writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (18)

door koyaanisqatsi

Op een stralende zomerdag van hetzelfde jaar des Heren 1815 raapte de Comtesse haar beperkte krachten bijeen om een picknick te organiseren. Hoe bescheiden de opzet ook was, het was de eerste keer sinds jaren dat er op het kasteel iets moest worden voorbereid dat een feestelijk karakter had, waardoor de in slaap gewiegde bedienden met een schok werden wakker geschud. De vlijt waarmee manden en kruiken werden gevuld was dan ook overijverig terwijl het speculeren over wie de eer zou te beurt vallen het picknickende gezelschap te begeleiden bijna lachwekkende proporties aannam.
Uiteindelijk stapten de Comtesse, Daniel, Frederique Soler en de kamenierster in een open koets, bestuurd door Nazir, terwijl een beperkt gevolg van een knecht, de hoofdmeid en twee keukenhulpjes hen in een oude huifkar achterna kwam.
De plaats waar de picknick gehouden werd, was gekozen door de Comtesse. Het was een grote open plek, nabij een kleine brug over een riviertje van weinig betekenis, aan de zuidkant begrensd door dichtbegroeid bos en voor de rest omgeven met mais- en korenvelden. De Comtesse herinnerde zich de plek uit haar kinderjaren toen haar ouders regelmatig picknicks hielden met kennissen uit de wijde omgeving. Het waren de jaren voor de Revolutie, toen de adel zich nog geen zorgen maakte over de op til zijnde omwentelingen en dus was de sfeer meestal ongedwongen, om niet te zeggen amusant.
Zoals te verwachten eiste de kleine Daniel algauw alle aandacht van zijn gouvernante op. Ze moest hem vangen, werd zelf door hem achternagezeten, speelde balspelletjes met hem en hielp met het plukken van onkruid en bloemen.
De kamenierster maakte van de gelegenheid gebruik haar retraite aan te kondigen. De Comtesse aanhoorde het nieuws met een mengeling van spijt en ongenoegen want ze had weinig zin om een opvolgster te zoeken.
'Mevrouw Soler kan mijn taken toch overnemen,' stelde de kamenierster, aangeslagen door de reactie van haar meesteres, voor.
Maar de Comtesse wilde niets van het voorstel weten.
'Frederique heeft haar handen al vol met Daniel, en dat zal er de volgende jaren niet op verminderen,' gromde ze. 'Nee, dat is geen oplossing.'
Het verbaasde de kamenierster dat de Comtesse de gouvernante bij haar voornaam noemde. Normaal kwam er in het gezelschap van derden nooit een voornaam van een personeelslid over haar lippen, tenzij op gebiedende wijze. Ze besefte dan ook dat de jonge gouvernante er binnen een extreem korte tijd in geslaagd was zich ten aanzien van de Comtesse op een hogere trede dan zijzelf te hijsen, hetgeen haar letterlijk een pijnlijke steek in het hart bezorgde. De Comtesse merkte de grimas die daarmee gepaard ging op, vroeg de kamenierster wat er scheelde waarop deze zich ervan af maakte door naar haar reuma te verwijzen.
'En dan wil je nog in een koud en vochtig klooster gaan zitten,' reageerde de Comtesse schamper.
Waarop de kamenierster, gestimuleerd door hetgeen ze zopas te weten was gekomen, reageerde met een niets aan twijfel overlatende, krachtige hoofdknik.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Ze wordt steeds menselijker.
    Je blijft boeien!
    x
    koyaanisqatsi: xx
  • joplin
    we blijven in beweging
    de Comtesse krijgt nooit rust
    xx
    koyaanisqatsi: Ze hoeft al heel haar leven niet werken, zullen we maar zeggen.
    xx
  • greta
    Wrijving tussen vrouwen. Dat gaat gevaarlijk worden.


    koyaanisqatsi: onweer?
  • Danvoieanne
    gglezen weer....
    koyaanisqatsi: Dank, als steeds. ;-)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 1 lid: Koyaanisqatsi.