zaten en antwoordde: 'U had uw plasje rustig kunnen afwerken hoor, ik zou nergens naartoe gegaan zijn zonder langs het lokaal te passeren.'
'Dat was mijn vraag niet,' snauwde de jongeman gegeneerd.
'Al goed,' zuchtte Charlie, 'maak je maar niet druk. Waar zou ik naar toe willen, denk je, als ik hier langskom?'
'Maar één mogelijkheid,' antwoordde de jongeman, 'naar de Onderwereld.'
'Waarom vraag je het dan, als je weet dat er maar één antwoord mogelijk is?' lachte Charlie spottend.
'Luister eens, wijsneus,' zei de jongeman, 'je zou er van verbaasd staan hoeveel uilskuikens bij de kruising de verkeerde weg inslaan. Dus mijn vraag was bijlange niet zo overbodig als jij wel denkt. Maar goed, jij bent dus blijkbaar één van de dapperen die per se naar de Onderwereld wil…'
'Niet per se,' antwoordde Charlie, 'eerder beroepshalve.'
'Beroepshalve?' lachte de jongeman op zijn beurt spottend. 'Dat heb ik nog niet gehoord. Nu ja, het moet voor alles een eerste keer zijn natuurlijk. Maar dan zit jij wel met een probleem, want stervelingen mogen niet werken in de Onderwereld.'
'Ik ga er niet werken,' repliceerde Charlie, 'ik ga er alleen heen omwille van mijn werk.'
De jongeman fronste de wenkbrauwen en leek even de draad kwijt. Hij deed een stapje achteruit, om zich een beter totaalbeeld van Charlie te kunnen vormen, en zei: 'Ik ben niet helemaal mee. Je bent niet van plan om in de Onderwereld te gaan werken, maar gaat er wel naartoe voor je werk. Nu ja, het zal mij worst wezen. Zoek het daarbinnen maar uit, bij de commandant. Maar ik waarschuw je, die vent is geen simpele.'
'Dat zal MIJ worst wezen,' grijnsde Charlie vol zelfvertrouwen,waarna ze het grenslokaal binnen stapte.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Heerlijke vrouw die Charlie. "Druppels vocht op de schoen van de jongeman" Leuk zo'n menselijk (mannelijk ..) detail.
    koyaanisqatsi: Wacht maar... ;-)
  • Pake
    Ik doe niet meer aan beoordelen. Dus de teller blijft staan waar hij staat.
    Hé Greta, mannelijk? Ik weet niet of dat klopt hoor. Als ik het goed naga, eh, na ga, dan kan dat ding achter de rits behoorlijk spuiten (voir: Van GHeluwe, persoonlijke ontboezemingen en AhJaculaties) en dan toch een druppel op een schoen...?
    Verder niks? Nee, verder niks. Hihihih, die Charlie, die gaat nog wat meemaken.
    koyaanisqatsi: :-)
  • Wee
    Top, als immer!
    Haha, die Pake :)
    x
    koyaanisqatsi: ;-)
  • Mistaker
    Weer heel lekker om te lezen, en de reacties mogen er ook zijn.

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .