writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (38)

door koyaanisqatsi

De zwarte hemel, de woeste windvlagen en de neergutsende regen herschiepen het kratermeer in een gigantische kuip van troosteloosheid. Op het ogenblik dat Abel Bocoum de deur dichttrok scheurde een bliksemflits doorheen het wolkendek, enkele seconden later gevolgd door een scherpe knal.
'Goed dat je de deur sluit, anders staat de voorkamer binnen de kortste keren blank.'
Nora's stem klonk als de stem van een moeder die een volwassen zoon toesprak. Ze droeg een kleed van ruwe bruine stof, net zo vormeloos en sober als een monnikspij, en hield een lantaarn met een kleine kaars voor zich uit. De kamer had geen ramen en nu de deur gesloten was baadde ze in een duisternis zo donker als de nacht.
Bocoum wendde zijn blik af, niet omwille van schaamte maar omdat hij niet wist welke houding aan te nemen. Hij liet zich neerzakken op zijn slaapplaats, slaakte een zucht en sloeg zijn armen om zijn benen.
'Wil je een glas mierzoet water?' vroeg Nora, terwijl ze de lantaarn naast hem neer zette.
'Graag,' antwoordde Bocoum, zich plots bewust van het feit dat hij al een hele tijd dorst had.
Nora verdween naar de keuken. Een windhoos sloeg tegen de paalwoning, hagel kletterde tegen de muren en schuurde over het dak. Een nieuwe donderslag onderbrak heel even het gekletter en werd gevolgd door aanhoudend geroffel in de verte.
Nora kwam opnieuw de kamer binnen en reikte Bocoum een glas aan.
'Laat het smaken,' zei ze terwijl ze opzettelijk met haar vingers langs zijn hand streek.
Ze liet zich zo voorzichtig mogelijk naast hem neer zakken en schoof de lantaarn, die zich tussen hen in bevond, een beetje naar achter, waardoor de gloed van de kaars Bocoums gelaat oplichtte.
'Vertel me eens, Abel, vannacht, dat was je eerste keer, nietwaar?'
Nora stelde de vraag op een manier alsof ze geen betrokken partij was, hetgeen het voor Bocoum gemakkelijker maakte om bevestigend te knikken.
'Hmm. Nu, je hebt het er zeker niet slecht vanaf gebracht, dan kan ik je wel zeggen.'
Bocoum probeerde tevergeefs zijn gelaat te verbergen achter het glas dat hij stevig tegen zijn lippen aandrukte. Hij probeerde te genieten van de zoete smaak van het water, maar hij proefde niets dan een smaakloze vloeistof.
'Gisteren was het water lekkerder,' probeerde hij van onderwerp te veranderen. 'Bent u zeker dat dit uw water is?'
'Natuurlijk ben ik dat,' lachte Nora. 'Ik heb niets anders in huis.'
Bocoum durfde er niet aan te denken dat zijn smaakpapillen nog steeds waren aangetast door het lichaam van deze vrouw, die met de minuut bedreigender, als een heks, overkwam.
Had ze misschien iets in het water gedaan, om hem te vergiftigen? Denkbeeldig was het niet; vergezocht misschien wel, maar zeker niet denkbeeldig. De afgelopen uren was hij maar al te zeer gaan beseffen dat de moerasduivels, en de bewoners van het kratermeer in het bijzonder, vreemde wezens waren. Soms leek het wel alsof ze in net geen raadsels spraken, wat het des te verwarrender maakte en alleen maar een aanwakkerend effect had op zijn wantrouwen.
Hij probeerde de kwellende gedachten te verdrijven door zich zijn vertrouwen in de Regelaar te herinneren maar toen kwam hij weer terecht bij de zorgwekkende bewering van Isha, die de Regelaar met één bed in het graf had gezet.
Maar ondertussen was het toch te laat. Aangespoord door zijn dorst had hij zijn glas zonder het te beseffen al meteen tot op de bodem geledigd, waardoor hem niets anders restte dan met een zekere gelatenheid enig vertrouwen in zijn gastvrouw te behouden.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    Niet veel te lachen voor Bocoum
    xx
    koyaanisqatsi: Tja, gezien zijn geschiedenis heeft hij hoe dan ook al weinig reden tot lachen, vrees ik.
    xx
  • Wee
    Top!
    x
    koyaanisqatsi: We blijven proberen. (al weet alleen God waarom)
  • greta
    Mierzoet water? Abel pas toch op!
    "..waardoor de gloed van de kaars Bocoums gelaat oplichtte."
    Wat een sferen zet je neer K.
    koyaanisqatsi: Mierzoet water, Nora's specialiteit. Geen paniek.
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .