writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Bekentenis

door koyaanisqatsi

De ineenstorting nabij. Opgevreten door de lusten. Geraaskal door opiaten. Te lang de schijn opgehouden van fatsoen. Het verval is ingezet. Nu is er geen weg terug. Pandora's doos is open. Geen einde in zicht. Alleen de desolaatheid van het complete verlies, de onvermijdelijkheid van de totale nederlaag. Hoe lang nog?
Geen overtreding blijft onbestraft. De bevrediging der ontoelaatbare lust wreekt zich, nog voor zij een aanvang heeft genomen, door een aanval op het geweten in te zetten. Nadien volgt het bange afwachten van de rekening, bestaande uit een bedrag dat niet in cijfers kan worden uitgedrukt waardoor de schuld onmogelijk kan vereffend worden. "Te laat" wordt een lachwekkende vaststelling, temeer omdat ze al op voorhand gekend was.
Vanuit de getuigenbank van de orgieën van Sodom is nog een weg terug. Maar daar uitgesprongen, om deel te nemen aan het Satanische vertier, staat gelijk aan wegglijden in een poel van verderf waar slechts uit te ontsnappen valt langs touwen die kleverige smurrie op de handen achterlaten.
Vervloekt zij de nieuwsgierigheid, genadeloze verleidster die geen onderscheid maakt tussen de zwakke en de leergierige. Haar prijs is een penetrante geur die naargelang haar slachtoffer als giftig of zoet wordt ervaren.
Een engel met drakenvleugels ben ik. De val van Icarus is mijn lot. Gevallen voor de kortstondige lustbeleving die nadreunt als een blikseminslag en verschroeide sporen achterlaat op mijn gekwelde ziel.
Al heeft de ongelovige God dood verklaard, nog steeds wordt de duivel omarmd; de sluipmoordende geest, die een hemel boven de hemel voorschotelt en zijn gevangenen een spelonk gevuld met vuur en kreten van wanhoop inschopt.
Wat waren de geneugten anders, dan luchtspiegelingen die verbleekten na een tijdsspanne korter dan een zucht? Wat waren de figuranten anders, dan demonen van een onbekende wereld die zich schikt in zijn uitsluiting, opslokt wie hem liefheeft, uitspuugt wie hij haat en spottend de twijfelaar vernederd?
Doet één daad teniet, een soort van leven? Wie zich niet houdt aan de waarschuwing krijgt haar dubbel in het gelaat geslingerd, als een tweekoppige hamerslag die de ervaring verbrijzelt tot haar ware waarde. Gruis.
Als een zwaard, geduldig zwaaiend in de handen van een middeleeuwse krijger, heeft de verleiding het ideale tijdstip afgewacht om mijn weerstand te klieven.
Hoe dichter bij de reinheid hoe dreigender de bezoedeling zich opdringt, als een veelkoppig, gestaag groeiend monster.
Lichaamsgeuren worden giftige sappen, aanrakingen vlijmscherpe messneden, omhelzingen wurggrepen, strelingen brandende zweepslagen. Vervuiling spoelt de verhoopte bevrediging weg, leegte vult de weggevloeide volheid van de gekoesterde verlangens die schimmen bleken te zijn.

________________________________________
Het verstand uitgeschakeld, het geweten monddood gemaakt, daagt de perversie op aan een bloedrode horizon, als de overwinnaar uit een veldslag uitgevochten met ongelijke wapens.
De bekentenis heeft de slagkracht van een vuistslag in de lucht. Het verleden blijft, als een beeld gezien doorheen een slecht gezeemd raam: net zo vuil als voordien, maar nu overgoten met een slordige poging het onverschoonbare te reinigen.
De meester van het eigen leven bleek een slaaf van blinde genotzucht. Wat achterblijft van het orgasme is de bittere nasmaak van een zonde waartegen geen biecht is opgewassen.
Eens doorheen de poort van de burcht van verderf wacht slechts de kerker van boete. Geen rust wordt de gekwelde geest gegund, in dit duistere hok, wreedaardiger dan de vergeetput, want constant folterend met de herinnering aan de onomkeerbare misstap.
Her verdwijnen van de identiteit, voer voor hitsige honden, speelbal van de eigen waanzin. Tussen de veelheid aan lichamen, kronkelend en worstelend, dringt het besef door dat dit de voorbode is van het hellevuur. Geen geur van solfer of likkende vlammen die het lichaam verschroeien, maar ondraaglijke pijnscheuten van nutteloos berouw en het tartende uitblijven van een antwoord op de vraag: Waarom? Geen priester om de biecht te aanhoren, geen luisterend oor voor het begrip van het onbegrijpelijke van de plotse sprong in het duister.
Geen tribunaal beschikt over voldoende macht om een straf op te leggen. De veroordeling staart zich immers blind op de omvang van de schuld van de boetedoener. Verloren is zijn lach, voor altijd; te grabbel gegooid in een zee van ontucht.
De metamorfose is schokkend, haast bovennatuurlijk, zoals de daden die er uit zijn voort gesproten. De hitte van het ogenblik laat sporen van onuitwisbare as na. De gekmakende extase heeft plaatsgemaakt voor even ontwrichtende ontreddering. "Hoop" is een vergane term, rest slechts het geheim mee te nemen in het graf.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    hoe hard
    de wanhoop vonkt eraf
    bestaat er kwaad zonder hoop?
    straft kwaad zichzelf?
    vergevingsloos?
    fantastisch geschreven!
    koyaanisqatsi: waarvoor dank
  • Wee
    Een helle vurige bekentenis, desperaat en toch loeihard, in práchtige zinnen.
    xxx
    koyaanisqatsi: xxx
  • greta
    Zo. Pats.
    Wat een diepgravende bekentenis. Dit gaat nog door?
    koyaanisqatsi: Nee. Zo veel heb ik nu ook weer niet op mijn kerfstok... :-)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .