writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (63)

door koyaanisqatsi

'Toch wéér niet…' zuchtte Imri's moeder nadat Abel Bocoum, met tranen in de ogen, verslag had uitgebracht. Ze draaide zich om, liep de gang in en zei: 'Kom toch binnen, er is geen enkele reden om voor de deur te blijven staan.'
Abel Bocoum stapte aarzelend naar binnen. Bij zijn eerste bezoekjes aan het gezin had Imri's moeder hem als Meneer Bocoum aangesproken. Na enige tijd was dat overgegaan in het familiairdere Abel, maar nu sprak ze hem toe zonder meer wat zowel als plotse afstandelijkheid als toegenomen vertrouwelijkheid kon geïnterpreteerd worden.
De woonkamer baadde in stilte. Er stond een lange zitbank waarvan de rugleuning verwijderd was, een vierkant tafeltje en een klein teeveetoestel, dat niet werkte omdat het niet was aangesloten op het netwerk. Verder was er een kleine kast waarop allerlei huisraad opeen stond gestapeld en een rek gevuld met oude kranten en tijdschriften.
'De andere kinderen liggen al in bed,' zei Imri's moeder terwijl ze ging zitten. Ze trok haar benen op en legde ze gebogen, onder haar lang kleed, naast zich op de zitbank waardoor ze veel weg kreeg van een zeemeermin op een rots; zeker met haar lange bruine haren die over haar rechter schouder hingen en net niet tot haar dijen reikten, en de zowel serene als verleidelijke uitstraling van haar mooi gelaat.
'Kom toch zitten,' zei ze met een lichte zucht terwijl ze met een hand op de zitbank sloeg.
Abel Bocoum aarzelde opnieuw. Hij kuchte even en keek nodeloos rond om te zien of er een alternatieve zitplaats voorhanden was alvorens op fatsoenlijke afstand van zijn gastvrouw op de zitbank plaats te nemen.
'Hoe gaat het met het werk? Hebt u nog veel bruidsstoeten opgeluisterd de afgelopen weken?'
Bocoum werd verrast door deze vraag. Wilde Imri's moeder dan niet eerst weten wat hij van plan was aan de verdwijning van haar dochter te doen. Bovendien herinnerde ze hem aan de onverwachte wending in zijn carrière, die tot nog toe niet had gebracht wat hij ervan had verwacht. Maar ja, hoe kan dat ook, als er telkens weer perikelen opdoken die hem verhinderden zich ten volle op zijn loopbaan te concentreren.
'Ik mag niet klagen. Ik heb al betere perioden gekend, maar ook behoorlijk mindere, dus…'
'Blij dat de horen,' glimlachte Imri's moeder. 'Als moeder van zes, met een man achter de tralies, weet ik maar al te goed hoe belangrijk iedere cent is die men in zijn bezit heeft.'
'Hoe gaat het met uw echtgenoot?' vroeg Bocoum, alleen maar uit beleefdheid want hij wilde niets liever weten dan wat er nu van hem verwacht werd.
'Geen idee,' antwoordde Imri's moeder, door haar fijne neus blazend. 'Ik bezoek geen criminelen. Als meneer zo nodig het verkeerde pad op moest, en vervolgens zo dom is om tegen de lamp te lopen, zijn de gevolgen voor hem. Ik heb andere zorgen aan mijn hoofd. Zes kinderen, waarvan er eentje om de haverklap verdwijnt.'
'U bedoelt dus Imri, veronderstel ik?'
Imri's moeder knikte.
'Ik weet niet wat haar bezielt. Ze komt en gaat als een zwerfkat. Ik dacht: laat ik maar ingaan op het huwelijksaanzoek van de Grootmogol, misschien dat een beetje structuur in haar leven haar goed zal doen. Maar je ziet: ze heeft het naar de bliksem geholpen.'
'Ik hoef me dus geen zorgen over haar te maken?'
'Waarom zou je? Uit je relaas maak ik op dat de Grootmogol Imri de straat heeft opgestuurd om een boodschap te doen. Dat kon u hem, als haar verloofde, toch moeilijk verbieden.'
'Maar… U moet zich toch afvragen waar Imri zich bevindt, nee?'
Imri's moeder liet een geamuseerd lachje ontsnappen en zei: 'Imri heeft een netwerk van opvangmogelijkheden opgebouwd. Ze heeft overal in de stad contacten, tot zelfs bij de betere burgerij. Maar genoeg daarover. Laten we het over jou hebben.'
'Mij?'
Bocoum drukte een wijsvinger tegen zijn borstkas en bleef Imri's moeder met een onnozel gezicht aanstaren.
'Ja. Je verdient dus nog steeds goed je brood, als ik het goed begrijp.'
'Ik overleef,' stuurde Bocoum de bewering bij.
'Wat ik bedoel is dat je op het eind van de maand nog wat over houdt.'
'Ik leef van dag tot dag, dus zo heb ik mijn verdiensten nog nooit benaderd. Maar meestal kom ik er wel, als het dat is wat u bedoelt…'
Imri's moeder sloot de ogen, vouwde haar handen in mekaar, haalde diep adem, opende de ogen opnieuw en zei: 'Je zal je natuurlijk wel afvragen waarom ik je dit vraag, nee?'
Abel Bocoum haalde de schouders op en antwoordde: 'Ik ben dit soort vragen in alle geval niet gewend. Zoveel is zeker.'
Imri's moeder schoof wat dichter in de richting van Bocoum, waardoor haar voeten vanonder haar kleed geschoven.
'Zijn ze nog mooi?' vroeg ze toen ze zag dat Bocoum zijn blik op haar voeten liet rusten.
'Zeer zeker,' slikte Bocoum.
'De reden waarom ik je naar inkomsten vraag, Abel, is dat ik de touwtjes niet meer aan mekaar krijg. Ik kom er niet met wat ik verdien in de fabriek. Door de verslechterde economische toestand wordt er niet langer in ploegen gewerkt, en zonder die ploegenpremie geraak ik niet uit de kosten.'
Bocoum was al met een hand onderweg naar zijn broekzak terwijl hij vroeg: 'Hoeveel hebt u nodig?'
'Op zijn minst voldoende om deze week uit te doen,' zei Imri's moeder. 'Mijn loon wordt pas volgende maandag betaald.'
Bocoum haalde alle geld boven dat hij nog bezat en legde het op de vierkante tafel.
'Zou dat volstaan?' vroeg hij met een zucht, waarvan niet viel uit te maken of hij bezorgdheid of ergernis uitdrukte.
Imri's moeder boog zich naar de tafel, overschouwde het bedrag aandachtig en antwoordde, met een glimlach: 'Dat zou moeten lukken.'
'Mooi,' zei Bocoum. 'Dat is dan weeral een zorg minder.'
'Voor even, jammer genoeg,' zuchtte Imri's moeder, 'en vandaar dat ik u een voorstel wilde doen.'
'Een voorstel?'
'Ja. Aangezien het zo goed als zeker is dat mijn financiële situatie er niet op zal verbeteren de volgende maanden, stel ik voor dat ik ruil voor uw bijstand uw vrouw wordt. Tenminste, tot mijn man terugkeert uit de gevangenis…'

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    Lap, ocharme, maar wie weet
    pakt hij zijn biezen
    of speelt hij mee?
    xx
    koyaanisqatsi: zie deel 64... :-)
  • Wee
    Oef, wat een voorstel!
    Je blijft verrassen, tóp!
    x
    koyaanisqatsi: Ik heb er in alle geval nooit zo één gekregen... :-) x
  • greta
    En Bocoum maar schuiven. Die is daar voorlopig niet van af.

    koyaanisqatsi: Als hij er maar niet af schuift... :-p
  • GoNo2
    Moet dit niet nummer 63 zijn?
    koyaanisqatsi: idd
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .