writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (16)

door Koyaanisqatsi

Nog in hetzelfde jaar dat Frederique Soler in dienst kwam bij de Comtesse stierf Markies de Sade. Het nieuws bereikte het kasteel op zestien december, precies twee weken na zijn overlijden en het viel moeilijk in te schatten hoe zwaar de Comtesse eraan tilde. Ze verkeerde immers al in een sombere stemming die gestaag verergerde doordat de kleine Daniel zodanig verzot was op zijn gouvernante dat hij zijn moeder steeds meer als een in de weg lopende grootmoeder ging beschouwen. De kleine jongen was niet weg te slaan van Frederique Soler en had het na enkele dagen van volstrekt onhandelbaar gedrag zelfs klaar gekregen bij haar op de kamer te mogen slapen.
Dit alles bracht de gouvernante natuurlijk in een ongemakkelijke positie. Ongenoegen laten blijken, kon geïnterpreteerd worden alsof ze de overdreven gehechtheid van het kind als een blok aan haar been beschouwde, het omgekeerde kon getuigen van gebrek aan respect voor de moeder, die duidelijk leed onder de toestand.
Frederique Soler wist echter precies het midden te houden. Meestal in het bijzijn van de Comtesse, liet ze Daniel met welgekozen bewoordingen verstaan wie zijn moeder was, en wanneer hij weer eens letterlijk aan haar rokken hing deed ze er alles aan om te verbergen dat hij haar de keel uithing.
Maar, hoezeer ze deze houding ook waardeerde, het verhinderde niet dat de Comtesse meer en meer gekweld werd door begrijpelijke jaloezie en toenemende complexen. Soms dacht ze terug aan Marie Eustace, de vrouw waarin ze zoveel overeenkomsten met zichzelf had gezien, en het feit dat ze het mens had vergeleken met een heks. Het was geen wonder dat haar zoontje het gezelschap van een schoonheid verkoos boven de aanwezigheid van een verlepte moeder, die hem ter wereld had gebracht op een tijdstip dat ze rijp was om grootmoeder te worden.
Ze dacht ook met pijn in het hart aan de periode waarin ze verplicht was geweest Daniel over te laten aan een min omdat haar eigen borsten minder vocht produceerden dan de uitgedroogde pruimen waar ze op leken. Daar was het al fout gelopen natuurlijk, want niets bond een kind meer aan zijn moeder dan het tot zich nemen van voedsel afkomstig uit haar lichaam.
De magere troost dat ze gezien haar lichamelijke conditie niet in staat was de jongen alleen groot te brengen, veranderde langzaam maar zeker in een reeks zelfverwijten waarvan het extreemste wel de vervloeking was van haar moment van zwakte waarin ze zich met volle overgave had overgegeven aan haar minnaar van één nacht. Had ze zich toen verzet tegen zijn reeds ontoelaatbaar vergevorderde avances dan zou ze nu niet met deze deprimerende gevoelens zitten opgescheept. Maar aan de andere kant volstond het al om die bewuste nacht in gedachten te herbeleven om een siddering van verlangen door haar bekken te voelen.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    dringend naar een psychiater met de comtesse!
    xx


    Koyaanisqatsi: Te laat, vrees ik...
  • Danvoieanne
    wat een verhaal!
    Koyaanisqatsi: en dan nog geschreven door een Aap... :-)
  • greta
    Gedane zaken nemen geen keer. Die nacht was vol passie, maar is voorbij. Ze heeft ervan genoten neem ik aan.
    Een sidderend bekken... nounou.
    Koyaanisqatsi: Tja, als je al zo lang op je honger zit...
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .