writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (39)

door koyaanisqatsi

Het enige dat Abel Bocoums verbazing overtrof was zijn opluchting. Er was niets meer gebeurd in Nora's huis, tot hij de volgende ochtend werd opgehaald door Karbalan en twee jonge snaken.
'Tijd om naar huis te gaan,' zei Karbalan terwijl hij Bocoum uitnodigde in een kleine, roestige motorboot te stappen, 'we hebben u lang genoeg aan het lijntje gehouden, me dunkt.' De bedoeling van de knipoog die hij daarop gaf was Bocoum volkomen onduidelijk.
Nora bleef onbeweeglijk in de deuropening van haar veredelde paalwoning staan. Ze hield haar armen gekruist voor haar borst, waardoor de bolle vorm van haar buik vergrootte, en staarde de vertrekkende mannen aan met de blik van iemand die tafereel gadeslaat dat hem steenkoud laat.
Bocoum probeerde haar houding te verklaren door de veronderstelling dat ze er al zoveel had zien komen en gaan, maar tot zijn verbazing zat hij ermee dat ze geen emotie toonde. Hoe hij het zelf draaide of keerde, deze vrouw maakte nu deel uit van de kleine verzameling onvergetelijke personen die zijn levenspad hadden gekruist, en hij moest tot zijn schaamte aan zichzelf bekennen dat zijn eigen onverschilligheid voor een groot deel onecht was.
Toen de motorboot wegschoot sloeg Karbalan hem op de schouder en riep, boven het venijnige geratel van de buitenboordmotor uit: 'Jij hoeft je in alle geval geen zorgen te maken dat je iemand op de wereld hebt gezet!'
Bocoum keek Karbalan oprecht geschokt aan. Hoezeer het omgekeerde ook waar was, hij leefde nog steeds in de overtuiging een ongerept man te zijn en dus klonken Karbalans, niet van cynisme verstoken woorden, als een regelrechte beschuldiging.
'Ik weet niet wat u bedoelt!' riep hij terug.
Karbalan lachte zijn tanden bloot, sloeg nu een hand op Bocoums dij en repliceerde: 'Mij maak je geen blaasjes wijs, mijn vriend. Niemand kan die vrouw weerstaan, of je nu wilt of niet. Als ik niet beter wist zou ik zelf durven zeggen: het is toverij, zoals die het aan boord legt.'
Bocoum reageerde niet. Hij voelde zich betrapt op een daad waaraan hij geen schuld had maar ook niet kon ontsnappen en legde zich dan maar bij zijn lachwekkende veroordeling neer.
Sterker dan hemzelf draaiden zijn gedachten zich naar Nora zoals hij ze had gezien toen hij terugkwam van zijn nachtelijke uitstap naar het midden van het meer. Het verlepte, zwangere lichaam, half verborgen -en dus helemaal niet(!)- onder een doorzichtig gewaad. Karbalan zat er niet ver naast met zijn kinderlijke suggestie van tovenarij. Het was toen dat haar verschijning hem bij de keel, armen en benen had gegrepen en hij haar willoze speelbal was geworden.
'Oh, ja, voor ik het vergeet,' zei Karbalan, 'de jongedame is veilig en wel over de grens gezet.'
'Blij dat te horen,' bromde Bocoum, al was hij alleen maar tevreden omdat Karbalan van onderwerp was veranderd.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Als het allemaal maar niet voor niets is geweest ...
    x
    koyaanisqatsi: Wie weet?

    xx
  • greta
    Leuke uitdrukking 'mij maak je geen blaasjes wijs'.
    Ben heel benieuwd naar het kind dat ooit uit de buik zal komen.
    koyaanisqatsi: Een (rimpelig) baby'tje, zoals een ander, naar ik veronderstel. :-)
  • joplin
    dacht al dat ik iets overgeslagen had
    xx
    koyaanisqatsi: Oei, dat was zoeken geblazen... ? xx
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .