writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (62)

door koyaanisqatsi

'Verdwenen? Hoezo, verdwenen? Wat bedoel je daar mee, Abel Bocoum?'
De Grootmogol fronste zijn wenkbrauwen, in zijn blik verscheen een dreiging die niet paste bij de permanente lome toestand waarin Abel Bocoum hem kende.
'Ik begrijp het ook niet,' hijgde Bocoum. Hij was de ganse Blikken en Golfplatensteeg en alle aanpalende stegen zo dikwijls op en af gelopen dat hij de tel was kwijtgeraakt, om uiteindelijk volkomen buiten adem terug naar de woning van de Grootmogol te strompelen.
'De Grootmogol balde zijn vuisten, zette ze in zijn zij, liet vervolgens zijn armen zakken, haalde zijn schouders op en zei: 'Nu ja, dan is dat maar zo. Jonge duifjes genoeg op de wereld…'
Bocoum geloofde zijn oren niet. De reactie van de Grootmogol klonk zo onwaarschijnlijk dat hij zijn spraak verloor. Er viel een spannende stilte waarin hij slechts het bonzen van zijn opgejaagde hart hoorde en toen de Grootmogol onbewogen twee kopjes thee begon in te schenken, dacht Bocoum dat hij in een tragikomische nachtmerrie was beland.
'Dan drinken we hem maar zonder suiker,' zei de Grootmogol terwijl hij Bocoum een kop aanreikte.
'Maar… Grootmogol… Ik…'
'Trek het je niet aan, Abel Bocoum. Die jonge kippetjes veranderen om de haverklap van gedachten en je kan ze het niet eens kwalijk nemen want ze hebben immers hun weg nog niet gevonden in het leven. Nu, ik moet wel zeggen: het is nog maar de tweede keer dat me iets dergelijks overkomt. De eerste keer was met de dochter van de Slager, je weet wel, de boxer die erom bekend stond gehakt te maken van zijn tegenstanders, tenminste tot hij die ene kerel in de ring tegenkwam die hem bijna in mootjes hakte. Ik herinner het me nog goed -zo lang is het nog niet geleden-, dat meisje werd zonder enig enthousiasme door haar kreupel geslagen vader bij de haren tot voor mijn voeten gesleurd. Een kwartier later straalde ze van geluk en keerde ze in het gezelschap van haar dolgelukkige ouders huiswaarts om de voltrekking van ons huwelijk af te wachten. Maar drie dagen later was ze verdwenen en geen mens heeft nog wat haar gehoord.'
'Dat kan nooit het geval zijn met Imri,' zei Bocoum, alsmaar feller op zijn benen trillend, 'daarvoor ken ik haar te goed?'
'Denk je?' reageerde de Grootmogol terwijl hij gebaarde dat Bocoum van zijn kopje moest drinken.
Maar Bocoum kreeg geen druppel door zijn keel en zei: 'Nee, het spijt me, Grootmogol, maar ik kan me deze nalatigheid niet veroorloven. Ik heb het meisje tot bij u vergezeld, en de bedoeling was dat ik haar terug naar huis zou brengen. Wat zal ik haar moeder zeggen? En waar kan Imri in hemelsnaam naar toe zijn.'
'Wat dat eerste betreft, Abel Bocoum, dat neem ik volledig op mij. Tenslotte was ik het die haar naar buiten heb gestuurd. En wat dat tweede betreft: breek daar je hoofd niet over. Tot vandaag kende het meisje maar van ziens, maar toen ze daarstraks met jou mijn woonst betrad had al meteen in de gaten met wat voor schepseltje ik daadwerkelijk te maken had. Geloof me: dat poppetje is lang niet zo onschuldig als jij denkt.'
Maar Bocoum wilde het niet weten. De allesverkoper had het zelf gezegd: in de Blikken en Golfplatensteeg kon van alles gebeuren. Nee, er kon sprake van zijn het hierbij te laten.
'Het spijt, Grootmogol, maar ook al zou je gelijk hebben, ik moet meteen Imri's moeder waarschuwen en de politie inlichten.'
'Ben je niet goed wijs?' schrok de Grootmogol. 'De politie?! Die gaan jou meteen als hoofdverdachte nummer één beschouwen en je martelen tot ze een bekentenis uit je hebben gekregen. En wat ga je bekennen? Er valt niets te bekennen, en dus zou je, suf geslagen en gebroken, eender wat bekennen dat ze je voorschotelen. Moesten ze je een papier voorleggen waarop je toegaf het meisje in een teerput te hebben gedumpt, dan zou je dat zonder aarzelen ondertekenen, al was het maar om het folteren te doen ophouden.'
'Maar ik heb toch getuigen!'
'Wie? Ik? De allesverkoper? Denk twee keer na, Abel Bocoum. Je bent haar gaan halen bij de allesverkoper, maar die heeft haar niet gezien. Een bijdehandse rechercheur zou verschillende scenario's kunnen verzinnen waar ik en de allesverkoper, als magere getuigen weinig in zouden te vertellen hebben.'
Het angstzweet begon van Abel Bocoums gezicht te stromen. Niet langer maakte hij zich alleen grote zorgen om Imri, het doemdenken van de Grootmogol deed hem nu ook voor eigen lijf en leden vrezen. Waar was hij nu weer in beland?
'Maar… Imri's moeder dan? Als ik niet naar de politie stap, zal zij het wel doen.'
'Denk je dat zij, met haar vent achter de tralies, daar veel gehoor zal vinden? Dat denk niet. Bovendien heeft nog vijf andere zorgen om haar hoofd…'
Bocoum wist het niet meer. Alles begon te duizelen en het leek alsof zijn hoofd zich in een glazen stolp bevond, waaruit het pas bevrijd kon worden wanneer het raadsel van Imri's verdwijning was opgelost. Zonder het te beseffen had hij ondertussen toch zijn thee opgedronken en toen hij onbewust in de bodem van het kopje keek, schoot hem te binnen dat er nu geen reden meer was om nog langer bij de Grootmogol te blijven.
'Ik moet nu gaan,' zei hij met een hese stem, 'want zoals ik al zei, heb ik nog een afspraak.'
'Doe dat maar, Abel Bocoum,' knikte de Grootmogol, 'verzet je gedachten maar terug naar je eigen carrière en laat de rest op zijn beloop. Wie weet is dat kippetje zelfs alweer uit eigen beweging naar haar moeder getrokken.
Bocoum knikte, bedankte voor de thee, gaf het kopje aan de Grootmogol en nam afscheid. Buiten zette hij het meteen opnieuw op een lopen.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    duifjes en kippetjes
    Grootmogel houdt van gevogelte
    we gaan ze zoeken zeker?
    xx
    koyaanisqatsi: Sommigen mannen lijken wel ornitologen als ze over het andere geslacht praten. De Grootmogol is daar één van, dat is duidelijk.
    xx
  • Wee
    Laat de Grootmogol de 'kippetjes' zelf verdwijnen, de creep?
    Arme Abel. Er is niets over van zijn eenvoudig bestaan ... :(
    (Twaalfde regel van onderen, 'heeft 'zij' (of 'ze') nog vijf andere ...')
    x
    koyaanisqatsi: Nee, de Grootmogol is de onschuld zelve... Nu ja... Da's erg relatief gesproken natuurlijk. xx
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .