writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (12)

door koyaanisqatsi

Om beter te kunnen nadenken zette Abel Bocoum koffie. Hij ontstak zijn gasfornuis, vulde zijn fluitketel zuinig met water en maakte zijn koffiefilter klaar.
Koffie was het hulpmiddel bij uitstek om zijn denken aan te scherpen. Een paar slokken volstonden om zijn verbeelding en concentratie zodanig te stimuleren dat ze samensmolten tot een symbiose van kortstondig maar efficiŽnt boerenverstand. In afwachting van kokend water ging hij in de deuropening van zijn kartonnen doos staan om mijmerend de omgeving te overzien. Het water van de rivier zocht bijna bewegingsloos zijn weg naar de zee. Er was geen sprake van enige golfslag, hoogstens een paar langgerekte rimpelingen die als gezwollen aders op het glanzende, bruine wateroppervlak lagen. Aan de overkant stonden enkele hutten, van mekaar verwijderd alsof ze mekaar als ruziŽnde buren de rug toekeerden. Ze werden omsingeld door hoog gras, dicht struikgewas en, maar dan verderop, een keten van lage, bolle heuvels, bezaaid met rotspartijen en dorre lappen aarde. Langs de oever waar Bocoums doos stond bevond zich vrijwel niets. Zijn woonst was omgeven door ophopingen van zand en duingras waartussen kleine poelen, kweekvijvers voor kikkers en salamanders, omzoomd met riet, verspreid lagen. Ooit had Bocoum, tijdens een wolkenloze nacht, een verdwaalde dronkelap uit ťťn van de poelen van de verdrinkingsdood gered. De vent had hem niet eens bedankt en was vloekend omwille van zijn nat pak de duisternis in gewaggeld. Zijn ondankbaarheid stoorde Bocoum niet het minst. Zijn stinkende adem herinnerde hem aan de zuipschuiten die hem als vondeling hadden opgeraapt en hij voelde weinig meer dan opluchting toen de vent zich zo gauw uit de voeten maakte.
Tussen Bocoums doos en de ophopingen en de rivieroever liep een tamelijk breed pad van aangestampte, leemkleurige aarde dat als een trouwe hond de loop van de rivier volgde. Men beweerde dat men langs het pad helemaal tot aan de zee kon lopen maar gezien de afstand, die toch algauw zo'n vier kilometer moest bedragen, had Bocoum nog nooit een poging ondernomen om na te gaan of de veronderstelling waar was. Waar het pad naar toe leidde in de andere richting scheen iedereen een raadsel.
Het sputterende geluid van de gedeukte fluitketel waarschuwde Bocoum dat het water kookte. Hij zuchtte, ging naar binnen, draaide het gasfornuis uit en goot voorzichtig zijn de filterkom vol tot net onder de rand.
'Nog even,' mompelde hij tegen zichzelf, terwijl hij gadesloeg hoe het donkere koffie-extract doorheen de filter in zijn glazen kopje begon te druipen, 'en ik kan met mijn gedachten aan de slag.'

 

feedback van andere lezers

  • GoNo2
    Wederom genoten!
    koyaanisqatsi: Wederom dank (ook voor de volharding) ;-)
  • Wee
    Ware woorden van de koffiekenner :)
    Mooi poŽtisch geschreven stukje.
    xxx
    koyaanisqatsi: xxx
  • joplin
    hoe beeldend geschreven
    ik zie het allemaal levendig voor me
    zoals Wee zegt, PoŽzie!
    xx
    koyaanisqatsi: Waarvoor oprechte dank!
    xx
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .