writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (84)

door koyaanisqatsi

De volgende dagen moest Abel Bocoum constant een zware mentale inspanning leveren om zijn hoop weldra verenigd te worden met de eierverkoopster de kop in te drukken en slechts uit te zien naar het in vervulling gaan van de verlangens van de bruid en haar moeder. Of waren het misschien alleen maar de verlangens van deze laatste? De afkeer waarmee de bruid hem in de smerige steeg in haar lichaam had toegelaten grensde aan het weerzinwekkende. De korte tijd -voor Bocoum een eeuwigheid- dat hun lichamen, verkrampt rechtopstaand, één waren geweest en ze hem met een moordende blik had aangekeken, had hij met de vrees geleefd ieder ogenblik in het gezicht te worden gespuugd. De enige reden dat dit niet was gebeurd meende hij te danken te hebben aan de aanwezigheid van de moeder, die als een schaamteloze voyeur annex waakhond in de nabijheid was gebleven.
Toen Bocoum klaar was, had de vrouw hem als een boodschappenjongen weggestuurd en haar dochter opgedragen op de smerige grond te gaan liggen en de benen op te trekken.
'Dat bevorderd de kans op bevruchting!' had ze georakeld, zo luid dat haar woorden in de steeg hadden nagegalmd en Bocoum als steekvliegen in de oren hadden geprikt.
Wegvluchtend van de vuiligheid waarin hij zich zowel letterlijk als figuurlijk had gewenteld, was Bocoum zich gaan afvragen of hij zich niet had vergist; dat hij de dag waarop hij de bruid en haar moeder tegen het lijf was gelopen niet moest beschouwen als de aanzet van een periode van tegenspoed en allerhande, op zijn zachtst uitgedrukt irritante verplichtingen, in plaats van als de cruciale positieve kentering in zijn beroepsleven, waarvan tot op heden niets in huis was gekomen.
Misschien moest hij zich er maar bij neerleggen niets meer van deze bedenkelijke connectie te mogen verwachten, op de beloofde beloning voor een succesvolle inseminatie na, die het karakter van de moeder indachtig, waarschijnlijk ook niet veel zou voorstellen.
Deze sombere gedachte vergrootte vanzelfsprekend zijn verlangen naar de eierverkoopster waardoor het nog zwaarder woog om de tijd zijn werk te laten doen.
Ondertussen was Imri weer opgedoken. Ze bleef erg vaag over haar doen en laten tijdens haar afwezigheid maar haar moeder drong ook niet aan omdat ze haar handen vol had met de Huzaar en zijn vrienden, die zich op alle mogelijke manieren te goed deden in het huis waar ze met open armen waren ontvangen.
Imri's moeders middelmatige tevredenheid over haar terugkeer sloeg trouwens algauw om in blinde woede aangezien haar dochter er, na enkele dagen uitzonderlijk veel thuis te hebben vertoefd, vandoor ging met de Huzaar, die zijn makkers in zijn kielzog meenam.
Heel even rees bij de Bocoum de vrees dat de onfortuinlijke vrouw zich weer tot hem zou wenden maar toen het bericht kwam dat haar echtgenoot vroegtijdig zou worden vrijgelaten haalde hij opgelucht adem. Gerustgesteld bracht hij Imri's moeder een beleefdheidsbezoek en om de zware ontgoocheling in haar dochter te temperen drukte hij haar op het hart dat het misschien maar beter zo was. Het besef dat haar man het bestaan van de Huzaar beslist niet in dank zou afnemen bleek in inderdaad een redelijke troost.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    ".. dat bevordert de kans op bevruchting" .. dat mag ik toch niet hopen in dit geval.

    koyaanisqatsi: voor Abel wel natuurlijk, dan is hij eindelijk van die ellende verlost.
  • joplin
    Abeltjes opportunisme kost hem zijn zielerust.
    xx
    koyaanisqatsi: Ach, hoe zou je zelf zijn, als het fortuin binnen je handbereik ligt? :-)
    xx
  • Wee
    Hij gaat lekker, maar niet heus ...
    x
    koyaanisqatsi: xx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .