writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (8)

door koyaanisqatsi

Moe maar tevreden nam Abel Bocoum uiteindelijk afscheid. De beloning was, alles in acht genomen, bijzonder karig, maar hij had zijn buik kunnen vullen en, veel belangrijker dan eender welke mate van vergoeding, hij had naam gemaakt. Vanaf nu was hij de trotse drager van een reputatie en het enige dat hem bedroefde was het feit dat hij niet over naamkaartjes had beschikt om kwistig uit te delen. Maar daar lag hij niet wakker van. Een trein was op gang getrokken die spoedig als een razende locomotief doorheen de stad zou razen. Zijn naam zou voortaan klinken als een bel in plaats van als schurend geschraap in een zere keel.
De ochtendschemering deed nog een schepje bovenop zijn optimistische stemming en deed hem besluiten bij de Grootmogol langs te gaan. Een deuntje tussen zijn vermoeide lippen fluitend liep hij met zijn handen in zijn zakken en steentjes schoppend langs de grote meander van de rivier, die pas een heel eind verderop zo recht zou gaan lopen dat vreemdelingen hem voor een kanaal hielden. Halfweg de meander sloeg hij echter een bergop lopend pad tussen hoog duingras in, teneinde de hobbelige weg richting stadscentrum te nemen. Op het punt waar de weg vlakker werd en bijgewerkt was met asfalt sloeg hij de steeg genaamd Blikken en Golfplaten in, om een paar passen verder de woonst van de Grootmogol te bereiken.
De Grootmogol zat zoals bijna altijd, onderuitgezakt in zijn versleten, decennia eerder uit een auto gehaalde zetel, met korte trekken aan zijn Petersonpijp te roken. Als naar gewoonte wekte hij de indruk te slapen omdat zijn gezwollen oogleden zijn ogen reduceerden tot extreem nauwe spleetjes, maar in werkelijkheid was zijn zo attent als een waakhond.
'Abel Bocoum,' mompelde hij, terwijl hij zijn voeten kruiste, 'da's even geleden.'
'Grootmogol,' sprak Bocoum zacht, 'je hebt gelijk. Maar je kent me: ik heb dagelijks veel bezoeken af te leggen en heb op tijd en stond ook behoefte aan isolement.'
De Grootmogol nam zijn pijp uit zijn mond en knikte begrijpend. Hij wees Bocoum een houten bankje aan, het enige zitje beschikbaar voor bezoekers, en vroeg: 'Hoe was de nacht?'
'Rustig, niets bijzonders.'
Bocoum was niet van plan melding te maken van zijn grote doorbraak. Zonder het te beseffen beschikte de Grootmogol over een prachtige stem. Dat was Bocoum te weten gekomen toen hij hem een keer toevallig in zijn slaap hoorde zingen. Het was een stem die klonk als een bronzen klok en warmte verspreidde als vuur uit een open haard. Bocoum moest wel gek zijn om deze man op ideeën te brengen die zijn pas uit de blokken geschoten carrière met een zucht naar de vaantjes konden helpen. Want Bocoum mocht dan zelf wel over begenadigde stembanden beschikken, tegenover het timbre van de Grootmogol klonk hij als een oude nachtegaal.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Over je vorige reactie: nee hoor, was toeval dat ik je las zo snel na je plaatsing.
    Maar ik kijk natuurlijk wél naar je stukjes uit :))
    Hm ... heeft ie het even hoog in de bol of was de bejubeling tot aan de bedstee werkelijk zo'n succes?
    x
    koyaanisqatsi: Laten we zeggen dat zijn onverwacht 'succes' hem doet dagdromen...
  • joplin
    Concurrentie kan hij even niet gebruiken
    aangenaam lezen
    x
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .