writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (36)

door koyaanisqatsi

'O ja, ik was nu nog een verklaring schuldig voor mijn zwartgemaakte gelaat,' zei Isha terwijl ze de prauw tegen de aanlegsteiger aan trok. 'Dat is heel eenvoudig: wij, de Rebellen dus, kunnen als clandestiene organisatie alleen in het donker opereren. En vermits we maar beter onherkenbaar blijven, maken we ook onze gezichten zwart. Zeker wanneer we ons op pad begeven bij een volle maan en een heldere hemel.'
'Ik zal uw waarschuwing in gedachten houden, bedankt,' mompelde Abel Bocoum terwijl hij uit de prauw stapte.
'Zonder dank,' zei Isha waarna ze iets prevelde wat op een gebed leek en opnieuw vertrok.
Verslagen slenterde Bocoum naar de woning van Nora. Het leek alsof zijn benen van lood waren en in zijn hoofd begon zich het ene doemscenario na het andere af te spelen.
Stel dat de Regelaar overleed nog voor hij opnieuw vertrokken was. Wie weet zou Karbalan hem dan niet als medeplichtige aan de ontsnapping van de jongedame uitleveren aan de autoriteiten. Of stel dat hij wel alweer thuis was, maar dat de Regelaar de geest gaf nog voor hij de zaak met de Minister van Huisvesting had geregeld. En het hoefde niet tot een overlijden van de Regelaar te komen om alles in het honderd te laten lopen. Het volstond dat de man zo ziek werd dat hij niet langer in staat was om zijn beroep uit te oefenen om Bocoum van een kale kermis te doen thuiskomen. Het idee alleen alů
Bocoum ging Nora's woning weer binnen en dwong zich zelf in een andere richting te denken. Niets wees erop dat het al zo erg met de Regelaar gesteld was dat hij spoedig onder de zoden zou liggen. Akkoord -het was Bocoum meteen opgevallen-, sinds hun eerste ontmoeting jaren geleden had de Regelaar een weinig benijdenswaardige gedaanteverwisseling ondergaan, maar er verouderd uitzien was nog wat anders dan stervende zijn. Waarschijnlijk zou het allemaal zo geen vaart lopen en had hij zich alleen maar laten meeslepen door de somberheid van het moment, daar midden in de nacht, op het meer. Tenslotte had Isha alleen maar melding gemaakt van een verhaal dat de ronde deed en had ze met geen woord gerept over een daadwerkelijke, verslechterde gezondheidstoestand van de Regelaar.
Bocoum liet zich met een diepe zucht op de grond zakken, niet om een poging te ondernemen om opnieuw de slaap te vatten maar om mijmerend de zonsopgang af te wachten. Maar op het ogenblik dat zijn zitvlak in aanraking kwam met de vloer, tikte iemand hem op de schouder, waardoor hij met een kreet opnieuw overeind sprong.
'Rustig aan, maar,' klonk Nora's stem, als een mug zwevend in het donker. 'Er is geen enkele reden om te schrikken.'
'Dat zegt u,' slikte Bocoum. Hij pakte naar zijn hart, alsof hij wilde vermijden dat het uit zijn borstkas zou springen en probeerde in het donker Nora's gestalte te ontwaren.
'Ik had u in mijn kamer verwacht,' zuchtte ze, 'maar in plaats van de warme schoot van een vrouw op te zoeken, verkiest u blijkbaar gevaarlijk gezelschap.'
'Gevaarlijk gezelschap?!' gromde Bocoum, die zich bespied voelde. 'Wat bedoelt u daar mee?'
'De Rebellen kan u maar beter mijden.'
Plots lichtte een lantaarn op. Nora zat ik kleermakerszit op de grond, gekleed in een wit, doorschijnend gewaad. De combinatie van haar verlepte lichaam en haar, jeugdige vruchtbaarheid uitstralende, gezwollen buik, gaf haar iets onnatuurlijks, beangstigend zelfs, en deed Bocoum met een mengeling van afgrijzen en fascinatie achteruit deinzen.
'Aan welke kant staat u?' vroeg hij achterdochtig.
'Aan mijn kant,' antwoordde Nora zonder aarzelen.
'Dat is een veel te gemakkelijk antwoord. Het spreekt vanzelf dat u voor uzelf kiest. Maar in de meeste gevallen betekent dat ook dat men de kant van de sterkste partij kiest, al was het maar uit louter zelfbehoud.'
Nora keek Bocoum aan met een blik die zowel moed, droefheid als zelfzekerheid uitstraalde.
'Ik kan best voor mezelf opkomen. Dankzij de verkoop van mijn mierzoet water ben ik de enige welstellende burger van onze gemeenschap en kan ik zowel bescherming afkopen als huurmoordenaars betalen. Dus maakt u maar uit, meneer Bocoum, wie er, als het er op aan komt, de plak zwaait in dit godvergeten gat.'

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    hoho, een straffe madame
    xx
    koyaanisqatsi: zeg dat wel! :-) xx
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .