writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (35)

door koyaanisqatsi

Ondanks de volle maan in de heldere hemel bleef het gelaat van de donkere gestalte zo goed als onzichtbaar. Dat veranderde nauwelijks toen de prauw het midden van het meer had bereikt en de gestalte een kleine lantaarn aanstak. De reden was eenvoudig: de gestalte, een jonge vrouw met heldere ogen, had haar gezicht met een zwart poeder ingewreven.
'U hoeft niet te schrikken,' zei ze, toen ze de verbazing op Abel Bocoums gezicht zag, 'er is een eenvoudige verklaring voor mijn uiterlijk. Maar daarover straks meer. Eerst wil ik u waarschuwen. Moet ik u waarschuwen! Voor Karbalan. Dat zogenaamde dorpshoofd is voor geen cent te vertrouwen en waait met alle winden mee. Maar misschien loop ik te hard van stapel. Ik zal me voorstellen: ik ben Isha, één van de Rebellen.'
'De Rebellen?' vroeg Bocoum met gefronste wenkbrauwen.
Isha knikte. Ze zette de lantaarn tussen haar een Bocoum neer, waardoor haar gezicht opnieuw oploste in het duister en vervolgde: 'De Rebellen is een clandestiene organisatie die het niet eens is met de politiek van Karbalan en de zijnen. Die dromen namelijk van de ineenstorting van de staat, zodat zij het gebied dat door ons, de zogenaamde Moerasduivels, wordt bewoond, onafhankelijk kunnen verklaren. Of dat ergens goed voor is, is een vraag die niet eens in de kortzichtige hersens van Karbalan en zijn kliek opkomt. Ze doen het uitschijnen alsof onafhankelijkheid vrede en welvaart zal brengen, alsof daarvoor aan geen andere, fundamentelere condities moet voldaan worden. Ieder mens met gezond verstand weet dat wij over geen enkel middel beschikken om ons levenspeil omhoog te tillen. Wij wonen verspreid over mangroven, rivierbeddingen en moerassen die geen enkele rijkdom bevatten. Zelfs de vis is er schaars. En dan komt zo'n Karbalan aandraven met de misdadig loze belofte dat alles zal veranderen wanneer we onafhankelijk zijn. Wij, een bedroevend kleine minderheid in een land net zo verward als grotesk, een bende armoezaaiers, nauwelijks geschoold, door de omstandigheden lamlendig, zou dan het lot in eigen hand nemen en… Ja, en?'
Isha klakte met haar tong en begon het hoofd te schudden. De prauw, en daarmee ook de nacht, begon zich te vullen met haar somberheid.
Bocoum, verrast door het verhaal, moest even nadenken alvorens hij er in sloeg de stilte te verbreken.
'Ik begrijp uw redenering,' zei hij, met een zucht, 'maar zie geen verband tussen uw onderlinge verdeeldheid en mijn aanwezigheid hier, en begrijp dan ook niet goed waarvoor u mij zou moeten waarschuwen.'
'Zoals ik al zei waait Karbalan met alle winden mee. Hoe zeer hij ook gevlast is op de ineenstorting van de staat, als hij morgen, door middel van een achterbaks akkoordje met de autoriteiten zijn eigen positie kan versterken, zal hij het niet laten.'
Bocoum twijfelde er niet aan dat Isha de waarheid sprak. Het dorpshoofd had iets van een charlatan, zoveel was al lang duidelijk, maar tegelijkertijd ging het zijn verstand te boven dat de Regelaar een onbetrouwbaar sujet zou inschakelen om een zaak te regelen. Hij aarzelde even om zijn mening te kennen te geven, omdat hij Isha niet voor het hoofd wilde stoten door haar woorden in twijfel te trekken, maar omdat hij de onfeilbaarheid van de Regelaar wilde bevestigd horen, deed hij het toch.
Isha knikte instemmend met zijn veronderstelling en zei: 'Karbalan zal beslist niets in zijn hoofd halen, zolang de Regelaar in leven is. Hij weet maar al te goed dat de Regelaar een loer draaien gelijk staat met zelfmoord. Maar de Regelaar heeft het eeuwige leven niet en het verhaal doet de ronde dat hij aan een zeldzame maar tegelijkertijd zeer kwaadaardige ziekte lijdt. Dus…'
Het nieuws sloeg Bocoum vlak in het gezicht. Een mengeling van medeleven met de Regelaar en paniek omwille van de situatie waarin hij zou verzeilen, moest deze inderdaad een onverwachte, vroegtijdige dood sterven, pakte hem bij de keel en kneep zijn woorden van ongeloof plat, nog voor ze zich van zijn stembanden hadden losgemaakt.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Hijgend van het bijlezen bij dit deel aanbeland.
    Ik geef je weer een 'uitstekend'.
    koyaanisqatsi: xxx
  • joplin
    politiek gesjoemel overal
    en onze Bocoum
    die hangt er machteloos tussenin
    ingehouden spannend verteld
    zalig je te lezen
    xx
    koyaanisqatsi: dank voor het compliment
  • Wee
    Ik weet even niet meer wie ik geloven moet/kan.
    Het is nog zo eenvoudig niet allemaal, arme Bocoum!
    x
    koyaanisqatsi: iedereen en niemand?
    xx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 1 lid: doolhoofd.