writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (49)

door koyaanisqatsi

Abel Bocoum sliep een ononderbroken van slaap van ruim vier uur, wat heel ongewoon was. De opgedrongen belevenissen van de afgelopen dagen hadden duidelijk hun tol geŽist maar toen hij opstond voelde hij zich weer de oude: een man in de herfst van zijn dagen, nog wonderbaarlijk fit omdat hij zichzelf altijd had gespaard. Geestverruimende -of verdovende middelen in welke vorm dan ook waren niet aan hem besteed, hard labeur had hij achter zich gelaten van zodra hij had ontdekt over zang- en dichttalent te beschikken en zijn voedingsgewoonten waren noodgedwongen zo sober dat ze nauwelijks gezonder konden. Kortom, deels bewust, deels onbewust, leefde hij het leven van een zeldzaam gezond mens.
Hij nam zijn emmer en begaf zich naar de waterpomp op zo'n driehonderd meter van zijn huis. Gezien het naderende middaguur was het er niet druk. De meeste mensen, die van de buitenrand van de sloppen naar de pomp kwamen, hadden 's ochtends al water gehaald en dus zag het er naar uit dat hij maar een paar minuten zou moeten aanschuiven.
'Hoe gaat het, meneer Bocoum?' vroeg een jong meisje dat voor hem in de rij stond. Ze was vergezeld van een vriendinnetje dat Bocoum nog niet eerder had gezien en er te keurig gekleed bijliep om uit de sloppen te komen.
'Het gaat wel, dank je, Imri,' antwoordde Bocoum, zijn blik op het vriendinnetje houdend omdat hij de indruk had dat ze spottend over hem begon te fluisteren.
Imri stootte haar vriendinnetje aan en zei: 'Moeder vroeg je om nog een keertje langs te komen. Dat moest ik vragen als ik je zag.'
Bocoum knikte. Sinds Imri's vader enkele maanden eerder voor diefstal in de gevangenis was beland had hij het gezin geen bezoek meer gebracht. Hij vond het ongepast langs te gaan bij een vrouw wiens man achter de tralies zat. Het risico ervan beschuldigd te worden van de toestand te profiteren was groot, te meer daar Imri's moeder, ondanks haar zes zwangerschappen, nog een hoogst aantrekkelijke vrouw was. Het zou Bocoum niet verbazen dat haar deur door tal van mannen werd platgelopen sinds haar echtgenoot veilig achter slot en grendel zat, maar dat was zijn zaak niet en zo wilde hij het houden. Maar nu haar dochter hem vroeg om langs te komen, kon hij er natuurlijk moeilijk onderuit, ook al omdat Imri's moeder altijd erg gastvrij was geweest en hem tijdens zijn bezoekjes meermaals meer drank en eten had voorgezet dan het gezin zich eigenlijk kon veroorloven.
'Ik zal zien dat ik vanavond kan langskomen,' zei Bocoum na een korte aarzeling, 'maar ik heb eerst nog een paar zaken af te handelen.'
'Meneer Bocoum zingt lofliederen! Voor bruiden!' zei Imri tegen haar vriendinnetje, zo luid dat iedereen het kon horen.
'Oh, ja,' reageerde het meisje, duidelijk onverschillig.
'Verwend nest,' sakkerde Bocoum tegen zichzelf, 'waarom vraag je niet naar mijn prijs? Vroeg of laat heb je een huwelijk in de familie en kom ik van pas.'
Maar het meisje had haar belangstelling al helemaal voor hem verloren. Ze stootte op haar beurt Imri aan en wees met haar kin naar een jongen die op het punt stond de rij wachtenden aan de pomp voorbij te lopen; een voor zijn leeftijd opvallend gespierde jongen die, om met zijn bicepsen te pronken, de mouwen van zijn t-shirt opzettelijk hoog had opgerold .
'Laat hem,' bromde Imri, 'hij deugt niet. 't Is een schoftje, dat zie je zo.'
Maar haar vriendinnetje bevond zich al in een andere wereld aangezien de jongen op haar kwam toegelopen. In een ijdele poging er rijper uit te zien dan ze al was, stak ze haar borstkas bij iedere pas die hij dichterbij kwam wat verder vooruit. Maar net toen ze diep ademhaalde om hem met een sensuele zucht te begroeten hield hij halt voor Bocoum en vroeg: 'Bent u de lofzanger -dichter?'
Bocoum knikte; tegelijkertijd genoot hij van de ontgoocheling die zich als serie vette modderspatten op het gezicht van het meisjes legde.
'De moeder van de bruid verwacht u. "Het is tijd," zei ze, en u zou wel weten wat ze daarmee bedoeldeÖ'

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Hij is in ieder geval uitgerust :))
    Heerlijk stukje om te lezen!
    x
    koyaanisqatsi: De vraag is: voor hoe lang? xx
  • greta
    Ohh nu komt het ..
    koyaanisqatsi: Wat? :-p
  • joplin
    de vruchtbaarheidsdans?
    xx
    koyaanisqatsi: euh... ;-)
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .