writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (58)

door koyaanisqatsi

Mehmed begreep dat Nazir maar beter wat adempauze gegund werd door op een ander onderwerp over te stappen. Hij bracht het gesprek terug bij de opossum en vertelde Nazir alles wat hij over het vreemde beest afwist.
'Het dode dier dat je hebt meegebracht is een Didelphis virginiana, beter bekend als de Viginiaanse opossum, het enige inheemse buideldier uit Noord-Amerika. Tijdens mijn verblijf in de Verenigde Staten heb ik er maar één keer eentje gezien, toen we onderweg waren naar Quebec. Onze gids, een Huron, wist ons te vertellen dat opossums overdag maar zelden tevoorschijn komen aangezien het nachtdieren zijn. Hij leerde ons ook dat ze een heel bijzondere verdedigingstactiek hebben. Ze gaan namelijk op hun zij liggen, sluiten de ogen en laten hun tong uit hun bek hangen, waardoor ze de indruk wekken dood te zijn. Dit spelletje kunnen ze enkele uren aanhouden en dient in hoofdzaak om roofdieren, die instinctief meestal van dode dieren afblijven, te misleiden.'
'Dat verklaart die mysterieuze verdwijningen dus,' merkte Nazir op.
Mehmed knikte. 'Zeer waarschijnlijk, maar het verklaart natuurlijk niet hoe ze bij jullie zijn terechtgekomen en zich in zulke grote getallen bij mekaar dood hielden.'
'Het kan niet anders dan dat ze met schepen zijn meegekomen.'
'Dat spreekt vanzelf. Er zijn al heel wat beesten ongewild op die van manier van het ene continent naar het andere verhuisd, maar hun grote aantal, waar je het over had, blijft voor mij een raadsel. Of zouden die boeren overdreven hebben?'
'Dat denk ik niet,' zuchtte Nazir, 'die mensen waren behoorlijk van de kaart, wat natuurlijk hun beoordelingsvermogen kan vertroebeld hebben, maar of het er nu twintig of honderd waren…'
Mehmed verzonk in gedachten. Hij wilde zijn vriend verder helpen het geheim van de opossums tot ontraadselen, zodat hij alvast van zijn minst belangrijke kopzorg verlost was voor hij naar huis terugkeerde
'Misschien ken ik wel iemand die ons wijzer kan maken,' zei hij na een korte pauze, 'maar die kunnen we vandaag niet meer bezoeken. Het wordt stilaan donker en waar hij woont kan je het nachtelijke duister maar beter mijden. Ik stel voor een hapje te gaan eten en nadien ons bed op te zoeken…'
Nazir knikte instemmend en zei: 'En wat doen we met het beest? Want dat begint al behoorlijk te stinken.'
'Op het vuur,' antwoordde Mehmed, 'voor de stank niet meer te harden is.'
Op dat ogenblik dachten beide mannen terug aan de stank van de dood, die hen tijdens de oorlog als een kwelduivel op de hielen had gezeten.
'Alles went, ook de stank van lijken!' had een sergeant een keer tegen een groepje misselijk geworden, verse rekruten gebruld, en hij had verbazingwekkend genoeg nog gelijk ook.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    'Een hapje eten'.. met de kadaverstank nog in de neusgaten.

    koyaanisqatsi: Een makkie voor geharde soldaten... ;-)
  • joplin
    xx
    koyaanisqatsi: xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 4 stem(men), 80%
Goed: 1 stem(men), 20%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .