writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (75)

door koyaanisqatsi

De Wegwijzer woonde op een heuvel aan de noordoostelijke grens van de stad. Op het dak van zijn eenvoudige eengezinswoning had hij een houten torentje opgetrokken van waaruit hij een uitstekend zicht had over de ganse omgeving. Bij mooi weer kon hij zelfs de kilometers verderop gelegen gravitatieheuvels zien die als een keten van verraderlijkheden een wig dreven tussen de landbouwgronden en dorpen rondom de stad en de daarachter gelegen wouden.
Hoewel niet van hetzelfde kaliber beschikte de Wegwijzer net zoals de Regelaar over een serieuze dosis officieuze macht. Wie de weg kwijt was, op zoek was naar een zekere plaats of iemand wilde vinden van wie het adres hem onbekend was, moest bij hem zijn. In het verlengde van zijn taak als wegwijzer was hij ook een spoorzoeker die zowel door de autoriteiten als privé personen werd ingehuurd om vermiste, ondergedoken, gevluchte of ontsnapte personen op te sporen. Hij was een bijzonder erudiet man, zeker op het vlak van aardrijkskunde en geografie, met een buitengewone kennis van zowel lokale flora als fauna. Hoewel hij zich daardoor een man van de wereld kon noemen was enige xenofobie hem niet vreemd en had hij altijd de neiging om te dwepen met reactionaire en populistische politici. Hij was gehuwd met een klein, bazig ogend vrouwtje, dat hem drie kinderen had geschonken en het tegendeel was van de indruk die ze wekte. Ze was gedwee en langzaam, en vulde haar dagen met het huishouden en het zogen van haar jongste boorling, die er door de combinatie van haar productiviteit en zijn vraatzucht uitzag als een opzettelijk vetgemeste baby.
'Abel Bocoum, is het niet?' vroeg de Wegwijzer, zijn linkeroog tot een nauwe spleet knijpend.
Bocoum knikte en schudde de Wegwijzer de hand.
'Da's een tijdje geleden. Hoe gaat het er mee?'
'Zoals altijd,' loog Bocoum.
De Wegwijzer nodigde hem uit binnen te komen en meteen naar het torentje te trekken.
'Beneden zou je toch maar geďrriteerd geraken door het aanhoudende gesabbel van mijn jongste zoon,' fluisterde hij, 'en bovendien heeft mijn vrouw het niet zo begrepen op het gezelschap van een vreemde man wanneer ze de borst geeft.'
'Dat begrijp ik,' fluisterde Bocoum op zijn beurt, waarna hij de Wegwijzer volgde, de smalle ladder op die naar het torentje leidde.

 

feedback van andere lezers

  • Danvoieanne
    GRAAG GELEZEN
    koyaanisqatsi: dank u zeer
  • joplin
    ik zie het voor me
    knap geschreven
    xx
    (bedoel je buitengewon(d)e kennis van fauna en flora?)
    koyaanisqatsi: buitengewone... xxx
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .