writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (70)

door koyaanisqatsi

'Bent u zeker dat u hier naar binnen wil gaan?' vroeg Abel Bocoum.
Hoewel hij de vraag op een twijfel aanwakkerende manier had gesteld, begon Imri's moeder vastberaden te knikken.
Met zijn raamloze, gitzwart geschilderde voorgevel had het gebouw iets onrustwekkends. En de drie struis gebouwde mannen in zwart maatpak en met een zonnebril op hun neus die de glazen voordeur bewaakten, maakten het er niet bepaald gezelliger op.
'Deze club staat erom bekend gefrequenteerd te worden door de driftigste mannen van de stad,' zei Imri's moeder, 'dus waar kan ik beter mijn kans wagen dan hier? Zoals ik al zei: ik ben niet van plan naar huis terug te keren voor ik een surrogaat echtgenoot heb gevonden.'
'U moet het weten,' zuchtte Bocoum.
De glazen deur ging open en een man in smoking kwam met twee giechelende vrouwen aan de arm naar buiten gewaggeld. Het drietal was duidelijk beschonken en de vrouwen dreigden bij iedere stap op hun naaldhakken het evenwicht te verliezen.
Eťn van mannen in maatpak hield een taxi staande en terwijl de vrouwen niet zonder moeite de auto in kropen, stopte de man in smoking hem enkele bankbiljetten toe.
'Ziet u, hoe makkelijk het hier gaat,' zei Imri's moeder, vol van verwachting glimlachend.
Bocoum haalde de schouders op.
'Dan ga ik maar,' bromde hij, 'succes nog.'
Imri's moeder kwam op hem toegestapt en gaf hem een voorzichtige zoen op de wang.
'U bent een echte heer,' zei ze nog, waarna ze haar kleed nog een keertje goed trok en de club binnenging.
Bocoum schudde het hoofd, klakte met zijn tong en maakte rechtsomkeer. Hij had geen zin om naar huis te gaan en besloot verder de stad in wandelen. Hij was vlakbij de stationsbuurt, een omgeving die bekend stond voor zijn levendig nachtleven. Kroegen, casino's, striptenten, bordelen, nachtclubs, discotheken, restaurants, snackbars en feestzalen vulden zowel de brede als de nauwe straten die uitkwamen op het met fonteinen versierde plein voor het statige maar enigszins vervallen stationsgebouw. Er was altijd veel politie in de buurt, om een oogje in 't zeil te houden, maar net zo zeer om smeergeld op te strijken van pooiers, drugdealers en organisatoren van illegale gokspelen. Wat elders in de stad en in het land niet werd getolereerd, kon hier probleemloos, tenminste als men bereid was de corrupte arm der wet op tijd en stond wat toe te stoppen.
Bocoum betreurde het geen geld op zak te hebben. Hij had zin om een druk bezette kroeg binnen te gaan waar hij kon wegzinken in de anonimiteit en in een hoekje kon zitten wegdromen. Hij hoopte de volgende dag meer geluk te hebben en een bruidsstoet te strikken van vrijgevige feestvierders, zodat hij weer wat financiŽle adempauze zou hebben.
Het gedrag van Imri's moeder riep gemengde gevoelens bij hem op. Aan de ene kant vond hij het ongehoord dat ze zijn geld had gebruikt om een kleed te kopen, aan de andere kant voelde hij zich opgelucht omdat ze niet langer verwachtte dat hij zich over haar en haar gezin zou ontfermen. Op termijn was het dus nog zo geen slechte zaak geweest haar het geld te geven.
Doelloos begon hij langs de straten te slenteren, om de haverklap het pad kruisend van luidruchtige nachtbrakers en waggelende dronkenlappen. Op een hoek was hij er getuige van hoe twee agenten een stel vechtersbazen uit elkaar probeerde te halen en toen dat niet lukte de wapenstok bovenhaalde om de twee tot rustiger gedachten te timmeren. Sommige omstaanders juichten de politiemannen toe, anderen verweten hen spelbrekers te zijn en jouwden hen uit.
Bocoum sloeg het onbegrijpend gade en wilde van zodra duidelijk werd dat de orde weer hersteld zou worden zijn weg vervolgen maar werd onverwacht bij de arm gegrepen.
'Ken ik u niet van ergens?' vroeg een man in lompen en stinkend naar rioolwater.
Bocoum rukte zich los, deed een stapje achteruit en probeerde de man te herkennen.
'Niet dat ik weet,' gromde hij. 'Waarvan zou u mij trouwens kunnen kennen?'
'Goeie vraag,' grijnsde de man een stel afgebroken tanden bloot. 'Maar misschien zegt mijn naam u wel iets: Combin, Nestor Combin.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Mij zegt die naam (nog) niets. Je verhaal is zo lang, ik zou het liefst terugbladeren naar 'in den beginne'.
    Maar wonderbaarlijk blijf het!
    koyaanisqatsi: Nesto Combin in de Minister van Huisvesting waar het allemaal mee begon. ;-)
  • joplin
    Zalig manneke die Bocoum
    xx
    koyaanisqatsi: Hij doet zijn best, dat is waar. :-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .