writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (76)

door koyaanisqatsi

'Aanschouw Abel Bocoum: het oord des verderfs!'
Abel Bocoum keek de Wegwijzer met gefronste wenkbrauwen aan: het panorama van de stad bood weinig meer dan straten, gebouwen, parken en bomen. De Wegwijzer kreeg in de gaten dat Bocoum hem niet begreep, liep naar een kleine tafel, trok een lade open en haalde een antieke monoculaire verrekijker tevoorschijn.
'Dit kleinood heeft nog toebehoord aan een admiraal die de zeeën heeft overheerst,' zei hij terwijl hij met de verrekijker ritmisch in zijn linker handpalm begon te slaan. 'Het is onvoorstelbaar hoe ver je met dat ding kan kijken, en geloof me: het is niet altijd even fraai wat daar beneden gebeurt. Ik weet het: echt deftig is het niet om in de huizen te gluren, maar de stad kennen en verkennen is mijn taak, en dus ben ik wel verplicht om haar letterlijk van dichtbij onder de loep te nemen.'
De Wegwijzer borg de verrekijker weer op, schudde het hoofd en klakte met zijn tong.
'je houdt niet voor mogelijk, wat er tussen sommige muren wordt uitgespookt, Abel Bocoum. En daarom zeg ik: die plek daar beneden is een oord des verderfs. Hoog tijd dat iemand er eens met de grove borstel door gaat. Het schuim moet van onze stad geschept worden. Maar daarvoor kwam je niet, veronderstel ik.'
'Dat klopt,' beaamde Bocoum, die moeite had om zijn gebrek aan belangstelling voor het commentaar van de Wegwijzer te verbergen. 'Ik wil weten waar de Chirurg woont.'
'De Chirurg?'
Abel Bocoum knikte, de Wegwijzer trok grote ogen; het was duidelijk dat de wens van zijn bezoeker hem verraste.
'Je bent toch niet ziek?' vroeg hij op een achterdochtig toontje, alsof hij vreesde zo meteen door Bocoum besmet te worden.
'Helemaal niet,' antwoordde Bocoum. 'Het is voor een kennis van me.'
'Neem me niet kwalijk,' bromde de Wegwijzer, 'maar dat lijkt wel een antwoord van iemand die een smerige ziekte heeft opgelopen…'
'Dat is zeker niet het geval!' reageerde Bocoum verbouwereerd.
De Wegwijzer deed een stap achteruit, stak zijn handen verontschuldigend uit en zei: 'Het lijkt daar op, bedoelde ik maar, want natuurlijk weet ik wel dat dat in dit geval niet zo is. Je staat bekend als één van de fatsoenlijkste mensen van de stad, althans, van dat gedeelte van de stad waar maar weinig fatsoenlijks te vinden is. Maar ik dwaal af; de Chirurg dus…'
Abel Bocoum knikte opnieuw en blies ongeduldig door zijn neus.
De Wegwijzer krabde zich op het achterhoofd, tuitte zijn lippen, trok zijn mond scheef, zuchtte en zei: 'Dat is niet zo evident. De Chirurg moet toestemming geven om zijn adres bekend te maken. Ik zal hem dus eerst moeten contacteren, en dat loopt niet altijd van een leien dakje. Want daarvoor moet ik eerst toestemming vragen bij de Orde van Zelfverklaarde Geneesheren, en die zetelt pas opnieuw over drie maanden. Bovendien is het dan lang niet zeker dat ze meteen een beslissing nemen. Het kan best zijn dat ik moet wachten op hun volgende bijeenkomst om al dan niet groen licht te krijgen.'
'Maar, dat slaat toch nergens op,' gromde Bocoum. 'Tegen die tijd kan het al veel te laat zijn voor een ernstig zieke.'
De Wegwijzer sloot de ogen en haalde de schouders op.
'Veel zieken beginnen in wanhoop de hele stad af te dweilen, in de hoop er zo achter te komen waar de Chirurg woont. Of ze laten hun familie jacht op hem maken, wanneer ze er zelf niet toe in staat zijn. Maar inderdaad, zoals je zegt: niet zelden is het te laat.'
'Bestaat er dan geen noodprocedure?' wilde Bocoum weten.
'Zeker wel,' zei de Wegwijzer, 'maar die kost handenvol geld; zoveel geld dat niemand zich de procedure kan veroorloven.'
In dat geval ben ik eraan voor de moeite, dacht Bocoum, terwijl hij verloren naar de stad begon te staren, die hem nu een eindeloos kluwen van straten en woningen leek.
'Het spijt me,' zei de Wegwijzer, 'maar andere mogelijkheden zijn er niet…'
'In dat geval zit er niets anders op dan ook zelf op zoek te gaan,' zei Bocoum, 'want ik heb geen tijd te verliezen.'
'Ben je zeker dat alles in orde met je is?' vroeg de Wegwijzer, nu op een toon die eerder bezorgd klonk.
'Met mij wel ja,' antwoordde Bocoum, waarna hij tegen zichzelf vervolgde: 'Maar met die ellendige bruid niet.'

 

feedback van andere lezers

  • Danvoieanne
    Graag gelezen ....
    koyaanisqatsi: bedankt
  • joplin
    een voyeur en profiteur die Wegwijzer
    xx
    koyaanisqatsi: Beroepshalve, zullen we maar zeggen... :-)
    xx
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .