writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (57)

door koyaanisqatsi

Thuisgekomen wachtte Abel Bocoum een nieuwe verrassing.
Imri stond hem op te wachten in een strak kleedje van goudkleurige namaakzijde. Ze hield een kleine handtas bestikt met dezelfde stof onder haar linkerarm geklemd en droeg soortgelijke hoge hakken, stiletto's waarop ze haar frêle lichaam amper in evenwicht kon houden.
'Meneer Bocoum,' groette ze hem, nauwelijks hoorbaar.
'Imri,' zuchtte Bocoum vermoeid.
'Neem niet kwalijk dat ik u op dit uur van de dag lastig val, maar mijn moeder…'
'Ik zei toch dat mijn bezoek niet meer voor vandaag zou zijn!' snauwde Bocoum. Hij schrok nog meer van zijn onbehouwen reactie dan Imri, die, ook al had ze het raden naar de reden van zijn humeur, eerder begrip toonde.
'Ik weet het, meneer Bocoum,' zei ze schouderophalend, 'maar…'
'Vergeef me, Imri,' onderbrak Able Bocoum haar met trillende stem, 'ik vrees dat ik vandaag mezelf niet ben…'
'Wat een vreemde uitdrukking,' reageerde Imri, 'om niet te zeggen angstaanjagend… Arme man, zo'n ervaring moet vreselijk zijn.'
Met tranen in de ogen stapte het meisje op Bocoum toe. Ze wilde hem troostend omarmen maar Bocoum wuifde haar toenadering weg en zei, eerder als een oude brompot dan als een man die zich van een ongelukkige uitschuiver herpakte: 'Maak je maar geen zorgen om mij. Ik ga wel met je mee. Toen de jongeman mij daarstraks bij de waterpomp kwam halen, was ik van mening dat zijn oproep de ganse dag in beslag zou nemen, maar het lot heeft anders beslist.'
Imri begon te blozen, schudde het hoofd, slikte en zei: 'Oh, maar daarvoor kwam ik niet, meneer Bocoum. Mijn moeder vraagt alleen maar of u mij, als lofzanger van bruiden, zou willen vergezellen naar mijn aanstaande.'
'Je aanstaande?' vroeg Bocoum verbaasd. Het meisje was, in zijn ogen althans, nog veel te jong om te trouwen en het kostte hem enige moeite om zijn mening verborgen te houden. Was Imri's moeder soms de wanhoop nabij, nu ze met een echtgenoot in de gevangenis alleen moest opdraaien voor de zorg over zes kinderen? Zou het water haar werkelijk zodanig aan de lippen staan dat ze haar oudste kind langs het huwelijkskanaal kwijt wilde?
'Moeder vind het ongepast dat ik me alleen zou presenteren. "En wie is er bij dit soort gelegenheden beter gezelschap dan meneer Bocoum, de lofzanger -dichter? " was ze van oordeel.'
'Mmm,' bromde Bocoum, die de kassa hoorde rinkelen. 'Daar heeft ze goed aan gedaan. In dat geval kan ik misschien al het één ander met de bruidegom bespreken; voor het feest welteverstaan.'
Imri begon opgelucht te knikken, fel en met een brede glimlach op haar lippen, hetgeen, tot Bocoums ongenoegen, haar kinderlijkheid accentueerde.
'Zou ik dan mogen weten wie de gelukkige echtgenoot wel mag wezen?' vroeg hij, al vond hij de man eerder een smerige schoft dan een gelukzak.
'De Grootmogol,' antwoordde Imri, zonder aarzelen en met een fierheid alsof ze de uitverkorene van een prins was.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    wat een vangst
    xx
    koyaanisqatsi: Tja... En onze vriend staat erbij en kijkt er naar...
  • Wee
    O, verrassend. En jij laat dat gewoon toe?? :)
    x
    koyaanisqatsi: Sterker zelfs: ik vind het uit! :-p x
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .