writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (90)

door koyaanisqatsi

Vele jaren waren voorbijgegaan. Abel Bocoum was een stokoude man. Steeds minder vaak dacht hij terug aan die ene dag waarop zijn mooiste droom, van een heel ander gehalte dan dan zijn verlangen om het als lofzanger- dichter te maken, als een zeepbel uit elkaar was gespat. De dag waarop hij met de kracht van een jonge leeuw op de luisterrijkste bruidsstoet was toegestapt die hem ooit onder ogen was gekomen.
Het beeld dat als een mokerslag op hem was neergekomen werd bij iedere herinnering vager: de feestgangers die baan ruimden om de bruid toe te laten de aan haar geadresseerde lofzangen letterlijk tegemoet te lopen, en de bruid zelf, stralend als een fee, zich niet het minst bewust van het drama dat zich in Bocoums hart zou gaan voltrekken.
Zelfs nu leefde hij nog steeds in de sombere overtuiging dat ze hem niet eens had herkend. Hij, haar sporadische klant, die altijd respectvol op een afstand was gebleven en nooit enige dubbelzinnige toenadering tot haar had gezocht; de man van middelbare leeftijd, half verdoofd door een leven dat moeilijk doordeweeks kon worden genoemd, die zo naef was geweest in de overtuiging te verdrinken dat hij haar uitverkorene was.
De eierverkoopster huwde een vooraanstaand man, een om zijn onkreukbaarheid bekend staand magistraat die het tot opperrechter bracht. Ze zou hem vier gezonde kinderen schenken en als Bocoum de verhalen mocht geloven, had deze lichamelijk niet te onderschatten schenking haar schoonheid niet het minst aangetast. Ook op latere leeftijd bleef ze alom geprezen voor zowel haar fysieke aantrekkelijkheid als de bescheiden manier waarop ze door het leven stapte. Maar Bocoum zou haar nooit meer te zien krijgen en zo was het maar goed ook.
Heel wat mensen uit zijn omgeving waren ondertussen niet meer in leven.
De Grootmogol was de eerste die afscheid van de wereld had genomen. Een goed jaar na het huwelijk van de eierverkoopster stierf hij, vredig in zijn slaap naast een zoveelste echtgenote: een piepjong plattelandsmeisje dat de schok van wakker te worden naast een lijk nooit zou verteren. De rest van haar leven bleef ze iedere nacht achtervolgd door nachtmerries waarin een zwaarlijvige geest griezelige taferelen boetseerde.
Ook de Regelaar was niet meer. Enkele jaren geleden was hij na een zoveelste machtsoverdracht op beschuldiging van corruptie door de autoriteiten opgepakt. Omdat hij te veel wist en heel wat hoogwaardigheidsbekleders vele potjes liever gedekt hielden, was hij echter binnen de kortste keren weer op vrije voeten. Enkele weken later, nadat hij opnieuw aan de slag was gegaan alsof er nooit wat aan de hand was geweest, werd hij tijdens een wandeling in de stad onwel en moest hij naar het ziekenhuis worden gevoerd. Daar kon men niets abnormaals vaststellen maar enkele uren later was hij wel overleden. De geruchten dat de autoriteiten hem door middel van vergiftiging uit de weg hadden geruimd werden nooit ontkracht noch bevestigd.
Van de Wegwijzer had Abel Bocoum nooit meer wat gehoord. Misschien leefde hij nog, misschien niet.
De Chirurg, die zijn ambitie om Minister te worden nooit had waargemaakt, kwam weinig zachtaardig aan zijn einde. Hij was gaan rondtrekken met een circus waar hij als acrobaat aan de kost kwam. Tot hij zich op zekere dag tijdens de training aan de trapeze mispakte en te pletter sloeg. Zelfingenomen als hij was, had hij verzuimd het vangnet op te stellen.
Nestor Combin, de man die Abel Bocoum bijna van zijn woonst had beroofd, was niet lang nadat Bocoum hem in het nachtleven was tegengekomen, gewelddadig aan zijn eind gekomen. Welingelichte bronnen meldden dat hij werd vermoord door een man die door een tussenkomst van de voormalige de Minister van Huisvesting zowel have en goed als zijn vrouw was kwijtgespeeld.
Imri's moeder was gestorven aan een verwaarloosde venerische ziekte, haar vader kwam om tijdens een mislukte bankoverval. Imri zelf was al jaren spoorloos.
Ook de man met het strijkijzer was gestorven; eenvoudigweg omdat hij tot op de draad versleten was.
Bocoums kartonnen doos stond ondertussen op instorten. Al enkele jaren was hij niet meer in staat ze te herstellen en het ontbeerde hem de financile middelen om het door iemand anders te laten doen. Zijn inkomsten gingen er trouwens gestaag op achteruit. Door de ouderdom beroofd van zijn zangstem en de kracht om op zoek te gaan naar bruidsstoeten, overleefde hij al geruime tijd door zich als toiletman aan te dienen op tal van evenementen. Vaak werd hij vanwege zijn hoge leeftijd wandelen gestuurd en als hij dan toch al eens, meestal uit medeleven, de toiletten mocht schoon houden, profiteerden talrijke gebruikers gratis van zijn diensten omdat hij te zwak om zijn centen op te eisen.
Bocoum wist dat ook zijn tijd stilaan gekomen was en lag er niet wakker van. Hij was moe en verstoken van ieder verlangen. Als hij niet naar n of ander evenement strompelde in de hoop wat te kunnen verdienen, zat hij voor zijn kartonnen doos of lag binnen op zijn brits, meestal te mijmeren, soms te slapen. Het enige dat in feite nog hetzelfde was als vroeger was zijn net zo onvermoeibare als kinderlijke overtuiging waarmee hij tegenover de achtereenvolgende generaties kinderen uit de omgeving beweerde dat de houten kist waarin hij zijn schamele bezittingen bewaarde ooit had toebehoord aan een beruchte kaper. De verwondering die bij het aanhoren van deze fabel uit de fonkelende ogen van de kinderen begon te stralen, was zowat het enige dat hem nog in staat plezier in zijn bestaan te hebben
EINDE

 

feedback van andere lezers

  • GoNo2
    Dank u wel!
    koyaanisqatsi: wederzijdse dank!
  • greta
    Kippevel nu bij dit laatste deel.
    Dank voor je verhalen, buigingkje.
    x


    koyaanisqatsi: (auteur buigt)
  • joplin
    Het was prachtig
    Bedankt voor dit mooie verhaal vol menselijkheid en humor doordachte personages van alle slag en zo vlot geschreven!
    "Abel Bocoums lotgevallen in Het Bestaan in al zijn Eenvoud" vergeet ik nooit meer. Xxxxxx

    koyaanisqatsi: Dit compliment (vergeet ik) ook niet.
    xxx
  • Danvoieanne
    Heel fijn je verhaal te mogen lezen...
    koyaanisqatsi: Blij tevreden lezers te hebben. Hartelijk dank.
  • Wee
    Een prachtig verhaal met een echt Koyaanisqatsi-einde.
    Triest, rakend, en kei-goed geschreven. Tp!
    x
    koyaanisqatsi: (buigt) (blozend) xxx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .