writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (77)

door koyaanisqatsi

Abel Bocoum wist zich geen raad met zijn ontgoocheling en wanhoop. Op eigen houtje de Chirurg vinden was als zoeken naar een naald in een hooiberg. De enige mogelijkheid die hij zag om zijn zoektocht toch maar ergens te beginnen, was alle personen afgaan die hij kende in de hoop dat iemand van hen wist waar deze heelmeester, die zich blijkbaar omgaf met een aura van onbereikbaarheid, zijn stek had. De wijken één voor één afstropen was immers onbegonnen werk, al sprak het vanzelf dat achterbuurten en sloppen de revue niet hoefden te passeren. Daar trof men alleen idealistische dokters aan, meestal afkomstig van ergens ver weg, die het na verloop van tijd om uiteenlopende redenen voor bekeken hielden en vervangen werden door gelijksoortige filantropen.
Hij begon met langs te gaan bij allerhande figuren die hij omwille van hun vreemde gewoonten of bizarre denkwijzen slechts sporadisch bezocht. Zoal gevreesd wisten de meeste van deze zonderlingen niet eens van het bestaan van de Chirurg af en de weinigen die dat toch deden, kenden hem net zoals hijzelf alleen maar van horen zeggen.
Maar verrassend snel kwam er toch iets uit de bus.
Een religieuze fanaat, die zichzelf de Baardaap noemde, wist te vertellen dat de Chirurg zonder enige poespas kon bezocht worden maar dat de Wegwijzer Bocoum hoogstwaarschijnlijk had willen behoeden voor stommiteiten.
'De Chirurg is immers helemaal geen wonderbaarlijk geneesheer,' benadrukte de Baardaap, 'maar een vulgaire kwakzalver. Alleen, had de Wegwijzer je dat recht voor de raap gezegd, dan had je hem mogelijk, zoals vele anderen, niet geloofd en toch aangedrongen om zijn adres te krijgen. Maar neem maar van mij aan dat de Chirurg nergens voor deugt. Een neef van mij heeft zich ooit door hem laten behandelen voor aambeien. De gevolgen van de tussenkomst door die oplichter ga ik je besparen.'
Met deze ontluistering was Bocoum meteen een illusie armer en het was een magere troost dat ze hem tijd en moeite bespaarde. Want nu was hij terug bij af en bleef hij opgezadeld met een opdracht waarvan het welslagen lang niet zeker was.
Moedeloos slenterde hij langs één van de grote lanen die als een speerpunt naar het hart van stad trokken tot hij besloot op een terras te gaan zitten om zich een opkikker toe te eigenen. Het etablissement dat hij daarvoor uitkoos werd gefrequenteerd door een publiek van bohemiens en kunstenaars, die zich graag de opposanten van de autoriteiten lieten noemen, en hun bewonderaars, ironisch genoeg veelal luitjes afkomstig uit de hogere burgerij die vanzelfsprekend dicht aansloot bij de machtigen van de natie.
Bocoum zette zich neer aan een tafeltje in een uithoek, waardoor hij een goed overzicht had over de passanten en het voorbijschuivende verkeer, en vroeg om een extra sterke koffie. De serveerster, een vrouw die er veel te afgeleefd uitzag voor haar leeftijd, leek zijn verzoek niet te begrijpen maar vroeg niet om een verduidelijking en slofte naar binnen om zijn bestelling te halen.
In afwachting van zijn opkikker begon Bocoum mijmerend de omgeving te observeren. Het viel hem op dat de meeste voorbijgangers die zich richting stadscentrum begaven gehaast waren, terwijl diegenen die zich in omgekeerde richting voortbewogen een zeker loomheid met zich meezeulden, alsof het kloppende hart van de stad een aanzienlijk deel van hun energie had opgezogen
'Ik heb u hier nog niet eerder gezien, klopt dat?' schudde een licht hese stem hem uit zijn gedachten.
Bocoum draaide zijn hoofd in de richting van de stem en zag aan een tafeltje even verderop een vrouw zitten die hem begroette met een glimlach.
'Dat klopt,' beaamde Bocoum terwijl hij een lichte hoofdbuiging maakte.
'Maar u bent toch een kunstenaar?'
'Zo zou u me wel kunnen noemen, ja,' antwoordde Bocoum.
De vrouw nipte van een glas rode wijn, verbreedde haar glimlach en zei: 'Ik zag het meteen. U hebt zich in sjofele kleding gestoken, omdat kledij u maar weinig zegt. Uw leven speelt zich immers grotendeels af in uw hoofd, zoals bij de meeste kunstenaars.'
Bocoum moest denken aan een beroemde schilder, die drie villa's en een kasteel bezat, en slechts nauwelijks betaalbare kleren aan zijn lijf verdroeg, en een al even beroemde diva die bekend stond voor haar buitensporige kleerkast en een waanzinnige verzameling schoenen. Maar zijn hoofd stond er niet naar om een discussie aan te gaan en dus gaf hij de vrouw met een instemmend knikte gelijk.
Zonder om Bocoums toestemming te vragen wipte de vrouw van haar stoel en voegde ze zich bij hem aan tafel. Ze was nonchalant gekleed maar ademde een duur parfum uit en had een trouwring om haar ringvinger die volgens Bocoum van onschatbare waarde was.
De serveerster bracht Bocoums koffie, een grote beker gitzwarte vloeistof, en vroeg of hij melk en suiker wenste.
'Zwart is goed,' zei Bocoum, waarna de serveerster het melkpotje en de suikerklontjes die ze bij had in de zak van haar schort liet vallen.
'Dit rondje is voor mij,' zei de vrouw tegen de serveerster, 'en breng nog maar een glaasje wijn.'
De serveerster slofte onbewogen terug naar binnen. De vrouw legde een ellenboog op tafel en zette haar kin de palm van haar hand.
'Mag ik uw naam weten?'
'Abel. Abel Bocoum,' antwoordde Bocoum.
'Ik ben Elkabet,' zei de vrouw, 'Elkabet; zonder meer.'
Natuurlijk stelde Bocoum zich de vraag waarom de vrouw maar één naam gaf, maar als zij om één andere reden mysterieus wou doen, was dat haar probleem.
'Aangenaam,' zei hij, waarna hij zijn beker optilde. 'En bedankt voor de koffie.'
'Da's graag gedaan,' lachte Elkabet. Ze nam haar wijnglas, tikte het tegen Bocoums beker en liet de resterende inhoud ervan met één grote slok in haar keel glijden.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    nu keert zijn lot?
    xx
    koyaanisqatsi: euh... xx
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 1 lid: pieter.