writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (29)

door koyaanisqatsi

Vijf minuten later dobberde Abel Bocoum op de Kaaiman, een vaartuig dat het midden hield tussen een vlot en een prauw, over een laatste vertakking van de rivier. Naast hem lag de plunjezak, waarin de jongedame zo weinig beweging maakte dat ze nauwelijks in leven leek, voor hem zaten de twee mannen die hem hadden opgehaald. Het waren 'moerasduivels', leden van een ruw volkje dat tussen de rivierbeddingen en afgelegen moerassen, op kleine verzamelingen paalwoningen woonde, en berucht was om zijn antiautoritaire houding, beschimpt omwille van zijn hoge graad van inteelt en gehaat om zijn onverbeterlijke eigenzinnigheid. Dat de Regelaar zelfs een als verloren voor de samenleving beschouwd zootje als hen kon inschakelen om iets te regelen, bewees nog maar eens hoe ver zijn invloed reikte.
Als Bocoum er zo over nadacht, scheelde het niet veel of de Regelaar beschikte over een daadkracht die bijna aan almacht grensde. Het leed geen twijfel dat hij achter de schermen van het publieke leven zodanige tikken naar believen kon uitdelen dat hij ongetwijfeld zowel gevreesd als veracht werd, en de enige redenen waarom hij met rust werd gelaten waren, hoogstwaarschijnlijk, omdat hij niet de enige regelaar was en hem uit de weg ruimen alleen maar een nieuwe regelaar zou doen opstaan.
De moerasduivels spraken geen woord. Ze hielden hun half dichtgeknepen ogen wantrouwig op de omgeving gericht terwijl ze aan een matige cadans hun roeispanen door het water kliefden.
Het was de eerste keer dat Bocoum in levende lijve met moerasduivels in contact kwam en het had er alle schijn van dat sommige van de vooroordelen die over hen de ronde deden alvast enige waarheid bevatten. Ze waren nors en ruw, smerig -ze stonken naar een mengeling van modder en zweet-, leken buitenstaanders als volkomen te mijden te beschouwen, en kenden nauwelijks enige schaamte -dat bewezen ze met hun harige blote basten, vol getatoeëerd met afbeeldingen van halfnaakte vrouwen en meerminnen.
Van bij de aanvang van de tocht lag het op Bocoums tong om te vragen waar ze naar toe gingen, maar de verwachting toch geen zinnig antwoord te krijgen had hem hiervan weerhouden. Hij lag er ook niet van wakker, want wat hun bestemming ook mocht zijn, hij zou er verlost worden van de jongedame en dat was voorlopig het enige dat van tel was.
In de verte doemde een dichtbegroeide rotsformatie op met een boogvormige, gapende mond die de waterloop dreigde te slokken. Van op afstand leeg de opening letterlijk op een zwart gat en dat werd niet anders toen de Kaaiman zo dicht was genaderd dat het niet anders meer kon dan dat hij er zou in varen.
'Gaan we hier naar binnen?' vroeg Bocoum in paniek. 'Je ziet daar geen steek.'
Maar het enige antwoord dat de moerasduivels hem gaven was een kleine lantaarn die ze vanuit het niets hadden bovengehaald en die ze, zonder er een woord aan vuil te maken, onder zijn opgetrokken neus duwden.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    akelig brrr
    xx
    koyaanisqatsi: Nou... :-)
  • Wee
    Volgens mij is hij nog lang niet van haar af!
    x
    koyaanisqatsi: mmm... ik weet het nog niet... In feite is het tijd om zijn de draad van zijn carrière terug op te nemen.
  • greta
    Nu weer opgescheept met ruwe zeebonken. Letterlijk. Leeft de jongedame uberhaupt nog wel?!
    "Moerasduivels".. taalvondst van niveau K.
    koyaanisqatsi: Zeebonken inde moerassen... (dat ik daar niet zelf op ben gekomen) :-) xx
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .