writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (69)

door koyaanisqatsi

'Wie let er eigenlijk op de kinderen?' vroeg Abel Bocoum.
Hij had geruime tijd zwijgend naast Imri's moeder gelopen maar nu ze het stadscentrum naderden moest hij aan haar vijf overgebleven kinderen denken.
'Vipsana, de buurvrouw,' antwoordde Imri's moeder. 'Die kent u toch?'
Bocoum knikte. Vipsana was een oude vrouw die regelmatig bij Imri's ouders binnen sprong en zich in min of meer een lid van de familie mocht noemen. Ze bleef vaak eten, lette zo nu en dan op de kinderen en stak al eens een handje toe in het huishouden. Ze was weinig spraakzaam en soms zelfs zo stil dat iedereen vergat dat ze nog aanwezig was.
Als oudste kind van een gezin van tien had ze een zwaar leven achter de rug. Toen ze twaalf was, was haar vader stomdronken van een brug in de rivier getuimeld en verdronken. Zijn stoffelijk overschot werd pas tien dagen later en vijf kilometer verder stroomafwaarts langs de oever teruggevonden. Het was al voor meer dan de helft opgevreten en ontbonden en nog enkel herkenbaar aan het gebit.
Nauwelijks een week later hertrouwde haar moeder met een gevangenisbewaker die Vipsana zou gebruiken als oefenterrein voor de foltertechnieken die hij samen met zijn collega's op lastige gedetineerden toepaste. Het betrof zeer pijnlijke lijfstraffen die nauwelijks sporen nalieten met als gevolg dat haar moeder de noodkreten van haar kind afdeed als ongehoorde intriges van een jaloerse puberdochter. Voor er nog ergere met haar gebeurden besloot Vipsana dan maar het ouderlijke huis te ontvluchten. Ze trok op eigen houtje de wijde wereld in en werd na een paar dagen van bedelen en onder de open hemel slapen opgevangen door een rondreizend circus waar ze haar kost en inwoon zou verdienen door het onderhoud van dierenwagens en -stallen.
Op haar achttiende hield ze het ruimen van beestenstront voor bekeken en nam ze dienst in het leger. Daar werd ze verliefd op een hogere officier, die haar pas meedeelde gehuwd te zijn nadat hij haar had bezwangerd. Noodgedwongen verliet ze het leger om na de bevalling het kind voor adoptie af te staan. Ze ging werken in fabrieken, poetste bij particulieren, was toiletdame, ging kortstondig opnieuw aan de slag bij een circus en huwde op haar vijfendertigste een dertig jaar oudere handelaar in schroot. Al spoedig bleek dat de man eerder een slaaf dan een vrouw nodig had, want behalve dat hij van haar verwachtte dat ze instond voor het huishouden zette hij haar ook in als arbeidster om het schroot te sorteren. Dit harde, onbezoldigde baantje, zadelde Vipsana op met een loodvergiftiging waarvan ze nooit helemaal herstelde. Ze was een wrak van nog geen veertig toen de schroothandelaar bezweek aan een hartaanval. Haar echtgenoot liet haar geen cent na. Erger nog, de man bleek een stiekeme gokverslaafde te zijn geweest, had al zijn geld aan het kansspel verbrast en liet tot overmaat van ramp een behoorlijke schuldenberg achter.
Achternagezeten door schuldeisers nam Vipsana meer baantjes aan dan goed voor haar was. Ze stortte in, verloor haar werk, vond een paar andere baantjes, stortte opnieuw in en zo ging het door tot ze uiteindelijk de laatste cent had afbetaald en geradbraakt op pensioen kon gaan.
Toen bleek dat haar pensioen veel te karig was om te overleven stapte ze op haar oude dag in een industrie waarvoor ze gans haar leven had geploeterd om eruit te blijven. Het nieuwe inkomen mocht dan misschien niet al te fatsoenlijk verdiend zijn, dankzij dit extraatje slaagde ze er wel in een spaarpotje op te bouwen waardoor ze uiteindelijk in staat was de wereld van de wroetende overlevers definitief vaarwel te zeggen.
Het was geen wonder, dacht Bocoum, toen hij haar verleden uit de mond van Imri's ouders had vernomen, dat deze vrouw niet veel meer te zeggen had.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Ach, arme vrouw, wat een leven ...
    x
    koyaanisqatsi: Inderdaad. :-(
    x
  • greta
    Dit is niet om te lachen K.
    koyaanisqatsi: Dat was ook niet de bedoeling, Greta.
  • Danvoieanne
    Wat een leven idd...
    koyaanisqatsi: tja... idd... ;-)
  • joplin
    wat een leven
    xx
    koyaanisqatsi: Eenvoudig, toch? :-) xx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .