writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (26)

door koyaanisqatsi

Abel Bocoum stond op het punt zijn kartonnen doos binnen te gaan toen het hem ondertussen gekende geluid van de rammelende bestelwagen uit de verte kwam aanrollen. Eerst verschenen er twee gelige koplampen, als de ogen van een oude duivel in het donker, spoedig gevolgd door het roestige koetswerk dat als een waggelende blikken doos over de hobbelige weg slingerde.
'Gegroet,' zei de chauffeur terwijl hij zijn hoofd uit het raampje stak. Hij had zijn zeemanspet van de dag voordien geruild voor een rode matrozenmuts en hield een pas opgestoken sigaret tussen zijn linker wijs- en middenvinger. 'Ik kom je vrachtje halen.'
Abcel Bocoum kon zijn opluchting nauwelijks verbergen. Er verscheen een kinderlijke glimlach op zijn lippen en hij moest moeite doen om niet te beginnen giechelen.
'Zei je daar: komen halen? Betekent dat dan dat ik niet mee moet?'
De chauffeur klakte met zijn tong en antwoordde: 'Zo gemakkelijk kom je d'r nu ook weer niet van af. Je zal nog even mee moeten, terug naar de haven. De "Zeearend" is vanochtend aangemeerd en ligt alweer klaar om te vertrekken. Aan jou de eer om de jongedame, ik bedoel: je plunjezak, aan boord te deponeren. Ik ben maar een chauffeur…'
'Goed dan,' bromde Bocoum. Zijn humeur was alweer omgeslagen en de angst om in de val van de autoriteiten te lopen deed meteen zijn maag ineenkrimpen.
'Wat zal ik blij zijn als deze verschrikking achter de rug is,' zei hij tegen zichzelf terwijl hij zich naar binnen haastte om de jongedame op te halen. Die was ondertussen in slaap gevallen. Met enkel haar hoofd uit de plunjezak stekend leek ze op een ongelukkig gedrocht zonder armen, zonder benen en met een mismaakt lijf. Ze snurkte zachtjes, blies spuugbelletjes van tussen haar lippen en zag er in haar slaap nog onschuldiger uit dan wanneer ze wakker was. Maar daar liet Bocoum zich niet langer aan vangen; een gevaarlijk sujet, dat was ze, en hij kon niet gauw genoeg van haar verlost zijn.
Hij duwde haar hoofd in de plunjezak en knoopte deze zo stevig mogelijk dicht. Vervolgens sleepte hij haar weinig zachtzinnig naar buiten waar hij de chauffeur vroeg om hem nog een keertje te helpen. Even later lag de plunjezak tussen balen van samengeperste repen linnen en zette de bestelwagen weer koers naar de haven.
Ondertussen hadden dikke wolken zich voor de sterren en de maan gedrongen en was het zachtjes beginnen regenen.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Hij is er nog niet!
    En je blijft maar lekker lezen!
    xxx
    koyaanisqatsi: thnks xxx
  • joplin
    ocharme dat meisje
    xx
    koyaanisqatsi: tja... had ze zich wat beter gedragen, was ze niet in die situatie terechtgekomen natuurlijk... xx
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .