writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (45)

door koyaanisqatsi

'Vanaf nu bezorg je me iedere zondag vijf franc,' zei Thérèse, terwijl ze de door Daniel toegeschoven muntstukken van tafel griste.
De brutale eis verraste Daniel niet het minst. Het afgelopen etmaal was het tot hem doorgedrongen dat het meisje hem totaal in haar macht had. Hij was overgeleverd aan haar willekeur en had het alleen aan zijn, door zijn leeftijd beperkte verbeeldingsvermogen te danken niet verlamd te worden door de angst dat het nog veel erger kon worden.
Iedere zondag vijf franc? Zou Aurelie het merken? Het kistje was altijd goed gevuld maar hij had er geen idee van welk bedrag het bevatte en het ontbrak hem zowel aan geduld als moed om daar achter te komen. Wanneer hij geld had weggegrist kon hij de kamer niet snel genoeg weer uit zijn en geen haar op zijn hoofd dacht eraan enig risico te nemen door de muntstukken te gaan tellen. Het ergste wat hem kon overkomen was op heterdaad betrapt te worden door Aurelie. Dat zou haar hart breken, waarna het zijne zou verpulveren.
'Wacht, je moet nog niet weggaan,' snauwde Thérèse toen Daniel aanstalten maakte naar zijn kamer te gaan. 'Je moet nog iets voor me doen.'
'Wat dan?'
Thérèse kon het plezier niet verbergen dat Daniels gelaten klinkende reactie haar schonk. Ze kwam op hem toegestapt, tilde haar rok op en zei: 'Ik wil dat je aan mijn dingetje likt.'
Daniel fronste zijn wenkbrauwen, tuitte zijn mond en keek haar aan alsof hij haar niet begrepen had.
'Je hebt goed gehoord: op je knieën, en aan m'n dingetje likken.'
Niet de vernedering maar het verraad tegenover Aurelie sneed Daniel doormidden. Had zijn oogappel dit bizarre verzoek gedaan, dan zou hij geen seconde geaarzeld hebben. Integendeel, hij zou zich vereerd hebben gevoeld, als een heilige die de sleutels van de hemelpoorten in bewaring kreeg, en zich met grenzeloze overgave en bewonderenswaardig plichtsbewustzijn van zijn taak hebben gekweten.
Hij wierp een blik op Thérèse's ontblote kruis en huiverde van de harige driehoek waaronder een geheim verborgen lag dat hij met liefde had willen ontdekken.
'Komt er nog wat van, snulletje? Of zal ik me naar mevrouw Aurelie begeven.'
Met schaamrood op de wangen knielde Daniel neer. Toen hij het zogenaamde dingetje te zien kreeg leek het alsof hij een emmer ijskoud water over zich heen kreeg. Het was uitgesloten dat zijn koningin op die plek net zo'n angstaanjagende lapjes vlees had hangen! Hij keek Thérèse met een blik van walging aan, die nog toenam door de sjagrijnige grimas die ze trok.
'Laat me het niet opnieuw zeggen, sukkelaar. Lik!'
Daniel sloeg de ogen neer, boog zich lichtjes voorover en duwde zijn tong tegen het rozige vlees van Thérèse's schaamlippen. Een weeë geur drong zijn neusgaten binnen en deed hem bijna kokhalzen.
'Ik voel niks, schijterd.'
Omdat hij begon te huiveren van zodra hij over het vlees begon de likken, werd hij niets gewaar van de siddering die als een vuur doorheen Thérèse's lichaam liep. Die siddering was trouwens van korte duur en had niets te maken met ervaren genot, maar alles met de nakende voltrekking van haar wraak. Terwijl Daniel al het mogelijke deed om het contact tussen zijn tong en haar schede zo oppervlakkig mogelijk te houden, wachtte Thérèse geduldig het juiste ogenblik af. Toen de druk te groot werd omklemde ze met al haar macht zijn hoofd en perste ze haar blaas met volle kracht leeg. Daniel besefte niet meteen wat er gebeurde en toen het tot hem doordrong was het al te laat. De urine had zich al voor een deel een weg gebaand in zijn mond, terwijl het restant over zijn gezicht sproeide. Hij rukte zich als een waanzinnige los, sprong overeind en hapte naar adem, waardoor de smerige smaak van de urine zich nog dieper in zijn keel zoog. In shock slaagde hij er niet eens in te spugen terwijl Thérèse hem, krijsend als een heks, uitlachte.
'Zottin!' riep hij haar toe, maar zijn stem was zo zwak dat ze niet eens haar hoongelach overstemde.
Hij begon ongecontroleerd zijn mond af te vegen maar omdat zijn handen daar alleen maar nat van werden had hij het gevoel met de seconde smeriger te worden. Hij wilde Thérèse aanvliegen, maar die was zo verstandig geweest een stap achteruit te doen, zodat ze iedere aanval van de anderhalve kop kleinere jongen probleemloos kon pareren, en hield bovendien een zodanig hatelijke blik op hem gericht dat ze vastberaden leek hem de kop in te slaan van zodra hij het waagde een vinger naar haar uit te steken.
Haar aanvliegen en haar verdiende loon geven was trouwens niet hetgeen waar Daniel het meest naar verlangde. Want het enige waar hij echt nood aan had op dit vreselijke ogenblik, was om in de armen van Aurelie getroost te worden.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Wat een gore smerige streek!
    Kom op, Daniel, sla terug!
    x
    koyaanisqatsi: Aanzetten tot geweld is strafbaar, mevrouw... !!!
    ;-) xx
  • greta
    Oh wat walgelijk. Chanteren met geld is nog daarantoe, maar dit ... brrr.

    Je vezint het weer kostelijk K.
    koyaanisqatsi: Er zijn nu eenmaal stoute mensen in de wereld.... :-(
  • joplin
    xx
    Wat een serpent!
    koyaanisqatsi: oei, dat noemen ze een serieus inhaalmanoeuver... xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 5 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .