writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (59)

door koyaanisqatsi

'Dit is een teken van een nakende voorspoed waarvan een toekomstige echtgenoot alleen maar kan dromen…' grijnsde de Grootmogol. 'Als een lofzanger -dichter hem zijn aanstaande bruid komt presenteren…'
Abel Bocoum lachte groen. Hij voelde zich een medeplichtige in een schandelijk handeltje met een onschuldig meisje als goedkope koopwaar. Bovendien maakte hij zich geen illusies: gezien de armoedige status van zowel de Grootmogol als de ouders van Imri zou het huwelijk hem amper een stuiver opbrengen. En verder… Ach Imri, gezien haar extreem jonge leeftijd had ze wel meer respijt dan haar voorgangsters maar verder zou haar bij het eerste teken van veroudering net zo goed de deur gewezen worden.
Toen het fręle meisje naast haar toekomstige gemaal ging staan werd het contrast tussen hen beide zo grotesk dat Bocoum wilde schreeuwen dat er zo iets als grenzen aan fatsoen bestonden. De Grootmogol zijn lichaam leek papperiger dan ooit, zijn lippen glommen van het vet dat hen als twee worstvormige kussens opvulde. Zijn adem rook naar onvervalste ouderdom, net zoals zijn tulband en kaftan, die duidelijk hun beste tijd hadden gehad.
'Hier moet op gedronken worden,' zei hij terwijl hij naar het fornuis liep.
Imri kon haar geluk niet op. Stralend als een middagzon sloeg ze gade hoe haar aanstaande man thee begon te zetten voor zijn bezoek. Zo nu en dan keek ze naar Bocoum, in de hoop in zijn ogen dezelfde bewondering voor de Grootmogol te ontdekken die haar hart deed overlopen. Bocoum had dit al gauw in de gaten en probeerde haar blikken te vermijden door zo onopvallend mogelijk langdurig naar de grond te staren.
'Oh, wat lastig,' zuchtte de Grootmogol, 'ik heb geen suiker meer...'
Hij keek beurtelings naar de Bocoum en Imri om tenslotte aan deze laatste te vragen: 'Zou mijn aanstaande het erg vinden om even verderop, bij de allesverkoper, wat suiker te gaan inslaan?'
Imri was sprakeloos. Ze knikte zo fel ze kon en had zonder meer een vreugdedans gemaakt als haar stiletto's haar niet tot andere gedachten hadden gebracht. De Grootmogol haalde een muntstuk uit de borstzak van zijn kaftan, hield het voor zich uit en zei: 'Hier, mijn liefste. Dit zou ruimschoot moeten volstaan om een kwart pond suiker te kopen.'
Imri nam het muntstuk met een kniebuiging in ontvangst, draaide zich om, wierp nog een gelukzalige blik naar Bocoum en liep naar buiten.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Onvervalst walgelijk! :(
    Maar ik voel hoop voor onze Abel ... toch?
    x
    koyaanisqatsi: Ik weet het (nog) niet. Ik volg de Japanners meestal: die vinden ook dat een 'goed' einde niet 'kan'. Maar... Wie weet. xx
  • joplin
    zielig kippetje
    xx
    koyaanisqatsi: klaar om aan het spit geregen te worden?
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .