writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (54)

door koyaanisqatsi

Halfweg de trap naar de inkomhal hield Daniel met een pijnscheut in zijn borst zijn pas in. Beneden stonden Nazir, Aurelie, enkele stalknechten en drie meiden. Ze omringden twee boeren, althans dat maakte Daniel op uit de klederdracht van de mannen en de geur van mest die ze het kasteel hadden binnengesmokkeld. Voor hun voeten lag iets op de grond dat op een stuk bont leek maar wat net zo goed een vieze lor kon zijn.
'Meneer Nazir, geloof ons: we zijn niet gek, we spreken de waarheid,' zei de boer die beduidend ouder leek dan zijn kompaan.
'Wat scheelt er?' vroeg Daniel terwijl hij de laatste treden van de trap met een kleine, ongewilde sprong oversloeg.
Iedereen richtte zijn blik op de jongen, die bleek zag en zich van de zenuwen nauwelijks staande kon houden. De stalknechten, de meiden en de boeren maakten een respectvolle buiging, Nazir en Aurelie keken hem aan alsof ze hem de scène waarin hij terechtkwam hadden willen besparen.
Toen hij dicht genoeg genaderd was zag hij dat hetgeen er voor de boeren lag geen stuk bont of vieze lor was maar een beest dat hij nog nooit eerder had gezien. Het leek zo groot als een kat maar had een staart als een rat en een grijze vacht waar lange witte haren doorheen staken. Zijn spitse witte kop had iets van een knaagdier maar ook van een vos, al waren de zwarte kale oren met deze laatste vergelijking in tegenspraak.
'Wat is dat?' vroeg Daniel na een korte stilte, omdat niemand bereid leek zijn mond open te trekken.
Nazir haalde de schouders op en trok een pruillip, waardoor hij er plots onnozel uitzag.
'Geen flauw idee,' mompelde de mammeluk.
'Rond het middaguur troffen we tientallen van deze beesten aan op onze weiden, Meester Daniel,' zei de boer. 'Allemaal zo dood als deze. Ze lagen her en der verspreid, leken wel uitgestrooid door een reusachtige hand. We wisten niet wat te doen. Niemand van ons heeft al ooit zo'n beest gezien. Uiteindelijk besloten we in de stallen een kar te halen om de kadavers op te laden en aan de rand van het bos te begraven. Maar toen we terugkwamen waren ze allemaal verdwenen. Op deze ene na.'
'Een vreselijk mormel, in ieder geval,' liet Aurelie zich ontvallen, terwijl ze een hand voor haar hals hield, alsof ze vreesde dat het beest haar alsnog naar de keel zou vliegen.
'Het lijkt wel een kruising van een vos en een rat,' zei de jonger ogende boer, alsof hij Daniels gedachten had gelezen.
Nazir fronste de wenkbrauwen en zei: 'Wat het precies is, is momenteel van secundair belang. Hoe een hoop kadavers in rook opgaat baart mij meer zorgen. Is het niet mogelijk dat iemand jullie te vlug af is geweest? Misschien heeft de vacht van dit dier wel een zekere waarde…'
De oudere boer schudde het hoofd.
'Zelfs als dat zo was, meneer Nazir, op zo'n korte tijd al die dode beesten wegruimen…En waarom? Nee. Onmogelijk. Zelfs de buizerds die op zoek naar veldmuizen boven de weiden cirkelen, zijn niet tot zo'n heksentoer in staat.'
Het was overduidelijk dat de boeren in paniek waren. De Verlichting mocht dan wel een aardverschuiving in het collectieve denken hebben teweeggebracht, het bijgeloof was er alles behalve door uitgeroeid, zeker op het platteland waar men gewoontegetrouw achterop hinkte als het ontwikkeling aankwam.
Het leed ook geen twijfel dat iedereen een geruststellende verklaring van Nazir verwachtte maar ditmaal moest de mammeluk ieder antwoord schuldig blijven. Verveeld door zijn tekortschieten begon hij heen en weer te lopen terwijl de overige afwezigen plompverloren afwachtten. Had iemand van hen ooit in de buurt van Napoleon op het slagveld vertoefd, dan zou deze beslist de overeenkomsten hebben gezien tussen de begrijpelijke nervositeit van de krijgsheer en de houding van de man die ondertussen door zowat het hele landgoed aanzien werd als een patriarch waarop men ten allen tijde kon rekenen.
Uiteindelijk beval Nazir één van de knechten het kadaver in een zak te stoppen en verzocht hij iedereen opnieuw aan de slag te gaan. De boeren beloofde hij zo snel mogelijk op zijn minst te kunnen zeggen met wat voor beest ze te maken hadden en alles in het werk te stellen om een verklaring voor de mysterieuze verdwijningen te vinden. Aurelie nam Daniel opnieuw mee naar boven en drukte hem tegen zich aan, wat bij de jongen een razende ontgoocheling opwekte omdat Nazir steeds op de wereld rondliep. Wat de geheimzinnige beesten betrof, die konden hem gestolen worden.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Toen ook al genetisch gemanipuleerde dieren?

    koyaanisqatsi: U leest te veel boekjes, mevrouw... ;-) x
  • Wee
    Hm ... bizar!
    Ik geloof hier ook wel wat bij!
    x
    koyaanisqatsi: We zullen zien... Of net niet... :-p

    xx
  • joplin
    xx
    koyaanisqatsi: xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 4 stem(men), 80%
Goed: 1 stem(men), 20%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .