writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Charlie Daniels, Privé-detective (23)

door koyaanisqatsi

Charlie bleek lang niet de enige reiniger van spelonken van het ogenblik en dat was maar goed ook. De man, die door de andere spelonkenreinigers 'de Kameel' werd genoemd vanwege zijn twee bulten, had haar bij een willekeurige grot gedropt en gezegd dat ze daar op de meestergast moest wachten. Pas enkele minuten nadat de Kameel terug naar beneden was gegaan en uit zich verdwenen was, was er een zwijgzame man uit het duister komen opdagen die zich voorstelde als Cedric, de meestergast. Hij had Charlie meegenomen, dieper de grot in, waar zich een heuse kleedkamer compleet met kastjes en sanitair bleek te bevinden. Daar had hij Charlie een paar veiligheidsschoenen, een blauwe overall, een haarkapje en een paar rubber handschoenen overhandigd die ze in alle discretie in een verkleedhokje kon aantrekken. Nadien had hij haar een kastje aangewezen waarin ze haar eigen spullen kon opbergen en een sleuteltje overhandigd om het op slot te doen.
'Het krioelt hier van de dieven,' had hij gezegd, 'zo erg zelfs dat ik me wel eens afvraag of er wel mensen zijn die niet bereid zijn tot het stelen van andermans goed.'
Vervolgens was hij haar voorgegaan, verder de trappen op, tot ze bijna het laaghangende wolkendek hadden bereikt. Daar had hij een spelonk aangewezen waar twee vrouwen van middelbare leeftijd met vermoeide bewegingen de binnenwand stonden af te schuren met een borstel.
Hij had de vrouwen aan Charlie voorgesteld als Sabrina en Cindy, en haar verzekerd dat ze in goede handen was alvorens hij in zijn eentje verder de hoogte was ingetrokken tot hij in de wolken was verdwenen.
'Is hij weg?' vroeg de vrouw die Sabrina heette.
Cindy liet haar borstel vallen, keek met een zoekende blik naar de wolken en knikte.
'Prima,' zei Sabrina, waarop ze op haar beurt haar borstel liet vallen en een pakje sigaretten uit het borstzakje van haar overall haalde.
'Saffie?' vroeg ze aan Charlie.
'Nee, bedankt, ik rook niet,' antwoordde de Charlie.
'Moet jij weten,' zei Sabrina terwijl ze Cindy een sigaret aanbood, 'sterven doe je toch, vroeg of laat.'
'En hier eerder vroeg dan laat,' grinnikte Cindy.
'Wat bedoel je daarmee?' wilde Charlie weten.
Sabrina haalde een aansteker uit haar broekzak, stak haar sigaret aan en gooide de aansteker naar Cindy.
'Je bent in de Onderwereld, schatje, daar komt niemand levend uit.'
Charlie moest slikken en vroeg: 'Zijn jullie van hier?'
'Zien wij er zo uit?' vroeg Sabrina.
Charlie haalde haar schouders op en antwoordde: 'Ik heb eerlijk gezegd nog geen verschil gemerkt tussen de inwoners van de Onderwereld en inwijkelingen, zoals ik.'
'Dat is er dan ook nauwelijks,' mompelde Sabrina met haar sigaret tussen haar lippen dansend, 'op het eerste gezicht althans.'
'Kan je je niet wat duidelijker uitdrukken,' gromde Charlie, 'want je lijkt wel in raadsels te spreken.'
Sabrina wierp een blik op Cindy. Die schraapte haar keel en zei: 'Hier wonen alleen geesten en demonen; zeker in het Zwarte Land. In de andere provincies kan je nog wat anders tegenkomen, maar het Zwarte Land staat erom bekend dat het alleen geesten en demonen huisvest. Van de geesten heb je meestal geen last, die hebben het te druk met ronddwalen, op zoek naar zichzelf of een verloren geliefde. Maar de demonen, da's andere koek. Neem de Kameel bijvoorbeeld: hij laat je een contract tekenen waarvan de tekst zichzelf wijzigt van zodra hij in één van zijn afgrijselijke keurige mapjes zit opgeborgen. Wat oorspronkelijk een absurd contract voor zwartwerk was, is dan, zo opeens, een verbintenis geworden waarin jij jezelf verplicht in deze spelonken te werken tot je erbij neervalt. En o wee als je het voor bekeken houdt en het op een lopen zet; dan krijg je gegarandeerd de roedel achter je aan.'
'De roedel?' herhaalde Charlie, met aandrang omdat Cindy niet van plan leek verder te praten.
'Je hoorde haar toch,' viel Sabrina in. 'Door de Kameel gedresseerde weerwolven die je met plezier aan flarden scheuren en tot je laatste bot opvreten. Je zag Cedric, de zogenaamde meestergast. Wel neem maar van mij aan dat hij de leider van de roedel is. De Kameel heeft maar op zijn vingers te fluiten of vriend Cedric verandert in een huilende wolf die de rest van de bende tot de orde roept.'
'Verdomme!' vloekte Charlie, 'dat me ik er zo heb laten inluizen.' Ze wist niet of ze moest huilen of vloeken en begon dan maar stampvoetend, machteloze rondjes te lopen.
Plots schoten Sabrina en Cindy in een bulderende schaterlach. Charlie begreep het niet, hield op met rondtoeren en gaapte de twee verdwaasd aan.
'Onnozel wicht,' grinnikte Sabrina, 'je bent er nog ingetuind ook, in die flauwekul van ons…'
Cindy sloeg haar vriendin een paar keer kameraadschappelijk op de schouder terwijl tranen van het lachen in haar ogen schoten. Charlie ademde diep adem, liep op het tweetal toe en verkocht hen allebei een oplawaai waarvan ze tegen de vlakte sloegen.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Dat begint al lekker daar in die spelonken.

    koyaanisqatsi: Héhé... Wacht maar...
  • Mistaker
    Jetzt geht's los!

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: héhé...
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .