writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (38)

door Koyaanisqatsi

De enige schaduwvlek op het huwelijk van Nazir en Aurelie was hun kinderloosheid. En hoewel dit enigszins gecompenseerd werd door zich over Daniel te ontfermen als over een zoon, bleef het een pijnlijke kwestie waar de voor de rest vrij gelukkige echtelieden mee bleven worstelen.
Voor de rest verliep het eerste jaar na het overlijden van de Comtesse vrijwel rimpelloos, op één zaak na, en dat was de grenzeloze adoratie van de pleegzoon voor zijn pleegmoeder.
Daniel was ondertussen tien jaar oud en kreeg het steeds moeilijker Nazir naast de zijde van Aurelie te verdragen. Wat moest die oude man met zijn "moeder", die weliswaar geen schoonheid was zoals Frederique Soler, maar niettemin meer dan voldoende sensualiteit uitstraalde om zelfs het hoofd van een vroegrijpe snotneus op hol te brengen?
De knaap begon steeds meer gefascineerd te geraken door haar vrouwelijke vormen van en waagde het op een dag haar stiekem gade te slaan terwijl ze een bad nam. Toen ze zich op een bepaald ogenblik oprichtte om zich af te spoelen en zowat al haar geheimen prijsgaf, overkwam de jonge Daniel iets wat hem bijna een hartstilstand bezorgde.
Zijn lid joeg een zodanig felle tinteling door zijn lichaam dat zijn benen begonnen te trillen en een oogwenk later werd hij gewaar dat hij in zijn broek had geplast. In paniek vluchtte hij naar zijn kamer, waar hem een tweede schok te wachten stond toen hij in zeven haasten zijn broek afstroopte. Want zijn plas was geen plas zoals hij had verwacht, maar bestond uit een vreemd geurende, witte smurrie die zich niet zomaar uit zijn kleren liet verwijderen.
Een ramp was hiermee nog niet voltrokken, dacht Daniel, die een manier begon te bedenken om zijn bevlekte kleren te doen verdwijnen, maar even later gebeurde dit wel toen Thérèse, de twaalfjarige dochter van de kokkin, in de deuropening van zijn kamer verscheen.
'Ik heb alles gezien, gluiperd, en als je me niet geeft wat ik je vraag, ga ik het meneer Nazir en mevrouw Aurelie vertellen.'
Daniel begon te daveren over zijn hele lichaam en voelde zijn hoofd alsmaar feller gloeien. Godzijdank had hij al weer een schone broek aangetrokken en zijn besmeurde tot een bol gerold, want anders was zijn schaamte ronduit ondraaglijk geweest.
'Wie… Wie heeft jou toestemming gegeven om naar mijn kamer te komen?'
Er klonk niet de minste overtuiging in zijn stem, omdat Thérèse, net zoals de meeste andere kinderen die op het kasteel verbleven, meer dan eens zijn kamer betrad zonder dat hij daar op reageerde.
'Ik wil vijf franc van je,' antwoordde het meisje echter, 'of ik ga het vertellen. Kleine viespeuk.'
'Vijf franc!? En waar zou ik die moeten halen?!'
'Mijn probleem niet. Jij leeft tussen diegenen die het geld bewaren, dus zo moeilijk zal het wel niet zijn om eraan te geraken.'
'En… En als ik betrapt word?'
Thérèse haalde de schoudersop, trok een muizensnuit, wierp hem een handkus toe, knipoogde en huppelde uit zicht.
Nu het meisje weg was, begon Daniel van de emoties te bekomen. De dochter van de kokkin had hem altijd onverschillig gelaten, maar nu borrelde er een diepe weerzin voor haar in hem op. Hoe had hij zich, als toekomstige Comte, zo kunnen laten overdonderen door dat ordinaire schepsel? Waarom had hij haar niet bij de haren gegraaid, zoals hij per toeval haar vader, de stalknecht, een keer bij haar moeder had zien doen, en haar een paar klinkende oorvegen gegeven, zodat ze besefte waar haar plaats was; of gewoon gezegd dat ze kon oprotten?
Hij begreep het niet echt, hoewel het antwoord eenvoudig was: hij zou het besterven als Aurelie achter zijn gegluur moest komen, en wel niet zozeer omdat ze het hem ongetwijfeld niet in dank zou afnemen, maar vooral omdat hij niet van plan was het bij die ene keer te laten. Zeker niet na de waanzinnige reactie van zijn piemel, die hem zowel lichamelijk als geestelijk volkomen overrompeld had

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    ocharme, dat belooft
    xx
    Koyaanisqatsi: inderdaad (héhé) xx
  • Wee
    Wat laat je die jongen lijden!
    x
    Koyaanisqatsi: zo lijden jongetjes wel vaker... :-)

    x
  • audas
    Ik mis ongetwijfeld een stukje voorgeschiedenis, maar ik kan alvast kwijt dat je schrijfstijl me danig wist te boeien. De woordkeuze is gevarieerd en de zinnen mooi uitgebalanceerd.

    Kleine suggestie:

    'bleef het EEN pijnlijke kwestie waar de voor de rest vrij gelukkige echtelieden MEE bleven worstelen.
    Koyaanisqatsi: Dank alvast! ;-)
  • greta
    Ontluikend jongenslichaam, mooi neergezet hier.
    Koyaanisqatsi: ;-) x
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 11

Uitstekend: 5 stem(men), 83%
Goed: 1 stem(men), 17%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 6 stem(men)
Er zijn 10 bezoekers online, waarvan 0 leden: .