writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (40)

door koyaanisqatsi

Enige tijd later zat Abel Bocoum opnieuw voor de Regelaar.
Karbalan had hem persoonlijk tot aan de plek gebracht waar de chauffeur van de bestelwagen hem had achtergelaten.
'Wacht hier. Er komt zo meteen iemand je ophalen,' waren de laatste, nogal kortaf uitgesproken woorden die het dorpshoofd aan hem vuil maakte.
Even later, toen Karbalan alweer uit zicht was, was er een onguur type op een motorfiets verschenen.
'Spring maar achterop,' waren de enige woorden die deze kerel, die eruitzag alsof hij recht uit de gevangenis kwam, aan het adres van Bocoum zou richten.
'Ik heb gehoord dat alles volgens plan is verlopen,' zei de Regelaar, terwijl hij zijn ogen op een brief, die voor hem op zijn bureau lag, gericht hield.
'Ik hoop van wel,' antwoordde Bocoum voorzichtig.
'Wees maar gerust. Je hoeft je nergens zorgen over te maken.'
'Ik zou niet liever willen,' zuchtte Bocoum, 'maar ik ben het niet gewend de autoriteiten tegen de haren in te strijken.'
De Regelaar trok zijn wenkbrauwen op en staarde Bocoum heel even aan, waarna hij zijn blik opnieuw op de brief richtte.
'Dat heb je ook niet gedaan,' zie hij, half mompelend. 'Integendeel. Je hebt ze geholpen.'
'Dat… Dat begrijp ik niet…' stamelde Bocoum. 'De jongedame was toch…'
'Een gezochte terroriste, inderdaad. Maar de autoriteiten wilden van haar geen martelares maken en dus paste het hen wel dat ze ervan tussen is geknepen. Niemand heeft weet van haar ontsnapping, en dus leiden de autoriteiten geen gezichtsverlies. Natuurlijk hadden ze haar liever in een kerker gesmeten, gefolterd en geëxecuteerd, maar dan zou de verbetenheid waarmee haar sekte de autoriteiten het vuur aan de schenen legt alleen maar zijn toegenomen.'
'Maar, vanwaar dan al die afleidingsmanoeuvres?'
De Regelaar kon het niet helpen flauwtjes te lachen.
'Abel Bocoum, je moet nog veel leren. De kleine garnalen die voor de autoriteiten werken hebben geen flauw benul van de politieke spelletjes die hun broodheren achter de schermen spelen, en bijgevolg moesten de speurders wel degelijk op het verkeerde been worden gezet. Politiek, Abel Bocoum, is niet iets om aan waterdragers over te laten. Het is een strategisch spel, waarbij heel wat gewikt en gewogen dient te worden en waarin men net zo vaak beslissingen treft die men wil treffen dan men beslissingen moet treffen waarvan men in feite niet wil weten. Politiek? Ach... Als je niet over het nodige talent beschikt of het juiste karakter ontbeert, kan je er maar beter niet aan beginnen.'
Bocoum besefte dat de Regelaar het over een wereld had waarin zaken gebeurden die zijn verstand te boven gingen en dus gaf hij een instemmend hoofdknikje.
'Kunnen we u nog van dienst zijn, Oompje?'
De Regelaar rekte zijn hals lichtjes en keek over Bocoums schouders, naar de enige deur van zijn kantoor. Bocoum draaide zich om en zag twee jonge meisjes in spierwitte lingerie in de deuropening staan.
'Nee, schatjes, jullie kunnen beschikken. En bedankt.'
De meisjes stapten het kantoor binnen, groetten Bocoum met een fijne glimlach en een kort hoofdknikje en gaven de Regelaar een zoen op de wang op de manier zoals ze een vast vriendje zouden kussen.
'Nu, iets helemaal anders,' zei de Regelaar, nadat de meisjes alweer verdwenen waren. 'Jouw zaak.'
Bocoum sloeg zijn handen in mekaar en schoof naar het randje van zijn stoel.
'Alles verloopt precies zoals ik had verhoopt. Het is nog niet definitief in kannen en kruiken maar, zoals ik al eerder zei: het komt beslist in orde. Nestor Combin is net zo dom als corrupt, dus in feite is dit zaakje een fluitje van een cent.'
'Toch weet ik niet hoe u te bedanken,' zuchtte Bocoum opgelucht.
De Regelaar wuifde zijn woorden weg.
'Je hebt me de dienst bewezen die ik gevraagd had, dat volstaat, Abel Bocoum. Ik hou je verder op de hoogte. Je hoeft niet meer langs te komen.'
Bocoum voelde zijn schouders vederlicht worden. Binnen een tijdsbestek van enkele uren was hij van al zijn ergernissen en zorgen verlost. Eindelijk kon hij zich opnieuw gaan concentreren op zijn carrière, die hij noodgedwongen, op haar cruciaal keerpunt, had moeten verwaarlozen.
Hij stond recht, legde, om zijn tevredenheid te demonstreren, een brede glimlach op zijn lippen en schudde de Regelaar de hand.
'Nog wel één ding,' zei de Regelaar, nadat hij Bocoums hand weer had losgelaten. 'Er is iemand naar je op zoek. Een vrouw…'
'Op zoek? Naar mij? Een vrouw?'
Bocoum voelde zijn opluchting wegsmelten en het zweet meteen uit zijn poriën sijpelen.
'Niets om je ongerust over te maken,' zei de Regelaar echter, 'het is een vrouw van bescheiden komaf, zonder het minste macht. De reden waarom ze je zoekt kan dan ook alleen maar positief zijn, al moet ik er wel bijzeggen dat mijn informant me vertelde dat ze erg lelijk is. Iets wat men toch niet gauw zegt van een dame...'
Zou het? dacht Bocoum terwijl de moeder van de lelijke bruid voor zijn ogen verscheen. En in een handomdraai was zijn ongerustheid omgeslagen in stralend optimisme.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    O hemel, poor boy! :))
    x
    koyaanisqatsi: Hoezo? De man is... 'gewenst'... :-)
  • greta
    "Politiek niet aan waterdragers overlaten" Zeg kom jij een partij in Nederland beginnen, goeie slogan!
    koyaanisqatsi: GEEN DENKEN AAN! DAAR PAS IK VOOR. :-p
  • joplin
    Daar gaat ie weer!
    xx
    koyaanisqatsi: Inderdaad! xx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .