writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Charlie Daniels, Privé-detective (21)

door koyaanisqatsi

Zo was Charlie zo eenmaal: als ze er genoeg van had, trok ze er meteen een streep onder. Ze was trouwens van plan Chaz Emmerich van hetzelfde laken een pak te geven van zodra ze terug in de gewone wereld was, want het idee alleen dat hij met zijn donkere achtergrondzangeres liep te flirten terwijl zij de ontberingen van de Onderwereld onderging, werkte haar zodanig op de zenuwen dat het ondraaglijk was.
Haar weinige spullen die ze ondertussen bij mekaar had gekocht -net voldoende om ieder etmaal netjes voor de dag te komen- waren gauw bijeengepakt. Een half uur nadat ze de villa van Max Romeo en zijn verbouwereerde eigenaar achter zich had gelaten, stuitte ze na een wandeling over één lang kronkelend pad op een bord waarop in sierlijke letters 'WELKOM IN HET ZWARTE LAND, DE DONKERSTE PROVINCIE VAN DE ONDERWERELD' stond te lezen.
Het Zwarte Land was een naam die op het eerste gezicht weinig rooskleurig klonk, maar aangezien ze weinig te verliezen had stapte Charlie onverstoord verder over het pad dat al even onverstoord bleef verder kronkelen.
'Moeder Natuur mag hier dan wel mooi zijn,' zei Charlie tegen zichzelf terwijl ze haar ogen de kost gaf, 'haar bosrijke karakter begint wel stilaan eentonig te worden.'
Haar woorden waren evenwel nog niet koud of eensklaps hield de bebossing op en kwam ze voor een ronduit indrukwekkend rotsgebergte te staan.
'Geraak daar maar over,' sakkerde Charlie, haar neus optrekkend als een dwerg die zijn weg versperd ziet door een enorme reus.
'Kan ik u helpen?'
Charlie draaide zich met een sprongetje om en zette zich, niet van plan zich opnieuw op de kop te laten timmeren, in een dreigende gevechtshouding. Voor haar stond een schriele man met twee bulten, een rimpelige kale schedel, een lichtjes scheve neus en twee lachwekkende uitpuilende ogen.
'U bent duidelijk niet uit de streek,' zei de man, niet het minst onder de indruk van Charlie's strijdlustige présence, terwijl hij de panden van zijn wijnrode kolbert wat naar beneden trok. 'Zoekt u misschien een baantje?'
'Hoe weet u dat?' vroeg Charlie achterdochtig.
De man tikte met een wijsvinger tegen het puntje van zijn neus en antwoordde: 'Instinct.'
'Wel, meneer Instinct,' zei Charlie, 'hebt er misschien één voor mij?'
De man grijnsde.
'Toevallig wel.'
Charlie nam een iets meer ontspannen houding aan en zei: 'Als het als dienster in een danskeet is, mag je het baantje houden.'
'Oh, nee,' giechelde de man, 'in de verste verte niet. Als ik een baantje in de aanbieding dan is het goed betaald; heel goed betaald zelfs. Alleen… Ik zal eerlijk zijn: het is vuil werk. En zwaar. Beslist niet te onderschatten. Maar zoals ik al zei: de verdiensten zijn dan ook navenant.'
'Hoeveel?' wilde Charlie weten.
'Vijftig Schoften per dag.'
'Vijftig Schoften!?' schrok Charlie. 'Dan zal het wel een geschift baantje zijn.'
'Zo erg is het nu ook weer niet,' zei de man. 'Wees gerust: je zal het overleven. En het is beslist geen oneerbaar baantje, als je dat moest denken.'
'Laat maar horen…'
'Reinigen van spelonken.'
Charlie fronste haar wenkbrauwen en herhaalde: 'Reinigen van spelonken?'
De man knikte terwijl zijn gelaatstrekken een doodernstige vorm aannamen.
'Onze provincie barst van de gebergten, vergeven van grotten en spelonken. Die moeten onderhouden worden, want de nomaden die ze gebruiken om er de nachten door te brengen of te schuilen voor stormen, laten er altijd troep achter. Onverbeterlijk zijn die leeglopers, maar niemand krijgt ze te pakken. Ze verplaatsen zich met een ongemene snelheid en duiken te pas en onpas op, steeds weer daar waar ze het minst verwacht worden. Met niets houden ze rekening. Als ze een sterfgeval hebben, laten ze de dode gewoon achter. Wat zeg ik? Ze laten hun lijken rondslingeren alsof het versleten ondergoed betreft! Ook van hun natuurlijke behoeften trekken ze zich geen bal aan. Ze doen…'
'Jaja,' onderbrak Charlie, 'ik heb het al begrepen: het is een hondenbaantje. Maar het betaald goed en ik kan de centen best gebruiken. Dus zeg maar wanneer ik kan beginnen.'
'Meteen,' zei de man terwijl hij zich in de handen begon te wrijven, en hij gebaarde Charlie mee te komen naar een klein, in hout opgetrokken kantoortje dat wel letterlijk als een paddenstoel uit de grond leek te zijn gerezen.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Ik heb ook ooit schoonmaakbaantjes gehad... maar dat was hemels vergeleken bij wat Charlie te wachten staat.
    koyaanisqatsi: Ik ook, maar ze waren niet hemels, geloof me...
  • Mistaker
    Voel me buitengesloten, heb nooit een schoonmaakbaantje gehad ;-)

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: Ik wel, en dat viel dik tegen... :-)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .