writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (23)

door koyaanisqatsi

Toen de 'Baken der Vrijgevigheid' in zicht kwam minderde de chauffeur vaart. Rammelend langs alle kanten, als een hoop heen en weer geslingerd oud ijzer, bolde de bestelwagen over de kasseien van de kaai tot vlakbij het gigantische zwarte silhouet van het gevaarte dat als een dreigende schaduw lag aangemeerd. Maar toen gaf de chauffeur opeens weer gas en hotste en botste zijn voertuig krijsend verder.
'Wat mag dit betekenen hebben?' vroeg Abel Bocoum, ervan overtuigd dat ze in de gevreesde val van de autoriteiten waren gelopen.
'Er klopt iets niet,' mompelde de chauffeur, 'er moest iemand bij de loopbrug staan.'
'Zijn we verraden?'
Tot Bocoums verbazing schudde de chauffeur overtuigd het hoofd.
'Zo dramatisch is het nu ook weer niet. We kunnen nog niet aan boord, dat is alles.'
'Maar… Wat moeten we dan doen?'
'Overschakelen op plan B, wat anders?'
'Plan B?'
'De Regelaar zou de Regelaar niet zijn als hij voor elk van zijn ondernemingen meerdere plannen achter de hand hield. We moeten gewoon doorrijden tot aan het kantoortje van de havenloodsen, even verderop, om nieuwe instructies te krijgen.'
Bocoum blies door zijn neus. Hij had willen zuchten van opluchting maar aangezien het probleem nog niet van de baan was, ging hij ervan uit dat het nog steeds behoorlijk fout kon lopen.
'Daar,' wees de chauffeur met zijn kin door de voorruit.
Aan een klein bakstenen gebouw met een gehavend dak van rode dakpannen stond een magere man in zijn handen te wrijven. Toen de bestelwagen opnieuw vaart minderde, streek de man door zijn haren en stapte hij mankend op het voertuig toe.
'Wacht hier,' commandeerde de chauffeur, waarna hij zijn bestelwagen met een schok tot stilstand bracht en uitstapte.
Abel Bocoum zag hoe de twee mannen elkaar heel kort de hand schudden. De magere man begon druk gesticulerend een uitleg, de chauffeur knikte een paar keer, schudde tussendoor het hoofd, wees met een uitgestrekte linkerarm naar het Oosten en nam vervolgens wuivend afscheid.
'Het schip ligt aan de ketting,' gromde hij, nog voor hij goed en wel opnieuw op zijn plaats zat. Hij sloeg de deur met een luide klap dicht, zuchtte en vervolgde: 'De rederij waarvan het schip eigendom is, is vanmiddag failliet verklaard. Je zal je, vrachtje zullen we maar zeggen, mee naar huis moeten nemen en verdere instructies van de Regelaar afwachten.'
'Mee naar huis nemen?!' schrok Bocoum. Het leek wel of zijn hart stilstond. Hij zag het al voor zich: zijn kartonnen doos, omsingeld door de troepen van de autoriteiten, met op de achtergrond een hoofdschuddende Nestor Combin, de Minister van Huisvesting waardoor het allemaal zo ver was gekomen. Bocoum hoorde de man al schamper zeggen: 'Had meneer Bocoum nu maar eenvoudigweg naar mij geluisterd. Dan was hem dit rampzalige einde bespaard gebleven.'
'Is er echt geen andere oplossing?' stamelde hij, in de overtuiging dat dit niet het geval was, moedeloos.
'Vertrouw nu maar op de Regelaar,' zei de chauffeur, terwijl hij de bestelwagen rechtsomkeer deed maken. 'Ik zet je thuis af, met je vrachtje, en blijf daar maar rustig zitten afwachten.'
Abel Bocoum knikte, tegen wil en dank, terwijl hij tegen zichzelf sakkerde: 'Laat dat "rustig" er maar af…'

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    'k Was er al bang voor :(
    x
    koyaanisqatsi: Het zat er aan te komen natuurlijk... xxx
  • joplin
    hangt er romantiek in de lucht?
    xx
    koyaanisqatsi: Romantiek? In het eenvoudige bestaan van Abel Bocoum? Mmm...
    xx
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .