writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (46)

door koyaanisqatsi

Om zijn gedachten te verzetten besloot Abel Bocoum om nog een keertje een kroeg op te zoeken. Hij had gehoord van een nieuwe slijterij aan de binnenrand van de stad, niet zo ver van de pleisterplaats van de Vrijdenkers, een pleintje waar iedereen te pas en te onpas zijn mening mocht verkondigen over eender welk onderwerp.
Bocoum was nooit een frequente bezoeker van het pleintje geweest. Hij was van oordeel was dat de Vrijdenkers ofwel flauwekul verkochten of wel uiteenzettingen gaven waar geen mens wat van snapte, waardoor het aanhoren van hun gezwets puur tijdverlies was. Het afreageren van frustraties, overgoten met een saus van snoeverij, kletskoek of nergens op slaand gefilosofeer, meer was het niet. Hij kende iemand die uren op het pleintje sleet en beweerde er heel wat wijze lessen te leren maar op de vraag op welk gebied hij dan zoveel wijzer werd moest hij domweg het antwoord schuldig blijven. Bocoum verdacht hem ervan heimelijk verliefd te zijn op de Lasteraarster, een over jan en alleman kwaadsprekende, mannelijk ogende vrouw, met ogen als vuur en energie voor vier, die geen dag oversloeg om zich als zogenaamde Vrijdenkster te manifesteren.
Om de nieuwe slijterij te bereiken moest Abel Bocoum het pleintje oversteken. Lichtjes gehaast, omdat hij wilde vermijden zich tot de praatjes van één van de praatjesmakers te laten verleiden, wurmde hij zich langs de talrijke omstaanders, die afwisselend geïnteresseerd of geamuseerd -al naargelang de kwaliteit van de spreker- stonden te luisterden.
In tegenstelling tot het pleintje was de slijterij leeg. Achter de toog zat een jonge vrouw een krantje te lezen terwijl er een sigaret aan haar vuurrood geverfde lippen kleefde. Ze wierp de binnenkomende Bocoum een korte blik en een nog kortere hoofdknik toe, trok van haar sigaret en las verder, tot haar enige gast zich aan de toog neerzette.
'Kan ik een koffietje krijgen, alsjeblief?' vroeg Bocoum.
De vrouw smeet het krantje op de toog, sprong van haar kruk en slofte naar de koffiezetmachine.
Wachtend op zijn bestelling keek Bocoum even in het rond. De muren van de kroeg waren vlekkeloos wit, het meubilair -een handvol tafels en stoelen- gitzwart. Achter de toog hing een grote spiegel die zowat de volledige ruimte weerkaatste, waardoor deze de valse indruk wekte twee keer zo groot te zijn dan ze in werkelijkheid was. Links van de toog waren twee deuren die toegang gaven tot de toiletten.
De vrouw schoof Bocoum zijn kop koffie toe en vroeg: 'Melk? Suiker?'
'Slechts een beetje suiker graag,' antwoordde Bocoum, en daarmee hadden de waardin en haar klant de laatste woorden met mekaar gewisseld.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Gezellig ... :))
    x
    koyaanisqatsi: Ben ooit een kroeg binnengestapt waar de waardin van dienst NOG gezelliger was. Hoef er niet bij de zeggen dat de zaak niet lang daarna dicht was zeker. xx
  • joplin
    een kunst hoor het is een vak
    een conversatie levendig houden
    met maar één man aan de toog
    je kan beter de toog vol hebben
    houden ze elkander bezig
    en de tap loopt
    xx
    koyaanisqatsi: En dan moet je er nog zin in hebben ook...
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .