writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (61)

door koyaanisqatsi

De winkel van de allesverkoper bevond zich achterin zijn uit houten planken opgetrokken huis. Om de winkelruimte te bereiken moest men door een opvallend smalle gang -Bocoum twijfelde er sterk aan of de Grootmogol er doorheen geraakte- met aan weerszijden een kamer; links de slaapkamer van de zeven kinderen van de allesverkoper, rechts een vertrek dat zowel als keuken, woonkamer als slaapkamer voor zijn echtgenote dienst deed. De allesverkoper zelf sliep in zijn winkel, die hij geen seconde alleen liet. Daarvoor was de wijk naar zijn mening veel te veel vergeven van mensen met veel te lange vingers
De winkel van de allesverkoper zat volgestouwd met allerlei prullaria en de meest elementaire voedingswaren. Toch verkocht hij in werkelijkheid alles. Een klant mocht hem eender wat vragen, binnen de kortste keren kreeg hij het geleverd. Hiervoor had de allesverkoper een speciale bode in dienst die overal wegwijs was en zodoende overal kon aangeraken. Mocht men bij wijze van spreken een duikboot willen kopen, dan stuurde de allesverkoper zijn bode erop uit en kon men er van op aan dat er binnen de kortste keren een duikboot werd afgeleverd.
Dit staaltje van gedreven koopmanschap had echter een hoge tol. Precies omdat de allesverkoper de reputatie hoog te houden alles te kunnen leveren, konden leveranciers het zich veroorloven hem de hoogst mogelijke inkoopprijs voor te schotelen. Het resultaat was dat de allesverkoper inderdaad alles verkocht, maar hieraan zodanig kleine of zelfs helemaal geen marges overhield dat hij straatarm bleef.
'Ik begrijp het niet:' mompelde hij iedere dag gedeprimeerd tegen zijn spiegelbeeld, 'ik werk vierentwintig uur per dag, zeven dagen op zeven, twaalf maanden per jaar, heb nog nooit een klant ontgoocheld en blijf een arme luis. Geen haar op zijn dichtbegroeide hoofd dat er ook maar een seconde aan dacht dat alles verkopen misschien niet bepaald een goede keuze was.
'Is er zonet geen meisje in een goudkleurig kleedje langsgeweest?' vroeg Abel Bocoum.
'Een goudkleurig meisje?' herhaalde de allesverkoper. 'Niet gezien.'
'Vreemd,' zei Bocoum, 'ze kwam maar net van bij de Grootmogol, om suiker te kopen.'
'Ik heb ze niet gezien,' herhaalde de allesverkoper. 'Ik heb al zeker twee uur niemand meer gezien.'
'Zou ze zich vergist hebben, en de andere richting zijn uitgegaan?'
'Mijn winkel is door iedereen in deze stad gekend, arm en rijk. Dat zou me verbazen. Langs de andere kant: dit is de Blikken en Golfplatensteeg, hier kan van alles gebeuren.'
Abel Bocoums hart begon alarmerend snel te bonzen. Imri was zijn verantwoordelijkheid en was met de noorderzon verdwenen. Hij liep de winkel uit zonder de allesverkoper te groeten en haastte zich verder de steeg in, hopend spoedig een glimp van het meisje op te vangen. In zijn gedachten wist hij al beter, maar hij durfde er nauwelijks aan te denken.


 

feedback van andere lezers

  • joplin
    Aha gauw verder lezen
    xx
    koyaanisqatsi: zo horen wij het graag :-)
  • Wee
    Hé, dit had ik niet gedacht!
    Wat is er aan de hand?
    x

    koyaanisqatsi: Geen flauw idee... (echt waar)...
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 1 lid: Koyaanisqatsi.