writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (9)

door koyaanisqatsi

De volgende ochtend galoppeerde de koerier van het kasteel weg alsof de duivel hem op de hielen zat. De Comtesse had op de binnenkoer afscheid van hem genomen, Nazir, die het paard van de jongeman uit de stallen had gehaald, begreep maar al te goed wat dit betekende -zijn meesteres nam nooit van iemand afscheid in de buitenlucht.
Aan de ontbijttafel had de spannende stilte geheerst die zich onvermijdelijk tussen de bewaarders van een geheim worstelt. Iedere keer als er een bediende verscheen probeerde de Comtesse een gesprek aan te knopen maar door de korte antwoorden van de koerier was dit telkens weer op een uitgerekt stilzwijgen uitgedraaid.
De nacht kwam niet meer ter sprake. Alsof hij er nooit was geweest. Op sommige ogenblikken beeldde de Comtesse zich zelfs in dat ze alles had gedroomd. Maar dan werd ze weer de stijfheid van haar dijen gewaar en wist ze wel beter.
De koerier leek op bepaalde momenten dan weer getormenteerd; alsof hij zich de vraag stelde of hij nu al dan niet een misdaad had begaan. Maar dan werd zijn gelaat weer ontspannen en kreeg het, ondanks zijn pokdalige natuur, een jongensachtige schoonheid.
De Comtesse schonk hem een kruik van haar beste wijn, een stuk zeep afkomstig uit PerziŽ en een sjaal van Texelse wol. Zelf moest ze het stellen met een handkus.
Bij hun afscheid had ze op het punt gestaan om te vragen of ze hem nog zou terugzien. Maar ondanks zijn verklaring dat hij viel voor het type vrouw dat zij was, had ze gevreesd zich daarmee zowel belachelijk als meelijwekkend te maken. En dus had ze haar woorden ingeslikt.
Toen hij vertrokken was leek het alsof hij een leegte in het kasteel had achtergelaten. Er mochten dan nog bedienden en knechten rondlopen, voor het eerst sinds lang werd de Comtesse zich bewust van haar eenzaamheid. Ze trok zich terug op haar kamer waar ze tot haar ontsteltenis merkte dat er her en der vlekken op de lakens zaten die de kamenierster tijdens het maken van haar ochtendtoilet onmogelijk konden ontgaan zijn.
Gelaten het onomkeerbare aanvaardend trok ze haar kleren uit om opnieuw onder de dekens te kruipen. Ze begon zichzelf wat te betasten, zowel boven- als onderaan, maar de aanrakingen door een ander lagen nog te vers in het geheugen om iets als genot gewaar te worden. En dus draaide ze zich op haar zij, dook dieper onder de lakens en probeerde opnieuw te slaap te vatten.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Helaas was er toen nog geen sms-je mogelijk zoals "ik mis je nu al".

    koyaanisqatsi: gelukkig maar...
  • Danvoieanne
    gglezen...
    koyaanisqatsi: bedankt alweer ;-)
  • joplin
    ze zou nu toch zingend door het kasteel moeten dansen!
    xx
    koyaanisqatsi: ligt niet in haar aard, vrees ik. xx
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .