writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (73)

door koyaanisqatsi

Het zag er naar uit dat het leven van Abel Bocoum zich weer normaliseerde. Hij at, dronk en sliep op tijdstippen zoals voorheen, deed zijn wandelingen en legde zijn bezoeken af, en wist op tijd en stond een bruidsstoet te strikken zodat hij opnieuw zonder al te veel zorgen in zijn behoeften kon voorzien.
Van Imri's moeder hoefde hij geen verplichtingen meer te vrezen. Nauwelijks een half uur nadat hij haar in het nachtleven had achtergelaten wist ze een man te strikken die nog diezelfde dag bij haar introk. De man noemde zichzelf een huzaar, kleedde zich ook navenant en begon met de regelmaat van een klok vrienden, andere zogenaamde huzaren, uit te nodigen 'om het harde bestaan van Imri's moeder te verzachten' -zoals hij het met enige scherts noemde.
Van Imri zelf was men nog steeds ieder spoor bijster. Wel deden allerhande geruchten de ronde, maar geen van deze steunde zich ook maar op enig feit en dus werden ze zonder uitzondering weggewuifd als verzinsels.
Bocoum wende aan zijn herstelde routine zoals een fietser nooit het fietsen verleerd en het was dan ook met de nodige irritatie dat hij op zekere dag herinnerd werd aan zijn nog niet afgehandelde onderneming met de bruid. Het was de opvallend gespierde jongen die hem naar het Paradisio had gebracht die hem op deze angel in zijn huid wees toen hij met het verzoek kwam zich zo snel mogelijk naar het huis van haar moeder te begeven.
Waarom, wilde Bocoum weten, maar de jongen kon alleen maar de schouders ophalen en benadrukken dat hij slechts een boodschapper was.
Een optimist was er waarschijnlijk van uitgegaan dat hem het heuglijke nieuws van een geslaagde conceptie te wachten stond maar Bocoums schrijnende gebrek aan ervaring op dit vlak bracht hem er toe zich geen enkele illusie te maken. Wel nam hij zich voor, wat de vrouw ook van hem verwachtte, haar nu eens eindelijk te vragen in hoeverre zij zijn faam als lofzanger -dichter al had verspreid. Want hoewel hij niet mocht klagen over de frequentie waarmee hij de afgelopen dagen bruidsstoeten was tegengekomen, was er nog steeds geen enkel vervolg aan zijn carrièrewending gebreid. Feestvierders deden wat hun voorgangers in het verleden hadden gedaan: ze lieten hem zijn ding doen, gaven hem een vergoeding en vervolgden hun weg, zonder nog naar hem om te kijken.
Zo kon het niet langer, oordeelde Bocoum. Stilstaan was achteruitgaan en dat was sinds zijn meest geslaagde optreden ooit geen optie meer.
De blik waarmee de moeder van de bruid hem begroette ontnam hem echter alle zin in een openhartig gesprek. Er schuilde een kolkende razernij in haar ogen die ieder ogenblik leek te kunnen exploderen in een gewelddadige uitval van hysterie. Er zat iets fout, grondig fout, dat leed geen twijfel, en hij stond op het punt de rekening gepresenteerd te krijgen.
'Laten we op bed gaan zitten,' gromde de vrouw, waarna ze hem, zoals tijdens zijn eerste bezoek, verzocht haar te volgen naar de slaapkamer.
'Mijn hart breekt bij het spreken van deze woorden,' zei ze met een zucht, terwijl ze op het bed neer plofte, 'maar ik ben diep ontgoocheld in u. Zeer diep. Mijn dochter heeft gisteravond namelijk haar maandstonden gekregen, en u weet wel wat dat betekent…'
Op zijn hoede om ook maar een verkeerd woord te zeggen bleef Bocoum de vrouw zo uitdrukkingloos mogelijk aankijken.
'En nochtans heeft ze zich aan u gegeven op de dag van de ovulatie...'
Bocoum deed een voorzichtige poging om de vrouw haar teleurstelling te begrijpen door zachtjes te knikken.
'Natuurlijk, ik weet ook wel dat u maar een mens van vlees en bloed bent, en dat de natuur zo zijn grillen heeft, maar zeg nu zelf meneer: wij hadden voor u de ideale condities geschapen om van de eerste keer te slagen. En daarin bent u jammer genoeg mislukt.'
Er viel een kort stilte vooraleer Bocoum zijn spijt durfde uitdrukken.
'Ik kan het ook alleen maar betreuren, mevrouw,' zei hij klaaglijk, 'ook ik had het liever anders gezien. Maar u gaf het zelf al aan: de natuur…'
De vrouw sloeg beide handen op haar dijen, blies zwaar door haar neus, schraapte haar keel en zei: 'Nu, niets aan te doen. Gedane zaken, of in dit geval ongedane zaken, nemen geen keer. En dus zit er niets anders op dan een nieuwe poging te ondernemen.'
Bocoums hart begon sneller te slaan, zijn handen werden zweterig en zonder dat hij er erg in had begonnen zijn benen nerveus te wiebelen.
'Natuurlijk,' antwoordde hij hees.
'U zal wel moeten begrijpen dat ik mij geen tweede peperdure enscenering kan veroorloven. De omstandigheden zullen ditmaal heel wat minder zijn. U zal mijn dochter op een andere plek moeten ontmoeten, veel minder luxueus, om te beginnen.'
Opnieuw begon Bocoum begripvol te knikken, waarmee hij het ontegensprekelijk bewijs leverde een lichaamstaal te kunnen spreken die volstrekt in tegenspraak was met zijn gedachten.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    En we pikken de draad weer op. Gedaan met luieren K. :)
    Ik lees nu een boek van Dimitri Verhulst, ook zo'n fantastisch verteller met een torenhoge fantasie. Jij en Bocoum zouden niet misstaan naast hem in de boekhandel.
    koyaanisqatsi: Tja...
  • Wee
    Je bent er weer! En 't is meteen gedaan met de rust van die arme Abel! :))
    Goed je weer te lezen. Hebben jullie een fijne vakantie gehad?
    x
    koyaanisqatsi: Super vakantie! Nu superberg werk voor m'n neus... :-(
    xx
  • joplin
    Dit kunnen ze verfilmen!
    xx
    koyaanisqatsi: Ik heb helaas geen budget. :-(
Er zijn 11 bezoekers online, waarvan 1 lid: doolhoofd.