writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (37)

door koyaanisqatsi

Het water begon langs alle kanten tegen de steunpilaren van de paalwoning aan te klotsen, wat er op wees dat het kratermeer in de greep was geraakt van een stevige golfslag. Het kon niet anders of er moest een stevige wind zijn opgestoken die weleens kon uitdraaien in een kortstondige maar hevige storm.
Abel Bocoum staarde naar het plafond, zijn geest zodanig verward dat hij er niet in slaagde afgelijnde gedachten te vormen. Het was nog donker geweest, toen hij de in de rotsen gehouwen slaapkamer van Nora had verlaten, maar tegen de tijd dat hij de voorkamer had bereikt waren buiten de eerste zonnestralen verschenen. Hij had zich neergelegd op de voor hem voorziene, tijdelijke slaapplaats, zijn gepijnigde dijen betast en de zurige geur van zijn zweterige oksels opgesnoven. Vervolgens was hij verdwaald geraakt in zijn verwarring, waarmee hij geen blijf wist en die hem volkomen verlamde.
Steeds weer riep zijn herinnering aan de afgelopen uren geuren, geluiden en aanrakingen op, waarvan hij onmogelijk kon zeggen of hij ze als aangenaam, irritant of vernederend had ervaren. Op sommige ogenblikken waren ze zo veraf en onecht dat ze zelfs minder dan een droom leken, op andere momenten waren zo dichtbij en echt dat ze hem dreigden te verstikken.
De pijn die hij voelde, herinnerde hem niet alleen aan de echtheid van de ervaring, maar ook aan de slijtage, die als een geduldig borende houtworm roofbouw op zijn lichaam pleegde.
'Je zou er goed aan doen je borstharen af te scheren,' waren de laatste woorden die Nora had gezegd, voor ze met een ruisende ademhaling in slaap was gevallen.
Waarom?
Bocoum kamde met zijn vingers door de haren op zijn borst, die aanvoelden als dor struikgewas. Er jeukte iets in zijn linker knieholte maar hij had niet de moed om zijn vingers lager dan zijn heupen te laten zakken. Zo nu en dan ging er rilling door zijn lichaam, als een lage, aanrollende golf die de indruk wekt de laatste van een lange reeks te zijn.
Dit gebeurde er dus met een mens, dacht hij, die plots met een ervaring wordt geconfronteerd waarnaar hij eerst jarenlang zonder succes heeft uitgekeken en die hij vervolgens als voor hem verloren in het diepste van zijn ziel heeft begraven. Een onvermijdelijke schok valt hem te beurt, zwaar en verstoken van de opluchting die een vervuld verlangen normaal gezien vergezeld.
Zo had hij het zich nooit voorgesteld maar de vraag in hoeverre de persoon van Nora daarvoor verantwoordelijk was kon Bocoum onmogelijk beantwoorden. En tegelijkertijd kon hij niet eens het feit erkennen dat hij, op zijn leeftijd, alsnog zijn maagdelijkheid had verloren.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    Een beetje overvallen die Bocoum
    ontdaan van alle romantiek
    xx
    koyaanisqatsi: Ja, en er zat al nauwelijks romantiek in zijn leven...
    xx
  • Wee
    Mooooi, die details beschreven.
    Die Abel toch!
    x
    koyaanisqatsi: xx
  • greta
    Arme Abel. Mag hij nu een douche nemen?
    koyaanisqatsi: Die hebben ze niet in zo'n dorp... :-p
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .