writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Charlie Daniels, Privé-detective (16)

door koyaanisqatsi

De omstandigheden in acht genomen had Charlie het best naar haar zin in haar nieuwe onderkomen. De kamer beschikte over bad en douche, een comfortabel tweepersoonsbed, radio en teevee, een ijskast met minibar en een bureaumeubel waarop, bij wijze van decoratie, een antieke typemachine stond. Ook qua uitzicht had ze niet te klagen. Vanuit het raam kon ze zowel de prachtige voor-, zij- als achtertuin van Max Romeo's domein bewonderen, alsook de, volkomen bij hem passende, in Romeinse stijl opgetrokken hoofdvleugel van de villa.
Het enige wat ze niet mocht doen, was denken aan de mate van uitbuiting van zijn werkvolk waarmee Max Romeo het fortuin had vergaard om zich dit kleine paradijs, inclusief zwembad en atletiekpiste, te kunnen veroorloven.
Want uitbuiten was wat hij deed. Twee Schoften per dag, dat was het loon dat hij uitbetaalde en dat het personeel zogezegd kon aandikken met tips van het cliŽnteel. Alleen, het cliŽnteel was zelfs te gierig om een druppel zweet weg te geven en dus viel er letterlijk niets extra's te rapen. Sommige diensters, barmeisjes en -jongens probeerden wel eens hun charmes te gebruiken om wat los te krijgen, maar zonder uitzondering moesten ze telkens weer vaststellen dat het publiek van Swingers in niets anders geÔnteresseerd was dan zich te pletter dansen.
Als er behalve het luxueuze karakter van de kamer en het prachtige uitzicht nog een pluspunt was, dan was het wel de belachelijk lage huur die Charlie moest betalen. Anderhalve Schoft per maand, of niet eens ťťn volle dag werk, vroeg Max Romeo, een bedrag dat vanzelfsprekend in schril contrast stond met zijn beschamende schraapzucht, al kon dat Charlie vanzelfsprekend worst wezen.
Maar verder zag ze zich natuurlijk wel verplicht zuinig te leven. Abraham Glucksmann had uitgerekend dat het haar op zijn minst tweehonderd Schoften zou kosten om aan een fatsoenlijk vervalst paspoort te geraken. De huur, dagelijkse kosten voor eten en drinken en wat noodzakelijke prularia, leerde Charlie algauw dat ze, zeker met de onberekenbare levensduurte van de Onderwereld, op zijn minst een twintigtal maanden zou moeten zwoegen om het gewenste bedrag bijeen te krijgen. Een idee op zich alleen al dat haar gek maakte van frustratie.
Behalve dat ze geduld moest oefenen, kon ze weinig anders doen dan de ijdele hoop koesteren dat Aaron Asmospol na verloop van tijd ongerust zou worden en iemand achter haar aan zou sturen. Maar moest het daar al van komen, dan zou dat ongetwijfeld pas gebeuren tegen de tijd dat ze de tweehonderd Schoften bij mekaar had, want Aaron Asmospol was niet het type baas dat begon te panikeren wanneer iemand van zijn mensen enkele maanden wegbleef. Zeker niet in dit geval, waarin het werkterrein de volstrekt onberekenbare Onderwereld was.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Een typmachine en geen pc met internetverbinding?? Dat is een hard gelag. En bijna twee jaar hard werken voor een vals paspoort. Arme Charlie.
    koyaanisqatsi: De Onderwereld is geen lachertje, dat spreekt vanzelf... :-)
  • Mistaker
    De bovenwereld ook niet, maar toch...

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: Veel hangt af van het perspectief natuurlijk.
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 1 lid: doolhoofd.