writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (21)

door koyaanisqatsi

De jongedame in het okergele gewaad met de wijnrode capuchon was lid van een geheime sekte die de bestaande staat ondergroef. De Regelaar zelf was geen lid van deze sekte, maar droeg ze, als regelaar, ook geen kwaad hart toe. Voor een regelaar maakte het immers niet uit wie er aan de macht was of welk staatsbestel regeerde, aangezien regelaars, net zoals hoeren en inconsequente controleurs, in eender welke samenlevingsvorm onvermijdelijk en zelfs onontbeerlijk waren. Want hoe strikt of soepel de wetten van een land ook mochten zijn, vroeg of laat hadden ze een verstikkend effect en zorgden deze, net zelden door de maatschappij uitgespuugde types voor de nodige verademing.
Maar daar wrong dus het schoentje niet. Het probleem van de jongedame was dat ze een mislukte aanslag op een hoogwaardigheidsbekleder had gepleegd en nu de stad moest zien te ontvluchten. Haar onderkomen bij de Regelaar was slechts heel tijdelijk en had ze enkel te danken aan de faam van de Regelaar, die zo diep in de hoogste echelons van de maatschappij was doorgedrongen dat hij er zelfs in slaagde iemand van hoog niveau die aan een aanslag was ontsnapt tot een bepaalde, weliswaar in de tijd beperkte, clementie te bewegen.
De jongedame had van de haar opsporende autoriteiten precies een week gekregen om te verdwijnen. Daarna zou ze achtereenvolgens als groot wild worden opgejaagd, gevangen genomen, gefolterd, voor een tribunaal gebracht, veroordeeld en uiteindelijk terechtgesteld.
Haar tijd bij de Regelaar zat er bijna op. Het kwam er nu op aan haar ongemerkt de stad uit de stad te krijgen, makkelijker gezegd dan gedaan aangezien het huis van de Regelaar ongetwijfeld in de gaten werd gehouden.
Het ging Abel Bocoums verstand te boven dat de Regelaar hem met deze niet alleen aartsmoeilijke maar ook gevaarlijke opdracht opzadelde. Door de manier waarop hij zich door het leven had moeten slaan had Bocoum een zesde zintuig ontwikkeld om gevaar te vermijden, en nu vroeg de Regelaar hem om bijna letterlijk met vuur te spelen. Weigeren was echter onmogelijk, niet omdat hij in dat geval met geld over de brug zou moeten komen maar omdat het dan een uitgemaakte zaak zou zijn dat hij in de toekomst niet meer op de hulp van de Regelaar hoefde te rekenen. Het stond trouwens als een paal boven water dat hij ook bij andere regelaars niet meer zou hoeven aan te kloppen.
Hoewel de Regelaar de ontsnapping van de jonge vrouw tot in de puntjes had geregeld en van Bocoum niets anders verwachte dan dat hij haar zou vergezellen tot aan één van de havenkaaien, waar ze op een vrachtschip met onbekende bestemming zou worden gesmokkeld, was Bocoum er alles behalve gerust in. Als alles echt van een leien dakje zou lopen, zoals de Regelaar verzekerde, waarom had hij zijn voorstel dan met een voor een regelaar ronduit beschamende aarzeling op tafel gegooid? Het kon niet anders of er zat ergens een fameuze adder onder het gras, en het was deze quasi zekerheid die Abel Bocoum aan de vooravond van zijn opdracht de daver op het lijf bezorgde.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Er daveren adders, ik hoor ze ...
    x
    koyaanisqatsi: En zeggen dat die beestje normaal 'sissen'... ;-)
  • joplin
    nieuwsgierig
    xx
    koyaanisqatsi: Opzet geslaagd... ;-)
  • greta
    Ben er nog hoor. Inmiddels aanbelandt bij deel 21 en blader nu snel door. Het voordeel van een leesachterstand is dat het leest als een boek. Maar ja je bent dan ook een boekenschrijver onderhand met zo'n oeuvre hier op WH.
    koyaanisqatsi: ;-)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .