writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (4)

door koyaanisqatsi

De moeder van de bruid was zodanig in de wolken met de ongebruikelijke loftuitingen aan het adres van haar dochter dat ze Abel Bocoum in ruil voor een fiks bedrag verzocht zich bij de trommelaars en de fluitisten te voegen om alzo de bruidstoet extra luister bij te zetten.
De muzikanten lieten duidelijk met misnoegde gezichten verstaan dit niet in dank af te nemen, vooral omdat duidelijk was dat Bocoums woorden niet alleen bij de moeder maar ook bij de bruid veel meer in de smaak vielen dan de door elkaar dansende, weinigzeggende klanken die ze met hun instrumenten voortbrachten.
Hun ongenoegen kreeg even later nog een profetische bijklank toen zij bij het naderen van eindpunt van de praaltocht te horen kregen dat hun diensten nadien niet langer gewenst waren terwijl Bocoum uitgenodigd werd zijn lofzang tijdens het feest zelf verder te zetten.
Het zowel onverwachte als ongekende succes deed de dicht-zanger duizelen. Zoveel erkenning was hij niet gewend. Niet zelden had hij bruidstoeten de rug toegekeerd met slechts enkele, met gedemonstreerde tegenzin toegestopte munten in zijn hand, waarvan duidelijk was dat hun enige doel het zo snel mogelijk van die uit de goot opgedoken janker af te geraken was. Maar hoezeer dit geschenk uit de hemel hem ook overviel, ergens in zijn binnenste was hij van oordeel dat zijn jarenlange volharding en miskende talent eindelijk de beloning kregen die ze verdienden, waaruit de onvermijdelijke conclusie voortsproot dat hij deze kans met beide handen moest grijpen om naam te schrijven en zich van een echte carričre te verzekeren.
'Ik moet ervoor zorgen dat deze mensen nog dagenlang over mij spreken,' drukte hij zichzelf met een onderliggende toon van strengheid op het hart, 'telkens als dit huwelijk ter sprake komt moet het in één naam met de mijne genoemd worden, zodat mijn bestaan en mijn kunst als een lopend vuur van mond tot mond zullen overgaan en ik meer gevraagd zal worden dan er dagen in een jaar zijn.'
Zoals de traditie het wilde stond de bruidegom, vergezeld door zijn familieleden, vrienden en kennissen, de bruid en haar gevolg aan het eindpunt van de stoet op te wachten. De aanwezigheid van Bocoum en zijn luidruchtige vertoon leken hun te ontgaan, wat niet uitzonderlijk was omdat de nieuwsgierigheid naar de arriverende bruid meestal alle aandacht van het kamp van de bruidegom in beslag nam.
Naar gewoonte deden de trommelaars en fluitisten een stapje opzij, zodat de bruid zich onder gejoel en gezang van zowat iedereen behalve haar toekomstige gemaal, een weg kon banen naar de draagstoel die naast die van de bruidegom voor haar was neergezet.
Abel Bocoum klapte zijn mond met opgekropte ontzetting dicht. In zijn oren klonk de combinatie van het getrommel, gefluit en het gejengel van de feestvierders alsof zijn stem en welgekozen woordenvloed zo opeens werd ontsierd door een brutale aanval van slijkspatten. Hij kreeg de bruidegom in de gaten, een schrale jongeman met scheve schouders en op zijn opvallend kleine, haast vuurrode mond een dwaze glimlach, die een aangeboren onnozelheid verraadde -waarmee meteen voor een groot deel was verklaard waarom de jongen zich kon vinden in een huwelijk met de al even onaantrekkelijke bruid.
Maar voorlopig zag het er niet naar uit dat deze twee, door de natuur misdeelde jongelingen, het aan hun hart lieten komen. De bruidegom legde met glunderende ogen de rechterhand van de bruid in zijn handpalm en hielp haar onder toenemend gejoel in de draagstoel. Vervolgens vleide hij zich nogal stuntelig in de zijne waarna de meest gespierden van beide families het toekomstige paar optilden om ze de feestruimte enkele passen verderop binnen te dragen.
Daarop verlieten de misdeelde trommelaars en fluitisten de troep terwijl Abel Bocoum door de moeder van de bruid bij de schouders werd gepakt en meegetroond alsof hij een naast familielid was.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Een beeldend beschreven bruidspaar (niet te verwarren met beeldíg :))
    Ben benieuwd, je zal toch dóórbreken op zo'n manier ...
    x
    koyaanisqatsi: Ik denk dat ik eerder een been zal breken dan... doorbreken.
    ;-) xxx
  • GoNo2
    Wederom genoten!
    koyaanisqatsi: Wederom dank!
  • joplin
    herkenbare gedachtengang
    op recepties de gezellige achtergrond
    op podium in de kijker
    ga 1 2 en 3 zoeken
    heb wat gemist vrees ik
    aangenaam gelezen
    xx
    koyaanisqatsi: thnks again
  • greta
    Zo ik heb eindelijk weer internet. Blikseminslag gehad hier.
    Ik ga in versneld tempo lezen.
    koyaanisqatsi: Jipie! ;-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .